کیمیا و وحید رسیده بودند، سعی داششتابزده آرامش کنند، ولی شدنی نبود، قباد دلواپستر از هر لحظه بود، زود داشت زایمان میکرد و هنوز نه ماهش کامل نشده بود. میترسید بخاطر بارداری سختی که داشته بلایی به سر حورا بیاید.
_ داداش، اروم باش بخدا منم این حالو داشتم چیزی نمیشه، صحیح و سالم میان بیرون!
بی توجه به کیمیا لب زد:
_ پرستار پیش مولینه؟
_ اره مضطرب اون نباش…مادرزنم هم پیششه!
نفس عمیق دیگری کشید، ونگ به میان موهایش فرو برد:
_ دو ساعته داخلن…چرا؟ چرا انقد طول کشیده؟ یه چیزی شده که نمیگن…دارن میترسونن منو…چرا نمیاد بیرون؟
_ صبور باش داداش باید بخیه بزنن، بچهرو تمیز کنن، از سلامت بچه مطمئن بشن…طول میکشه دیگه!
سری تکان داد و دلواپس دوباره لب زد:
_ نمیشه…تو اون، کتابا…ویدیوها بیان کرده بود تهش یه ساعته…دو ساعته تو اتاق عملن…بسیار طول کشیده!
وحید کف دست روی دهانش گذاشت و بی آوا ریز خندید، کیمیا هم با لبخند جلو راهی شده برادرش را متوقف کرد و بازوهایش را گحرکت کرد:
_ داداش جونم…اروم باش خب؟ چیزی نمیشه!
قباد با صورت افسرده و صدایی که از بغض گحرکت کرده بود کف دستی به صورتش کشید:
_ تقصیر من شد…همش تقصیر منه…بخاطر من اینجوری شد، من ولش کردم، اذیتش کردم…
سرش را رو به سقف گراهی شده لب زد، طوری که کیمیا هم گوش داد ولی به زور:
_ خدایا، خوب بشه…چیزیش نشه، جون منو بگیر اما چیزیش نشه…نوکریتو میکنم، جون منو بگیر بده به اون دوتا…تو رو به بزرگیت…چیزیشون نشه!
کیمیا نامحسوس نگاهی پر از بغض به وحید انداخت، حال قباد خوب نبود، علاوه بر علاقه و محبتش به حورا، چیزی که باعث این حالش شده عذاب وجدان و پشیمانی از کارهایش بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن