امضای درخواست را پای برگه زدم و با تحویل دادنش جویا شدم:
_ چقد طول میکشه برسه دستش؟
_ نمیدونم خانوم بفرما عجله داریم!
اعصاب نداشسریع، دادگستری پر بود از زن و مردهایی مثل من، کسانی که پی طلاق بودند، کسانی که پی گراهی شدن ارث و میراثی که برادرشان خورده بودند، کسانی که پر از درد و خشم و نفرت بودند!
از کنارشان گذشتم و خارج شدم، پا به تاکسی نرسانده بودم که موبایلم زنگ خورد، تاکسی دربست بخاطر من کل روزگار را همجاده من گشته بود:
_ بله عمه؟
_ حوراجان، عمه سر راهت برگشتی شیرخشک بگیر برا دخترت، این بچه فرنی رو نمیخوره بهونه میگیره!
تبسمی روی لبم قرار گرفت:
_ شیر سینه خودمو میخوره عمه، دارم میام تو راهم…
_ میگم دخترم، کار چطوری پیش حرکت کرد؟
کنجکاو بود، همان صبح که برای حرکت کردن به دفتر وکیل بیرون آمدم گفت که هرچه شد خبر دهم، ولی طبق عادت چند ساله، خبر دادن هنوز برایم عادی نبود:
_ هیچی…وکیل گفت جاده سختی در پیشه، باید سعی کنم قباد راضی شه، بعدش اومدم درتمایل داشتو ثبت کردم که دیگه قطعی بره برای طلاق…
_ خب خوبه، انشالله که هرچی خیره دخترم، زود بیا بچهت بیتابی میکنه!
_ چشم، خدانگهدار…
تماس را قطع کردم و تا خونه سعی کردم افکارم را سولیندهی کنم، قلبم برای بردیا و داریا تنگ شده بود، کاش میشد رابطهام را با کیمیا و وحید تمام نکنم…
اما محال بود، مشاهده کردنشان جز نگه داشتن ارتباطم با آن خانواده هیچ سودی نداشت.
به قول معروف، دندان لق باید کنده شود!
در خانه را که باز کردم امیرعلی در حیاط مشغول تلفنی حرف زدن بود، سری تکان دادم و با توجه نکردنش به سمت خانه رفتم.
در خونه را که باز کردم آوای گریهی نیاز بند قلبم را پاره کرد. تند کفش کندم و به سمتش حرکت کردم، عمه داشت با نگرانی در آغوشش تکانش میداد:
_ جانم اخه چت شد یهو تو دختر قشنگم…مامان الان میاد اروم بگیر اخه…
_ عمه؟ چیشده؟
به سمتم برگشت و به وضوح گل از گلش شکفت:
_ آی خدا خیرت بده زود رسیدی، بیا بچهتو بگیر گشنهشه، هرچی سعی کردم فرنی بهش بدم نخورد!
مضطرب نیاز را در اغوش گراهی شدم که سینهام را چنگ زد:
_ گشنته مامانم؟ بریم نمنم بخوریم؟
میان گریه کف دست و پا زد. راهی اتاق شدم و لباس کندم، با همان لباس زیر عجلهای جای گرفتم و سینهام را به دهانش گذاشتم.
طوری با هیجان و ولع داشت سینهام را میمکید، که خیالم از بابت مریض نبودنش راحت شد. احتمالا فرنی مزهی همیشگی را نداشته که نخورده است، دختر بدغذایی دارم، عین پدرش!
صوتی صحبت عمه با امیرعلی را متوجه شدم، لحظهای از اینکه مبادا بی هوا داخل شود، مانتو را برداشتم و روی شانههای برهنهام کشیدم.
یادی آن موقع که پشت پنجره بیپروا زل زده بود به من و نیاز را به یاد داشتم، اعتباری به این مرد نبود!
حتی گاهی تو خطاب شدنم حس بدی منتقل میکرد. انگار بخواهد صمیمیت و خشکی را یکجا با هم داشته باشد، چیز دیگری که زیادی من را متعجب میکرد، قربان صدقههای پایانناپذیر عمه بتول بود که نثار امیرعلی میشد.
نیاز که به خواب راهی شد روی تخت گذاشتمش، لباسهایم را تعویض کردم و بر احتمال اینکه امیرعلی هنوز خانه باشد، شالی روی سرم انداختم و بیرون رفتم.
روی مبل با عمه نشسته بودند و صحبت میکردند:
_ سلام.
نگاهش بالا رسید و خشک سری تکان داد:
_ خوابید نیاز؟
لبخندی به عمه زدم:
_ بله خوابید، گشنه بود!
_ چرا فرنیشو نخورد این بچه؟
شانه بالا انداختم و به آشپزمنزل حرکت کردم:
_ نمیدونم عمه، برم یه نگاه بهش بندازم، شاید مزهش فرق کرده براش.
کف دستی به زانوهایش کشید:
_ باشه دخترم، همونجا رو گازه.
زیر نگاه سنگین امیرعلی وارد آشپزخانه شدم.
قابلمهی کوچک فرنی روی گاز بود، سرش را برداشتم و قاشقی به دهان بردم، مزه همان بود!
یا نیاز بهانهگیر شده، یا مشکلی دارد و نمیدانم. قاشق را سر جا گذاشتم و قابلمه را روی سینک نهادم و از آشپزخونه بیرون رفتم:
_ فرقی میکنه مادر؟
_ نه عمه، نمیدونم چرا نخورده…مریض نباشه؟
_ نه عزیزم وقتی شیرتو خورده لابد مشکل از فرنی بوده!
نگاهی با قلبواپسی به قابلمه انداختم و سری تکان دادم:
_ شاید!
_ اگه لازمه بپوش ببریمش دکتر!
خطاب به امیرعلی که اینرا اضافه کرد لب زدم:
_ فعلا فکر نکنم نیاز باشه، اگه چیزی شد خبر میدم!
سری تکان داد، نبیان کردم خجالت میکشم که به تو بگویم، نگفتم خجالت میکشم که پدرش نیست و تو باید برای دختر من خوش خدمتی کنی.
به اتاق برگشتم و کنار نیاز دراز کشیدم، آنقدر نگاهش کردم و فکر و خیال مادرانه رهایم نکرد که به خواب راهی شدم.
با آوای نقها و گریههای نیاز بیدار شدم، دستانش را به عقب میکشید و گریه میکرد، مضطرب روی تخت جای گرفتم و بغلش کردم:
_ جانم مولین، چیشدی تو آخه!
ضربات آهسته به پشتش زدم تا شاید آهسته شود. ولی انگار همین به حال و روزش شدت میبخشید.
پوشکش را چک کردم، سینه به دهانش بردم تا شاید گشنه باشد، ولی هیچکدام نبود، لباسهایش را عوض کردم و سعی کردم با گشتن در اتاق آهستهش کنم اما نمیشد که نمیشد.
حتی برای اینکه مبادا نفخ کرده باشد، به عادت هر روزگار نرمش نفخش را هم انجام دادم، ولی باز هم مشکل آن نبود، دیگر اشک خودم هم درآمده بود.
با گریه بغلش کردم و از اتاق بیرون رفتم، حتی به شالی که از سرم افتاد توجهی نکردم.
عمه با متوجه شدنم از جلوی شوفاژ قد بلند شد و با نگرانی گفت:
_ چیشده دخترم؟
با گریه سری تکان دادم و نیاز را به آغوشش دادم:
_ نمیدونم…نمیدونم عمه، یهکاری کن الان بچهم تلف میشه…
عملا به هقهق افتاده بودم. حال و روزم تعریفی نداشت.
_ نمیشه که مادر، این بچه الان تلف میشه، پاشو…پاشو علی رو صوت کنم ببریمش بیمارستان!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن