رمان خلسه پارت ۱۷

پرویز خان

شب تولد دخترم، نور چشمم و تنها موجودی که در این دنیا جانم را برایش میدادم، نگاهش را به آن پسرک یک لاقبا مشاهده کردم!
از سر شامگاه تمام حواسم به بیحوصلگی مارال بود و در تعجب بودم که چطور ممکن است در چنین شامگاهی و چنین جشن تولد مجللی که برایش ترتیب داده ام اینقدر آزرده و پکر باشد. هیچ حدس و گمانی نداشتم تا اینکه خواهرزاده ی حسن رسید و چشمان مارال ستاره باران شد!
آن حس و حال را خوب میشناختم… سالها پیش وقتی در بازار فرش تبریز پادویی میکردم و برای یک لقمه نان هر روزگار ده بار پس گردنی میخوردم عاشق دختر همسایه بودم. او هم مرا میخواست و نگاه هایش به من از جنس نگاه مارال به معراج بود…
اما او هم مانند من فقیر بود و من از فقر بیزار بودم. دلدادگی او را زیر پولهای حاج منصور دفن کردم و بجای او با مهناز دختر نور چشمی حاج منصور وصلت کردم. فقر و ثروت هر دو مسری بودند و من از سرایت فقر خانوادگی آن دختر فرار کردم و مبتلای ثروت خاندان سرابی شدم.

آنشامگاه با مشاهده کردن حال و هوای دخترم درک کردم که معراج هم نقشه ی مرا در سر داشت و میمیل داشت با اغفال دختر ارباب خودش را از فقر برهاند و بالا بکشد.
اما من حاج منصور ساده و خوش باور نبودم و هفت خط روزگار پرویز بودم. همان شامگاه نقشه ی تخریب آن پسر پررو و مغرور را طرح ریزی کردم و روز بعد با چک کردن گوشی مارال مصمم تر شدم برای دفع خطر.
گوشی مارال پر بود از عکسهای معراج و زنگ خطر بقدری قد بلند بود که گوشهایم سوت کشید. باید هر چه سریعتر دخترم را از آن پسرک یک لا قبا دور میکردم.
ابداً گمان نمیبردم که دختر من کارگرهای باغ را آدم حساب کند و حسی به یکیشان داشته باشد.
گاهی میدیدم که با دخترها و آن پسرک میگردد، حتی خودم برای تدریس ریاضی به مارال، معراج را راضی کردم، اما خیالم راحت بود که مارال جایگاه و ارزش هر کسی را میداند و محل سگ به بچه های نگهبان و باغبان نمیدهد.
اما معاقلباتم اشتباه از آب دررسید و ناطلاع داشتم که باید از همان ابتدا جلوی صمیمی شدنشان را میگراهی شدم. منی که برای آینده و ازدواج دخترم از روزگارهای آغازین نوجوانی اش شروع به برنامه ریزی کرده بودم و پسران چند نفر از پولدارهای شهر را برای سالهای آتی در ذهنم کانمشاهده کرد کرده بودم، نمیگذاشتم زندگی و آینده اش بخاطر عشقی پوچ و زودگذر به فنا برود.

******************

مارال

معراج با دیدهان قشنگیش که پر از غم بود نگاهم کرد و از باغ رفت… اصلا متوجه شد که دوستش داشتم؟!… نه ندرک کرد، فکر میکرد حسی به او ندارم و حتی گاهی میگفت چرا از من بدت می آید!… پدرم حتی اجازه ی خداحافظی هم به ما نداد و من از دور با صاحب دل و روحم وداع کردم.
معراج حرکت کرد و من بیمار شدم…
از همان روزگاری که پدرم در اتاقم را قفل کرد و معراج رفت من روی تخت افتادم و نتوانستم سر پا شوم.
پدرم گوشی ام را پس نداد و من از اینکه هیچ‌گاه نیازی به حفظ کردن شماره ی معراج نمشاهده کردم هر روزگار خودم را عذاب دادم و لعنت کردم. تمام عکسهای معراج هم مانند شماره اش از کف دستم راهی شده بود و هیچ چیزی از او برایم باقی نمانده بود بجز خیالش…
پدرم گوشی جمتوجه شد و گرانقیمتی برایم آورد و تمام شماره ها و فایل های حافظه ی گوشی قبلیم در گوشی جدید موجود بود بغیر از هر چیزی که به معراج مربوط میشد!
از اینکه عکسها را در گوشی ام مشاهده کرده بود خجالتزده بودم و نتوانستم مقابلش بایستم و بگویم چرا شماره و عکسهای معراج را پاک کرده است. خاموشی کردم و بزرگترین دلتنگی تاریخ یحتمل نصیب من شد…
سخت ترین روزگارهای زندگی ام بود و مانند مرده ی متحرکی بودم که به اجبار غذا در دهانش میگذاششتاب‌زده و گاهی از روی تخت کشیدهم میکردند تا راه بروم. تا مدتها از عمارت خارج نشدم. نتوانستم به باغ بروم و خونه و جای خالی معراج را ببینم. تب های بدون دلیل و ضعفی که در نتیجه ی کاهش سریع وزنم بود رمق را از جانم گرفته بود. اما در عجب بودم که نمردم با آن درد عمیق!… نتیجه گحرکت کردم که انسان از درد عشق نمیمیرد… زیرا اگر میمرد من حتما بعد از معراج میمردم.
روزگارهای اول حالم وخیم بود و میان تب و هذیانهایم آوای پدر و مادرم و خانجان را میشنیدم که قربان صدقه ام میرفتند و خانجان گریه میکرد. پدرم بیشتر از همه کنارم بود و یکبار بین گیجی و بیداری شنیدم که رو به مادرم بیان کرد
_یادش میره… دو ماه غصه میخوره بعد فراموشش میکنه

معراج را میاظهار کرد!… خبر داشت از دردم و دلیل حال زارم!
ولی دو ماه گذشت، دو سال گذشت، سیزده سال گذشت و من معراج را فراموش نکردم…

(دوستان این پارت بقیه ی پارت دیروز بود که ناقص بود و کمتر از پارتهای همیشگیم بود. اینو داشته باشین فعلا تا پارت بعدی رو کامل بزارم)