رمان خان پارت ۱

«گلناز»
گوشه ی اتاق کز کرده بودم.
مولین، مدام اشک می ریخت و توی سرش می زد.
این دیگه چه مصیبتی بود؟ خانواده ی کوچیک ما چطور می تونست این بدبختی بزرگ رو تحمل کنه؟
گلنار، رو بهم کرد و همونطور که چونه اش از بغض می لرزید گفت:
-آبجی جان، حالا چی میشه؟
حتی اون هم متوجه شده بود که قراره یه اتاق بد برامون بیوفته.
چه می دونم؛ شاید افراخان، به خاطر اینکه محصولات امسالش آتیش گرفته بود، به سلابه می کشیدمون.
یا شاید…
تقصیر بابا که نبود! بود؟
از جام بلند شدم و از خونه بیرون رفتم. تحمل فضای سنگین خونه بسیار برام سخت بود.
کاش هیچ وقت رعیت نبودیم، یا حداقل سر زمین های افراخان کار نمی کردیم.
همونطور که جاده می راهی شدم، پاهام رو محکم روی زمین می کوبیدم و بی توجه به گل هایی که به دامنم می پاشید قد بلند بلند با خودم حرف می زدم:
-افراخان، افراخان. مرتیکه ی نمک به حروم. خدا خوب تو رو مشاهده کرد بچه بهت نداد. به خاطر ۷۰ کیسه برنج شب و روزگار ما رو یکی کردی. حالا انگار خودمون از قصد زحمت یک سالمون رو تو آتیش سوزوندیم.
از دور که نگاهم به افراخان و آدماش افتاد، نگاه هام درشت شد.
قدمی به عقب برداشتم و زیر لب بسم الله ی گفتم. سر جام میخکوب شده بودم.
به طرفم قدم برداشت و توی چند قدمیم از حرکت ایستاد، نگاهی به سر تا پام انداخت و اظهار کرد:
– تو دختر رحیم نیستی؟
اخمی بین دو ابروم نشست:
-حاج رحیم.
ابروهاش رو بالا انداخت و سری تکون داد و بعد، زیر لب حرفم رو تکرار کرد.

رو به احمد، یار غار همیشگیش گفت:
-این کدوم دختر رحیمه؟
باز گفت رحیم! دلم می تمایل داشت جیغ بکشم و بگم بابای خودت رو هم همین طور صدا می کنی؟ ولی می ترسیدم، از اینکه مبادا برای باباجان بدتر بشه.
احمد نگاهی به سر تا پام انداخت و اظهار کرد:
-دختر بزرگش، نازگل.
توی حرفش پریدم:
-گلناز.
سری تکون داد و دیگه حرفی نزد؛ از کنارم که رد شدن، کف دست و پاهام شروع به لرزیدن کرد.
قلبم نمی خواست به خونه برگردم تا شاهد این باشم چطور پدر و مادرم رو تحقیر میکنه.
بنابراین، به طرف جنگل دویدم.
با اینکه نم نم بارون می زد، اما هوا اصلا سرد نبود. نگاهم رو دور و اطرافم چرخوندم و وقتی مطمئن شدم کسی نیست، روسریم رو از سرم برداشتم و لی لی کنان، شروع به آواز خوندن کردم:
-رعنا گونه مو دِلیرُم رعنا
اِشکُور باج هِگیروم رعنای
مختارخانِک سرگالشم رعنای
سالی صد من روغن کِشُم رعنای
آی رو سیا رعنا جان برگرد بیا رعنا
رعنای میشه رعنای سیاکیشمیشه رعنا
رعنای میشه رعنای سیاکیشمیشه رعنا
بافت موهامو باز کردم و سرم رو چرخوندم. موهای کشیدهم که دورم می ریخت، غرق در خوشی می شدم!
بچه که بودم، خانم جان موهام رو بوس می کرد و زیر لب ۱۰ تا بسم الله می اضافه کرد و فوت می کرد طرفشون.
به قول خودش خدا کشیدهشون می کرد.
هی بابا؛ چه دل خوشی داشتم. معلوم نبود الان باباجان و مامان جان توی چه حالین؛
یک ساعتی رو با خودم توی جنگل خلوت کردم و بعد موهام رو بافتم و روسرم رو سرم کردم و به خونه برگشتم.

مثل اینکه هنوز افراخان بود.
توجهی نکردم و روی پله ها نشستم.
در با صدای جیره ای باز شد و گلنار بیرون دوید. دستش رو گراهی شدم و اضافه کردم:
– افراخان چی میگه؟
شونه هاش رو بالا انداخت.
چه انتظاری از این بچه داشتم. کف دستم رو زیر چراکهه ام گذاشتم و نگاهم رو بهش دوختم که روی زمین نشسته بود و کف دست هاش رو توی گل ها فرو کرده بود.
این بار که آوای در اومد، از جام پریدم.
افراخان نگاهی بهم انداخت و بعد رو به بابا گفت:
-دخترت چند سالشه رحیم؟
بابا هراسیده، نگاهی بهم انداخت و بعد گفت:
-چهارده.
سری تکون داد.
نگاهش…
نگاهی بود که لرز به تنم می نداخت. همیشه ازش متنفر بودم.
از بچگی؛ چراکه همه ی زحمات پدرم رو یک روزگاره می گراهی شد و پول ناچیزی بهمون می داد.
پاما که در برابر زحمتای باباجان، هیچی نبود.
افراخان از پله ها که پایین می اومد، کنارم ایستاد و گفت:
-بهت نمیاد چهارده سالت باشه.
چی میتونستم بگم؟ آره من به‌شدت زود بزرگ شدم. خیلی خیلی زود.
به قول خانم جان، دخترای همسن من همشون شوهر داشتن.
اما خب من ترجیح میدادم کنار مامان و بابا بمونم. حداقلش این بود که بهشون کمک می کردم.
افراخان حرکت کرد.
اما تازه شروع ماجرا بود.
قرار نبود همه چیز به همین سادگی تموم بشه؛ اون ابداً از پول و اموالش نمی گذشت.

مامان مشغول درست کردن شام بود.
زیر لب که با خودش حرف می زد، می فهمید چقدر عصبی و ناراحته.
به طرفش قدم برداشتم و در یک قدمیش ایستادم و آروم لب زدم:
-مولین، حالا چی میشه؟ افراخان میخواد چیکار کنه؟
نفسی عمیق، که کف دسته کمی از آه نداشت کشید و لب زد:
-نمی دونم. گفت فردا تکلیفتون رو روشن می کنم.
سرم رو پایین انداختم.
هیچ جوره نمی تونستیم خسارتش رو بدیم.
مامان برای کی شام درست می کرد؟ شاید فقط برای گلنار.
توی این وضعیت کی اشتهای غذا خوردن داره؟
***
افراخان توی اتاق مشغول حرف زدن با بابا بود.
سرم رو به در چسبوندم تا صداشون رو بشنوم.
مولین که سینی چای روی کف دست هاش بود، نگاه غره ای بهم رفت و با غیظ بیان کرد:
-برو اون ور بچه.
کنار رفتم. ولی صرفا جهت اینکه مولین بتونه رد بشه! وارد اتاق شد و من یک لحظه، نگاهم توی نگاه افراخان گره خورد.
دیده هاش رو ریز کرد و نگاهش رو کش دار ازم گراهی شد و رو به بابا گفت:
– به یک شرط از خسارتم می گذرم رحیم.
نگاه هام درشت شد و قلبم به تپش افتاد.
همون لحظه، مامان در رو بست. کف دست و پاهام شروع به لرزیدن کردن.
گوشم رو به در چسبوندم.
با متوجه شدن حرفی که زد، چشم هام درشت شد:
-دخترتو میخوام… گلناز.
نفسم بالا نمی اومد. قدمی به عقب برداشتم، اون، اون چی گفت؟
منو میمیل داشت؟
یعنی چی؟

در رو با شدت باز کردم و وارد شدم.
افراخان، نگاه تیزش رو به سمتم کشوند و پوزخندی روی لبش نشوند و گفت:
-فقط در این صورت از خسارتم می گذرم.
بابا با تعجب و بهت سرش رو چرخوند و نگاهم کرد.
قلبم مثل گنجشک توی سینه ام می کوبید.
صدای لرزون مولین اومد:
-افراخان؛ گلناز من فقط چهارده سالشه.
و من مبهوت بیخیالش شده بودم.
با لحنی سرد لب زد:
-تنها مسیرتون همینه، وگرنه من از یک قرون خسارتم نمی گذرم.
و از جاش بلند شد.
قدمی به عقب برداشتم و به دیوار چسبیدم.
نمی گذشت؟ از یک قرون خسارتش نمی گذشت؟
باباجان مگه پاما هم داشت که بخواد بابت خسارت به افراخان بده؟
حرفی نزدم. دیده هام در کسری از ثانیه لبریز از اشک شد.
چراکهه ام لرزید؛ اما حتی یک لحظه نگاهم رو ازش برنداشتم.
از خونه که بیرون حرکت کرد، بعد از چند دقیقه بابا داخل اومد و همونطور که کف دستش رو به سرش زده بود، آروم روی زمین نشست.
کمرش خم شده بود؛ کاش هیچ وقت رعیت نبودیم! هیچ وقت.
آب دهنم رو فرو دادم و آروم بیان کردم:
-باباجان… میخوای چیکار کنی؟
جوابی بهم نداد و روش رو ازم گرفت.
ازم خجالت می کشید؟ آروم لب زد:
-فردا میرم شهر. شاید تونستم وام بگیرم
قسط های بعدش رو چطور می تمایل داشتیم بدیم؟
رو به مولین کردم و با ایما و اشاره بهش فهموندم که بیاد آشپزخونه.

خجالت می کشیدم.
اما من تصمیمم رو گحرکت کرده بود؛ تصمیمی برای کل زندگیم توی یک لحظه!
نفسی عمیق کشیدم.
مامان با حالتی نزار بهم خیره شد.
سرم رو پایین انداختم و به گل های دامنش زل زدم و به آرومی لب زدم:
-به باباجان وام نمیدن، نه؟
شونه هاش رو بالا انداخت و نمی دونمی اضافه کرد.
قلبم تند به سینه ام می کوبید؛ آب دهنم رو پر سر و آوا فرو دادم. با صدایی که انگار از ته چاه در می اومد، لب زدم:
-من، حاضرم با افراخان ازد…
توی حرفم پرید و تند و تیز بیان کرد:
– گلناز، این ححرکت کردو جلوی بابات نگیا. متوجه شدی؟
آوام از بغض لرزید:
-چرا نگم؟ من تصمیمم رو گراهی شدم
بازوم رو گرفت و محکم تکونم داد و گفت:
-تصمیم تصمیم نکن؛ هنوز بچه ای این چیزا چه میدونی چیه؟!
چند لحظه ای گذشت و بعد رهام کرد.
بدون هیچ حرفی از آشپزخونه، و بعد از خونه بیرون زدم.
اشک هام به پهنای صورتم می ریخت.
بارون نم نم می زد و من، مسیر خونه ی افراخان رو پیش گراهی شده بودم.
بی اجازه ی بابا، بی اجازه ی مولین!
شاید توی روستا، اسم من به عنوان سرخودترین دختر روی زبون ها می افتاد.
اما خانواده ام مهم تر بودن.
جای شکر داشت که افراخان این شرط رو گذاشته!
از دور نگاهم به خونه ی بزرگش افتاد.
تکیه ام رو به درخت دادم و آروم روی زمین جای گرفتم.
چراکهه ام از بغض می لرزید.
با حرص چمن های روزگاری زمین رو کندم.

چند دقیقه ای صبر کردم.
گریه ام که بند اومد، از جام قد بلند شد و با گام های بلند وارد خونه ی افراخان شدم.
احمد که مشغول حرف زدن با مردی بود، متوجهم شد و نگاه متعجبش رو بهم دوخت.
بعد از مکثی کوتاه به طرفم قدم برداشت. پوزخند تمسخرآمیز روی لب هاش، شمشاهده کردا اذیتم می کرد.
سر تا پام رو از نظر گذروند و گفت:
-اینجا چیکار میکنی؟
آب دهنم رو فرو دادم و آروم لب زدم:
-به افراخان بگو بیاد.
ابروهاشو بالا انداخت:
-امر دیگه ای نداری دخترجان؟
با تخسی، سرم رو به نشونه ی منفی تکون دادم. نیشخندی زد و خواست حرفی بزنه که افراخان اومد:
-احمد، چی شده؟
توجهی به احمد نکردم و به طرف افراخان قدم برداشتم.
توی یک قدمیش ایستادم. اونقدری قدش ازم بلندتر بود که مجبور شدم برای بهتر متوجه شدنش، قدمی به عقب بردارم.
با تعجب نگاهم کرد و بیان کرد:
-چی میخوای؟ حرفم همونیه که به بابات گف…
میون کلامش پریدم و لب زدم:
-من قبول میکنم
چند لحظه ای توی بهت بود! اما بعد که به خودش اومد، لبخندی محو گوشه ی لبش نشوند:
-بابا رحیمت فرستادت جلو؟
بغض باز هم گلوم رو گرفت.
لب هام رو تر کردم و با صوتیی که از ته چاه بیرون می اومد، بیان کردم:
-بابام نمیدونه من اینجام.

تعجب رو توی تک تک اجزای صورتش خوندم.
ولی خب، این رو با کلام نشون نداد.
اخمی میون دو ابروش نشوند. از فرط استرس کف کف دست هام عرق کرده بود.
با لحنی سرد و خشک اضافه کرد:
-طرف حساب من باباته..
میون حرفش پریدم:
-ولی شرط شما منم.
نگاه خیره اش اذیت و معذبم می کرد. لب هاش رو تر کرد و رو به احمد کرد و اضافه کرد:
-برو به رحیم بگو دخترش اینجاست
دلم به تپش افتاد.
اگر بابا می اومد، چه عکس العملی نشون می داد؟ عصبی می شد؟ داد و فریاد می کرد یا من رو به باد کتک می گرفت؟
بغض کرده به گوشه ای راهی شدم و از حرکت ایستادم.
بارون همچنان، نم نمک می بارید.
صدای افراخان اومد:
-بیا داخل.
سرم رو به نشونه ی منفی تکون دادم.
به طرفم گام برداشت:
-بیا، وارش اینجا نیست؛ راهی شده شهر.
دیگه بدتر! زنش نبود و من رو می میل داشت ببره توی خونه اش؟
ای وای؛ چرا من اصلا به فکر وارش خانم نبودم؟ چرا یک درصد احتمال نمی دادم وارش با ازدواج افراخان مخالفت کنه؟
البته، مگر من فرصتی هم برای تصمیم گیری داشتم؟
کف دستش رو به طرفم آورد که خودم رو بیشتر به دیوار چسبوندم.
پوزخندی زد:
-مگر قرار نیست زن من بشی؟
دست هام رو پشتم بردم و با صدایی لرزون لب زدم:
-هنوز که نشدم
باز هم پوزخند زد. این بار چاشنی تمسخرش رو بیشتر کرده بود!
-تو از نظر عقلی هنوز رشد نکردی.

اهمیتی نداشت چه حرفی می زنه.
خودم می دونستم که اونقدری بلوغ فکری دارم که این تصمیم رو گحرکت کردم.
بی توجه بهم راهی شد داخل.
و من زیر نم نم بارون از حرکت ایستادم.
لباس هام داشت خیس و خیس تر می شد و من هر چند لحظه یک بار، به خودم می لرزیدم.
صدای احمد و بابا رو که شنیدم، سرم رو بیشتر پایین انداختم. نمی دونستم الان چه عکس العملی نشون میده.
با متوجه شدنم، به طرفم اومد.
بازوم رو گحرکت کرد و بیان کرد:
-احمد راست میگه گلناز؟
پاسخی ندادم. اون لحظه کاملا بهش حق می دادم که من رو به باد کتک بگیره؛ اونقدر بزنه که دیگه توان نفس کشیدن نداشته باشم.
من که می دونستم باباجان چقدر من رو دوست داره؟
توی همین فکرها بودم که کف دستش رو بالا برد و محکم کوبید زیر گوشم.
محکم به دیوار خوردم و بغضم شکست. صوتی فریادش گوشم رو پر کرد:
-تو هنوز بچه ای، این چیزا چه میدونی چیه که اومدی اینجا؟
صدای افراخان اومد:
-توی خونه ی من جای این کارا نیست رحیم.
بابا به طرفش برگشت. دستم رو بالا آوردم و روی صورتم گذاشتم. دیده هام لبریز از اشک شده بود. می لرزیدم؛ از سرما و شاید از آزردهی!
افراخان، نگاهی مضطرب به من و بعد به بابا انداخت و بیان کرد:
-چیکار میکنی؟

بابا اون لحظه، انگار حتی حرف زدن هم فراموش کرده بود.
نفس نفس زنان به افراخان خیره شده بود.
چرا پدر من، باید از افراخان می وحشت کرد و این جور در برابرش زانوهاش می لرزید؟
افراخان به طرفم اومد. نیم نگاهی بهم انداخت و بعد رو به بابا گفت:
-دخترت به خاطر تو اومده اینجا، بعد تو کتکش میزنی؟
بابا حتی فرصت نگاه کردن به من رو هم نداشت. به سختی اظهار کرد:
-آخه، بی اجازه..
افراخان میون حرفش پرید:
-فکر نکنی من قلبم می سوزه الان؛ حرفمو پس میگیرما. یا گلنازت مال من، یا خسارتمو تا قرون آخرش بهم میدی.
بابا آب دهنش رو فرو داد و مکثی کرد.
صدای آروم و دلگیرش، قلبم رو شکست:
-فردا میرم دنبال وام
افراخان ابروهاش رو بالا انداخت:
-برای وام ضامن می خوان؛ تو ضامن داری؟ سند چی؟ سند داری؟ گیریم که این دوتا رو جور کردی. من قرار نیست به پای تو وایسم ببینم بانک و قرض الحسنه کی وام میدن بهت. فقط تا آخر این هفته فرصت داری.
چطور می تونست اینقدر سنگقلب باشه؟
بابا سرش رو چرخوند و بهم نگاهی کرد.
پلک هام رو روی هم گذاشتم.
چشم دوختن بهش، و یا حتی دیدن غرور شکسته اش، آزارم می داد.
آوای افراخان اومد:
-مردم از خداشون هم باشه دخترشون بشه زن خان روستا.
مردم!
نباید ما رو با همه ی مردم مقایسه می کرد.
چرا نمی تمایل داشت بفهمه که پونزده سال از من بزرگ تره؟
چرا نمی خواست بفهمه که زن داره؟

بابا به سختی اظهار کرد:
-آخه افراخان، گلناز هنوز چهارده سالشه.
افراخان ولی، بسیار بیخیال تر از اون چیزی بود که باید می بود.
شونه هاش رو بی تفاوت بالا انداخت و اضافه کرد:
-بالاخره که ازدواج میکنه، دیر یا زود.
آره! درست می اضافه کرد؛ ولی وقت ازدواج من بسیار زود فرا رسید؛ خیلی به‌شدت زود!
***
نگاهی به خودم توی آینه انداختم.
ابروهام که برداشته بودم، صورتم زمین تا آسمون فرق کرده بود.
حالا انگار سنم بالاتر بود…
سنی که مناسب ازدواج بود! مامان با اشک، کف دستش رو به صورتم کشید و بیان کرد:
-اصلا ناراحت نباشیا مادر. افراخان خوشامگاهختت میکنه.
برای اینکه ذره ای قلب مولین رو شاد کنم، لبخندی زدم و سرم رو تکون دادم.
دستم رو گراهی شد و بلند شدیم.
افراخان بیرون توقف کرده بود. پرده رو کنار زدم و نیم نگاهی بهش انداختم.
من؛ دختری بودم که شامگاه و روز توی رویا زیستن می کرد. رویای مردی که می اومد و من رو عاشق خودش می کرد.
افراخان همون مرد بود؟
از نظر ظاهر هیچ چیزی کم نداشت!
همونقدر پر ابهت، همونقدر دلربا..
اما اخلاقش همونی بود که من میخواستم؟ همون مرد مهربونی که نوازشم کنه و موهام رو ببافه؟
نه! هیچ‌گاه..
چادر سفید رنگم رو برداشتم و روی سرم انداختم. مولین جلوم از حرکت ایستاد و رژی برداشت و اضافه کرد:
-عین میت ها شدی.
و بعد رژ رو روی لبم مالید. صوتی افراخان اومد:
-چیکار می کنید شما؟
مولین هول کرد. در رو باز کرد و گفت:
-برو…

قدم که بیرون گذاشتم، نگاهم توی نگاه خیره ی افراخان گره خورد.
سرم رو پایین انداختم.
اون کسی بود که به خاطر پول من رو از خانواده ام جدا کرد؛
قرار نبود در پاسخ نگاهش، لبخندی بزنم و خجول سرم رو پایین بندازم. و یا حتی از توجهش گونه هام سرخ بشه!
با طمانینه از پله ها پایین می حرکت کردم که بی طاقت به طرفم اومد و کف دستم رو گرفت.
گرمای کف دستش، لحظه ای روح از تنم خارج کرد.
با نگاه های درشت شده به کف دستش خیره شدم. سرش رو کج کرد و طلبکار نگاهم کرد.
پر سر و صدا آب دهنم رو فرو دادم. صدای بابا اومد:
-گلناز..
سرم رو به طرفش چرخوندم. چشم غره ای که نثارم کرد، باعث شد به خودم بیام.
هر جور با خودم حساب می کردم من هنوز محرم افراخان نبودم که بخواد بهم کف دست بزنه.
چرا بابا عکس العملی نشون نداد؟
انتظار یکم غیرت داشتم! اما خب… ما رعیت بودیم و افراخان هم ارباب. مگه می شد حرفی بر خلاف خواسته ی ارباب زد؟
تا وقتی به خونه اش رفتیم، هزاران بار نگاهی گذرا به دستم انداختم که توی حصار دست هاش بود.
وارد خونه اش که شدیم، با متوجه شد وارش خانم که عصبی و برافروخته نگاهم می کرد، از فرط ترس قالب تهی کردم.
با گام های قد بلند به طرفم قدم برداشت و میل داشت حرفی بزنه که افراخان دستش رو جلوم نگه داشت و با اخم بیان کرد:
-وارش؛ برای بار اول و آخره که دارم بهت اخطار میکنم. از گلناز دور بمون.
نگاه خیره ی آدم ها اذیتم می کرد.
چراکهه ام از بغض لرزید..
شاید هیچ‌گاه فکرش رو هم نمی کردم کسی اینطوری بخواد ازم دفاع کنه.
آوای آهنگ محلی که پخش شد، متوجه شدم تقریبا به خیر گذشته!
سرم رو بالا آوردم و با نیم نگاهی به افراخان، آرو لب زدم:
-ممنون..
با تعجب اظهار کرد:
-بابت؟
ترجیح دادم پاسخی ندم. وارد خونه شدیم. هممسیرش باید می راهی شدم و قسمت بالای خونه می نشستم.
زن های حاضر توی خونه، کشیده کل می کشیدن؛ چه بختی داشتم من!

کنارش، روی زمین قرار گرفتم.
ولی فاصله ام رو باهاش رعایت کردم؛ حتی حس گرمای تنش هم باعث تعرقم می شد.
عاقد که اومد، تمام بدنم عین بید شروع به لرزیدن کرد. حالا باید چطور بله می بیان کردم؟
صبر می کردم؟
زیر لفظی؟ اصلا کسی اهمیتی به این چیزها هم می داد؟
بغض باز هم توی گلوم جاش خوش کرد. لحظه ای با ضربه ای که افراخان بهم زد، به خودم اومدم.
گنگ اطرافم رو خیره شدم. نگاه های خیره نشون از این می داد باید بله بدم.
عاقد تکرار کرد:
-وکیلم؟
من حتی حواسم نبود که مهریه ام چیه! خدایا من اصلا مهریه ایی هم داشتم؟ آب دهنم رو به سختی فرو دادم و با صدایی که انگار از ته چاه بیرون می اومد، لب زدم:
-بله…
مولین کل کشید. هر چند با بغض؛ هر چند با اشک!
نمی دونم مهمونی کزایی شون چقدر طول کشید. کم کم همه متفرق شدن.
و ترس من دقیقا از همون مدت شروع شده بود.
وارش خانم هم نبود. مولین آخرین نگاهش رو بهم انداخت و بیرون رفت.
آوای بسته شدن در که اومد، تنم لرزید.
آروم تکیه ام رو به دیوار دادم و نفسی کشیدم.
افراخان بعد از چند دقیقه، وارد خونه شد و بیان کرد:
-به‌شدت خستم.
انتظار داشت چه پاسخی بدم؟ قطعا تنها چیزی که به ذهنم می رسید همین بود و بس “مگه گوه کندی؟”
ولی خاموشی کردم.
به طرفم گام برداشت و در فاصله ی یک قدمیم از حرکت ایستاد. سرش رو کج کرد:
-لالی؟

تمام انرژیم رو توی صدام ریختم:
-نه
سرش رو تکون داد. قدم دیگه ای که به طرفم برداشت، فاصله مون رو به صفر رسوند.
دیگه رسما نمی تونستم ببینمش! چه قلبیلی داشت آدم اینقدر قدش قد بلند باشه؟
بدون حرف، با استرس زل زدم به قفسه ی سینه اش؛ تنها نقطه ی دید رو به روم! گوشه ی لبم رو به دندون گحرکت کردم و لب زدم:
-خفه ام کردین.
به خودم اجازه نمی دادم راحت باهاش حرف بزنم. چی پیش خودم فکر می کردم؟ دو روزگار بگذره افرا صداش کنم؟
نیم قدمی به عقب راهی شد. فقط در همین حد و بس. کف دست رو بالا آورد و زیر چونه ام گذاشت. با حرکتی آروم و نوازش گرانه، سرم رو روبه بالا متمایل کرد.
چند ثانیه ای بدون حرف بهم زل زد و بعد گفت:
-قشنگی.
قاعدتا باید ته دلم غنج می راهی شد! اما نراهی شد. دست خودم که نبود، بود؟ گره ی روسریم رو شل کرد و گفت:
-پیش من قرار نیست حجاب داشته باشی.
و بدون اینکه فرصت پاسخی به من بده، روسریم رو از سرم برداشت.
تبسمی کج روی لباش نشوند. بازوم رو گرفت و چرخوندم. کف دستی به موهام کشید و لب زد:
-چقدر قد بلندن.
قلبم می تمایل داشت دستش رو پس بزنم، بشینم یه جا و تا میتونم زار بزنم. اما باز هم من محکوم بودم به سکوت.
در برابر اربابم، در برابر شوهرم، در برابر افراخان!
عقب که رفت، با خیال راحت برگشتم.
روی زمین نشست و اضافه کرد:
-وارش رو تا آخر هفته فرستادم شهر.
پلکی زدم، متعجب و شاید غرق در بهت و ترس!
-برای چی؟
اونقدر لرزون و بریده بریده این حرف رو اضافه کردم، که نگاهی چپ چپ بهم انداخت.
پاسخ صریحش روح از تنم خارج کرد:
-برای اینکه ما خیلی کارا داریم. مگه نه؟
کاش می شد جیغ بزنم و بگم نه! کف دست از سرم بردار. ولی فقط، با نگاهی اشک بار بهش زل زدم و با حالی نزار لب زدم:
-ولی من.. میترسم.
چند ثانیه ای متعجب نگاهم کرد و بعد با صدایی بلند زد زیر خنده.
اامان بارم بود خنده ی افراخان رو، اون هم شدت می متوجه شدم.
میون خنده اش گفت:
-مگه قراره بخورمت؟