قلبارا نبود،تمام عمارت رو زیر و رو کردم ولی انگار یه قطره آب شده و توی زمین فرو حرکت کرده بود.
بهمن تمام نگهبانا و محافظا رو به خط کرده و ازشون سوال میسؤال کرد ولی همه فقط یه چیز میبیان کردن.
اینکه برای ناهار حرکت کردن و وقتی که برگشتن قلبارا بدون هیچ حرفی رفته بود.
باورم نمیشد به همون راحتی بره.
اصلا امکان نداشت.
اون دختر بی فکری نبود و میدونست چقدر روش حساسم.
بهمن که به خاطر لادن عصبی بود به یقه ی یونس چنگ زد و تنش رو تکون داد:
-دِ بنال مردیکه …بگو تا سرت و همینجا زیر آب نکردم تا بچه هات یتیم شن
-بهمن خان ،به جان بچه هام دروغ نمیگم
ما نمیدرک کردیم…
آوای نعره کشیده یونس نشون میداد که با یه مشت محکم خفه شده:
-حسن …بیا این بی شرفا رو ببر انباری سفت ببند تا بیام به زور از زیر زبون شون بکشم بیرون
اینا که زبون خوش حالی شون نیست
اوضاع جوری بهم ریخته بود که نمیدونستم باید چکار کنم.
مضطرب قلبارا بودم و حالا درک میکردم بهمن چی کشیده.
وارد آشپزخونه که شد سیگار رو توی جاسیگاری لهکردم.
بهمن باکلافگی کف دستی توی موهاش کشید و اظهار کرد:
-چند تا نظر دارم
بیا اول بریم مدرسه رو چک کنیم
شاید تنها بوده و برگشته اونجا
بعد بریم عمارت
بازم شاید حرکت کرده به ماهو سر بزنه
توی مسیر هر دو ساکت بودیم،و میدونستم اونم درست مثل من به لادن فکر میکنه.
در حالیکه دود سیگار رو فوت میکرد گفت:
-فقط دعا میکنم رفتن دلارا به گم شدن لادن ربطی نداشته باشه
تا حالا اینجوری تو گل گیر نکرده بودم
سیگار لای انگشت هام بود و همزمان شقیقه م رو ماساژ دادم و قلبشوره هام اجازه نداد خوش بین باشم:
-خاک کل روستاها رو به توبره میکشم تا پیداش کنم
کاش فقط بفهمم جریان چیه!
با وایسادن ماشین دیدهام رو باز کردم و بهمن اظهار کرد:
-بمون برم مدرسه رو چک کنم
-صبر کن خودمم میام
با هم از دیوار گلی مدرسه بالا پریدیم و وارد حیاط شدیم.
همه چیز همون طور بود که قبلا مشاهده کرده بودم.
با قدمای کشیده وارد ساختمون مدرسه شدیم.
اونجا چیزی نبود که توجهم رو جلب کنه.
خیلی زود به طرف خونه ای رفتیم که چند وقتی دلارا اونجا زیستن میکرد.
بالکن خونه سرد و خالی به نظر میرسید و امیدوار واهی داشتم که بتونم قلبارا رو داخل خونه پیدا کنم.
اما در رو که باز کردم با خونه ی خالی مواجه شدم.
بوی نا میومد.
انگار وسایلش رو جمع کرده و رفته بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن