حاجیه خاتون خوش خیال بود، قباد حتی باور نکرده که لاله خائن است، حتی سراغم را نگراهی شده جز یک تلاش بیهوده و جزئی هم زحمتی نکشیده!
انگار حتی برایش مهم نیست چه شده باشد!
_ نمیخوام خاتون، تا حلقومم رو غصه گحرکت کرده، نمیذارم دیگه پا بذاره تو زندگیم، نمیذارم بدترش کنه!
کف دستم را پس زد و با بدخلقی از جا برخاست:
_ خب برو خودتو بدتر بدبخت کن، مادر وحید شانس اورد اون مرتیکه مرد، مگه قباد هم میمیره که راحت شی؟
لحظهای داشت از دهانم میپرید که بگویم خدا نکند، ولی خود را کنترل کردم. قلبم بدجور میتمایل داشتش، آغوش امنی که خودش خراب کرد…
آغوش امنی که جز خودش کسی نمیتوانست آرامشش را بگیرد!
اصلا کجا بود؟ چه میکرد؟ حالش از نبودنم چطور بود؟ کنجکاو نبود بداند حالم خوب است یا بد؟
راوی
درب مطب را زد، انگاری هنوز دکتر نیامده بود که کسی هم نبود، منشی در را باز کرد و رو به او با تبسم بیان کرد:
_ اقای کاشفی، دکتر هنوز نیومدن…
با اخم سر تا پای منشی را از نظر گذراند و داخل راهی شد:
_ خیلی طول میکشه تا بیان؟
_ نه خبر دادن تو مسیرن، همسرتون نیستن؟
جلو رفت و روی صندلی جای گرفت:
_ نه، با دکتر خصوصی کار دارم…
رنگ نگاه منشی تغییر کرد، متعجب و با لبخندی مضطرب لب زد:
_ خدای نکرده مشکلی پیش اومده؟
چشمانش را ریز کرد، منشی داشت ضایع بازی درمیآورد و او همین را میتمایل داشت:
_ میمیل داشتم بدونم بچهم دقیق چند ماهشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن