طلا دخترک معصومی که چشماش آدم و یاد فرشته ها مینداخت اصلا سرنوشت خوبی نداشت اما باز همواره لبخند میزد.
ماهو رو روی پام جابهجا کردم و اظهار کردم:
-پس این پسره چرا میخواد باهاش ازدواج کنه؟
بهش نمیاد عاشق باشه
آخه کی دنبال همچین دختریه که حتی از پس کارای شخصی خودش برنمیاد ؟
مریم روی مبل جای گرفت و سرش رو جلو آورد.انگار میمیل داشت موضوع مهمی رو بگه و ترمشاهده کرد داشت.
به اطراف نگاهی انداخت و اضافه کرد:
-پیش خودمون بمونه
از من نشنیده بگیر
با اینکه کاویانی بزرگ یه شهر و میخره و میفروشه اما پسره آس و پاسه
وضع مالی خوبی نداره
با میکانیکی خرج خودش و مادر مریضش و در میاره
من از زبون ندیمه مینا خانوم متوجه شدم…
راست و دروغش پای خودش
میاضافه کرد واسه پول عموش دندون تیز کرده
میخواد دختر فلجش و بگیره که ارثش و بالا بکشه
حرفای مریم بدجوری منو تو فکر برده بود.چقدر همه چیز پیچیده به نظر میرسید.
طلا دختر آرومی بود.
از اون مقلب دخترا که عاشقش میشی.
به گمونم هیچ کس آوای کشیدهش رو نمتوجه شده بود ولی همچین سرنوشتی داشت.
حالا با گوش دادن داستان زیستنش دلم میمیل داشت سر از کار اون پسر در بیارم.
ماهو که توی بغلم خوابیده بود به خودم چسبوندم و از جام قد بلند شدم.
نفسی گحرکت کردم و بیان کردم:
-من برم با بهمن حرف بزنم
-فکر نکنم باشه
حرکت کرده ده بالا امانتی ارباب و بیاره
اظهار کرد اگه شب برنگرده حتما صبح زود میاد که با هم بریم شهر
امانتی ارباب چیه؟🤦♀🤔
قلب توی قلبم نبود تا بهمن رو ببینم و بهش از وضعیت طلا بگم.
شاید مینا سرش گرم خودش و حیاتش بود،شاید دخترش رو نمیدید اما بهمن میتونست طلا رو نجات بده.
باید تو اامان فرصت باهاش حرف میزدم.
سری تکون دادم و گفتم:
-باشه…برگشتین باهاش حرف میزنم
فعلا برم ماهو رو بخوابونم
-پس زودتر بیا ،ناهار آماده ست
از سالن بیرون زدم و مستقیم به طرف اتاقم راهی شدم،اتاق کوچیکی که مخصوص خدمه بود.
حتی قلبم نمیتمایل داشت ماهو رو ببرم اتاقش و چند ساعت ازش دور باشم،تمام دردمم واسه وقتی بود که هرمز خان میومد و برای یه لحظه متوجه شدنش باید بال بال میزدم.
ماهو رو بیشتر به خودم چسبوندمش و همون طورکه در اتاق رو باز میکردم گونه ش رو بوسیدم.
هیچ وقت نمیذاشتم کسی بچم رو اذیت کنه،چهار نگاهی حواسم رو میدادم بهش،حتی اگه ازدواج میکرد.
طلا تبدیل شده بود به یه راز.
اونقدر درگیر اون دختر شده بودم که یادم رفت خودم چه مشکلاتی دارم.
کلاس فردا رو هم فراموش کرده بودم.
بعد از ناهار به مریم کمک کردم انباری رو تمیز کنه،با هم شام پختیم و در مورد عید و خاستگاری سمانه حرف زدیم.
هرمز خان که نبود حیات جریان داشت،میتونستم عادی زندگی کنم.
مثل تمام دخترای دیگه.
ولی وقتی که بود هر لحظه باید منتظر یه بلای جمتوجه شد میشدم تا سرم نازل شه.
تمام شامگاه فکر به مدرسه و ماهو کردم و بالاخره مصمم شدم پسرکم رو هم با خودم به مدرسه ببرم.
نمیتونستم بچه رو تنها بذارم ،از طرفی هم آقا مدیر، مدرسه رو سپرده بود به من و مسئامات ۳۰ تا بچه رو نمیتونستم نامتوجه شده بگیرم.
اگه اتفاقی میافتاد برای آقا مدیر دردسر درست میشد.اموزش و پرورش راحت ازش نمیگذشت.
به صورت غرق خواب ماهو چشم دوختم و اروم گونه ش رو بوسیدم:
-اگه بابات بفهمه تو رو بردم مدرسه به نظرت باهام چکار میکنه؟
ستون فقراتم لرز شمتوجه شدی کرد و خودم جواب خودم رو دادم:
-این دفعه اینقدر با زنجیر میزنه که منم برم پیش خواهرش
تو گلو خندید و نوک بینیم رو روی گونه ی ماهو کشیدم:
-این چند روزگاری که بابات نیست بهشدت شجاع شدم
دعا کن تا بعد از سیزده به در نیاد
اینجوری ابا هم از آسیاب میفته
اما وای به روزگارم اگه بیاد
بالاخره قلب از ماهو کندم و از تخت پایین راهی شدم.
همون طورکه موهام رو شونه میکردم به خودم توی آیینه بیان کردم:
-تو که اینقدر ازش میترسی چرا همچین غلطی کردی؟
جوابش معلوم بود.
از زندان و تحقیر و تنبیه فراری شدم زیرا زندانبانم فقط شکنجه م میکرد.
شاید اگه یکم بهم آزادی میداد اینجوری نمیشد.
با صوتی در نگاهی به ماهو انداختم و اظهار کردم:
-بله؟
-قلبا من و مولین داریم میریم شهر
کاری نداری؟
چیزی نمیخوای واست بخریم؟
-نه…برید به سلامت
خدا پشت و پناه تون
فقط زودتر بیاید دلنگرون میشم
همه چیز داشت خوب پیش میرفت مثل یه روزگار عادی.
مادر و پسری آماده شده بودیم.
صبحانه ش رو با حوصله دادم و بعد از اینکه مجدداً کف دست و صورتش رو شستم برگشتیم اتاق خودم.
سبک زندگی جمشاهده کردم رو دلبسته شدم.
نه ترسی بود،نه استرسی.
نه مردی که دست روی گلوم بذاره و نه زنجیری که خواب و ازم بگیره.
شامگاه قبل ساک بچه رو آماده کرده بودم.
فقط یکم خوراکی براش برداشتم و لباساش رو پوشوندم.
هر دو که آماده شدیم ساک رو برداشتم و ماهو رو بغل کردم.
گونه ش رو بوسیدم و اظهار کردم :
-بریم که دیر شد!
هیچ کس جز من تو عمارت نمونده بود.
تمام خدمه حرکت کردن خونه هاشون تا برای عید آماده شن.
نبود هرمز خان غنیمت به حساب میومد.
در خونه رو قفل کردم و از در پشتی وارد باغ سیب شدم.
ماهو با ذوق به اطراف نگاه می کرد.
اون بچه کسی رو نداشت ،به گمونم تا حالا پاش رو از عمارت بیرون نذاشته بود.
اگه هرمز خان یکم باهام راه میومد با کمال میل براش مادری میکردم.
من عاشق بچه ها بودم.
ماهو کنج قلبم خونه کرده بود.
از باغ که بیرون زدیم ماهو بهونه گیری میکرد و قلبش میتمایل داشت خودش جاده بره.
دنبال تجربه های جمشاهده کرد بود.
همون طورکه دستش رو گرفتم اجازه دادم دور و بر خودم ماجراجویی کنه.
ذوق کردنش منو سر حال میآورد و آوای خنده های کودکانه ش سکوت بیابون رو میشکست .
حتی با مشاهده کردن مورچه هم جوری میریز خندید که دلم ضعف میراهی شد.
اون روزگار با وجود ماهو مسیر مدرسه کوتاه تر به نظر میرسید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن