پسر جوان که دور شد، به میز خیره شدم، زل زدن به صورتش را دوست نداشتم.
هیچ عکس و تصویری حتی از پدر مادرم به یاد نداشتم تا بخواهم شباهتی پیدا کنم.
_ خانم آسایش میشه بهسرعتتر؟ باید برم جایی!
آهی که کشید را متوجه شدم، همفامیلیام آوایش زدن کاملا مشخص بود دلیل آه کشیدنش است.
_ نمیدونم نبات خانم برات اضافه کرده یا نه…ولی قبل این که به دنیا بیای، بین عروسمون و پدرت، اختلاف بود…یعنی، مادرت قهر کرده بود برگشته بود خونه باباش…
اخم کردم، یعنی خانوادهی مادر هم داشتم و من این همه مدت فکر میکردم که مادرم هم یتیم بوده؟
_ برادر خدابیامرز من، میره دنبالش بیارتش…خلاصه، خواست قلبشو به دست بیاره، برگردن سر حیاتشون…تو مسیر برگشتن، تصادف کردن…اون بلا سرمون اومد!
آه دیگری کشید، میان حرفش کمی وقفه افتاد که گارسون با قهوهی من و لیوان آب او برگشت.
قلوپی از آب را نوشید:
_ مادرت هنوز زنده بود، ولی موقع زایمان تو از دنیا رفت…اما پدرت درجا تموم کرده بود. ما درگیر عزا و بدبختی…زندگیمون سیاه شده بود، جز اون برادر کسیو نداشتیم، من و دوتا خواهر و یه برادر کوچیکتر…میل داشتم بیارمت پیش خودم، اما مادربزرگت نذاشت.
سرم بالا رسید تا صحت کلامش را ببینم، منظورش از مادربزرگ به گمانم مادر مادرم بوده!
_ گیر داد که باید دخترمون با ما بزرگ شه، ما هم که داغدار…اضافه کردیم مادربزرگته، بدتو نمیخواد! اضافه کردیم باشه…توی نوزاد دو روزه رو بردن خونهشون. ما هم درگیر مراسم و خاکسپاری…
بغض گلویش را فشرد، نگاهش پاک بود ولی من هنوز اعتمادی نداشتم. دستمالی از جعبهی روی میز برداشت و زیر دیدهش گذاشت و نم چشمانش را گراهی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن