از زور استرس، قابلیت فراموش کردن نامم را هم داشتم چه برسد به حرفهای جلسه ی پیش دکتر.
مستاصل سری تکان دادم و بریده بریده پچ زدم:
_ نمی… دونم…
پرونده را بست و کناری گذاشت ولی تکه ای از وجود من میان برگه های آن پوشه جا ماند.
کمی به جلو خم شد و جای آن اخم های در هم را تبسمی کوچک گرفت.
_ عزیزم یکم آروم باش، چرا عزاداری قبل واقعه میکنی؟!
او چه میاطلاع داشت از درد عمیق قلبم؟
چه میاطلاع داشت از زخم هایی که هر شامگاه سعی میکردم مرهم رویشان بگذارم و با طلوع خورشید بار دیگر سر باز میکردند؟
آرام بودن میخواست از منی که سالها، تشویش و قلبهره جزوی از زیستن ام شده بودند.
با قرار گرفتن لیوانی آب در مسیر نگاهم، آرام پلک بستم و کف دست لرزانم را دراز کردم. جرعه ای از آب نوشیدم و قدردان نگاهش کردم.
_ ممنونم.
چه حال و روز رقت انگیزی داشتم منِ بیچاره که غریبه ای برایم دل میسوزاند ولی آشناترین هایم دلم را میسوزاندند.
_ دفعه ی قبل هم اضافه کردم، اگه دنبال درمان هستی باید با همسرت بیای. این موضوعی نیست که فقط با حضور تو بشه در موردش نظر داد.
نمی آمد، قباد، همسرِ نامهربانم نمی آمد و تمام اصرارهای من پوچ بود.
_ نمیاد…
_ به هر حال اگه میخوای این مسئله حل شه باید بیاریش. ایشون هم باید یه سری آزمایشات رو انجام بدن.
دفعه ی پیش هم بهت اظهار کردم که مشکلی تو آزمایشای تو وجود نداره…
بی طاقت میان حرفش پریدم و کف دست عرق کرده ام را به لبه ی میز فشردم.
_ پس چرا نمیشه؟ چرا؟
بهت لانه کرده در دیدهانش هم ذره ای از خشمم را نخواباند.
قلبیل حرص و خشم لانه کرده در صوتیم مردی بود که ادعای عاشق شدن داشت و ولی، در این راه به اندازه ی قدمی کوتاه هممسیری ام نمیکرد.
_ زیرا این مسئله فقط به تو مربوط نمیشه، تو یه سر ماجرایی.
شاید سرِ دیگه اش میلنگه!
وای و ای وای!
حتی فکر کردن به این که قباد مشکلی دارد هم تمام جانم را میلرزاند.
وای به روزی که حرفش را بزنم، قطعا آن جماعت هوچی گر سرم را روی تنم اضافه میمشاهده کردند.
کف دستپاچه و ناباور خندیدم. سرم را با جدیت به طرفین تکان دادم.
_ نه… نه… اون مشکلی نداره…
دکتر انگار که هر روزگار با هزاران حورا سر و کله میزد و این رفتارها برایش عادی بود که خم به ابرو نیاورد.
حس میکردم تبسم کنج لبش پر است از حرف و کنایه.
_ توام نداری عزیزم، با توجه به این آزمایشا تو کاملا برای مادر شدن آماده ای.
همسرتو راضی کن تا آزمایش بده.
من نمیگم که ایشون حتما مشکل دارن، ممکنه مشکل از ایشون هم نباشه.
موارد زیادی داشتیم که نه زن و نه مرد مشکلی نداشتن اما باز هم بارداری صورت نمیگحرکت کرد.
که اگه مورد شما هم جزو همین دسته باشه، کلی مسیر درمان داره.
انگشتان سفید و کشیده اش را در هم تنید و کمی به جلو خم شد. کلماتش را ساکت و با صلابت میاضافه کرد تا منِ سیاه بخت را متقاعد کند.
اما مشکل من نبودم، قباد تن به این کار نمیداد… میدانم.
_ اما تا همسرت همجادهیت نکنه، هیچ چیزی رو نمیشه درست کرد.
امیدوارم جلسه ی بعدی با همسرت ببینمت.
دیگر ماندن در آن مطب دردی از دردهایم دوا نمیکرد. دکتر حرف آخرش را هم زده بود و تنها راهی که مقابلم داشتم، راضی کردن قباد بود.
میدانستم اگر احتمال مشکل دار بودن قباد را مطرح کنم همه چیز بدتر خواهد شد و حتی قباد را هم با خود دشمن میکنم.
با فکری درگیر و اعصابی متشنج، تاکسی دربستی گراهی شدم تا زودتر به خانه برسم.
اگر جادهکار تمام شدن این بدبختی سه ساله که سایه ی نحسش روی حیات و عاشقیمان افتاده بود، راهی شدن قباد به آن مطب بود حتما راضی اش میکردم.
قباد هنوز هم دوستم داشت، شاید محبتش مانند روزهای اول نبود ولی هنوز هم وجود داشت.
من عشقش را با وجود کمرنگ شدن میدیدم…
باید تا تمام آن دلدادگی و احساس زیر بار حرف های مادرش و راهی شدارهای لاله از بین نمیرفت، کاری میکردم.
کرایه را حساب کرده و به سرعت خودم را داخل خانه انداختم.
کیانا روی مبل نشسته و با سوهان مشغول صاف و صوف کردن ناخن هایش بود.
گاهی به او غبطه میخوردم، کسی را داشت که قلبش به بودنش خوب باشد.
مثلا اگر در موقعیت دیروز من بود، بسیار راحت نزد مادر و برادرش میراهی شد و مانند من مجبور به تحمل این خانه نمیشد.
آهی کشیدم و بی حرف از مقابلش گذشتم که پوزخندی زد.
_ سلامتو خوردی زن داداش؟!
نمیدانم مدتی که خدا تکه ی شانس و اقبال را در نهاد آدمها میگذاشت، من کجا بودم!
شکر خدا از هیچ چیز شانس نیاورده بودم.
_ کار دنیا برعکس شده عزیزم؟
قبلا کوچیکتر به بزرگتر سلام میداد.
دیده غره ای به نگاهان گرد شده اش رفتم و جاده اتاقمان را در پیش گراهی شدم.
باز هم مادرش کنارش بود!
با وجود این دو زن، تنهایی و حریم خصوصی برای ما فقط یک شوخی بود.
هنوز جای تحقیر و توهین هایی که دیروزگار به جانم نشاندند درد میکرد. اینبار نتوانسته بودم به راحتی از خیرشان بگذرم.
سرسنگین سلامی زیر لبی دادم که همان را هم بی جواب گذاشت.
همان نگاه شیفته و دلتنگ قباد برایم کافی بود که با تبسمی کوچک سمتش پرواز کردم.
کنارش روی تخت نشستم و بی توجه به چشم غره های مادرش کف دست روی پایش گذاشتم.
_ سلام عزیزم، بهتری؟
قباد کف دست دور کمرم حلقه کرد و شقیقه ام را بوسید.
_ سلام دورت بگردم، الان که تو رو متوجه شدم عالیم.
از گوشه ی دیده صورت جمع شده ی مادرش را متوجه شدم و در دل به اداهایش لبخند زدم.
کم آوردن و عقب کشیدن من تنها میل داشته شان بود، ولی کور خوانده بودند.
من زنانه پای زیستن ام می از حرکت ایستادم.
مِن بعد تغییر رویه میدادم. قباد را دو کف دستی میچسبیدم و اجازه نمیدادم از کف دستم درش بیاوردند.
بگذار دیگران هر چه در توان داششتابزده رو کنند ولی من هم همچین دست خالی نبودم.
عاشقی قباد را داشتم که به تمام حیله هایشان می چربید.
بوسه ی قباد را با بوسه ی ریزی کنار لبش پاسخ دادم که صدای نوچ کشیده مادرش را شنیدم!
با ناز و ساکت پلکی زدم و حین کشیده شدن گفتم:
_ لباسمو عوض کنم بیام محبتم.
عمدا جلوی دیدههای مادرش شلوارم را بیرون کشیدم که هین بلندی بیان کرد و غر و لند کنان نگاه بست.
_ واه واه، حیا رو خورده آبرو رو قی کرده دختره ی چشم سفید!
اخم کمرنگ قباد قلبم را لرزاند ولی کوتاه نیامدم و تاپم را هم درآوردم.
_ مادرجون اینکه تو اتاق خودمون لباس عوض کنم بی حیاییه؟
نمیتونم بیرونتون کنم که، اونوقت میگین بی ادبم و خونواده ای نداشتم که تربیتم کنن.
شما همواره اینجایین، بالاخره پیش میاد دیدن این چیزا.
بشقاب خالی ای که دستش بود را با خشمگینت روی تخت کوبید و رو به قباد ناله ای کرد.
_ اینه جواب محبتای من پسرم؟ نمیدونم چه اشتباهی به درگاه خدا کردم که این دخترو سر راه من گذاشت.
قباد نگاه غره ای سمتم حرکت کرد که ابروهایم را در هم کشیدم و بی تفاوت شانه بالا انداختم.
مشغول پوشیدن یکی از لباس خواب های کوتاه و زیادی بازم شدم که قباد با لحنی دلجویانه جواب مادرش را داد.
_ مولین جان چیزی نشده که، بزرگش نکنین لطفا.
قباد دیگر آن قباد سابق نبود. قبل تر ها پشتم به بودنش گرم بود.
کسی جرات نمیکرد جلوی چشمانش بالاتر از گل به من بگوید ولی حالا…
طرفداری هایش هم یکی در میان شده بود.
یکی به نعل میزد و یکی به میخ که هیچ کداممان ناراضی نباشیم.
_ دیگه باید چی بشه مادر؟
نگاهاتو رو همه چی بستی، نمیبینی داری مار تو آستینت پرورش میدی.
با ساکتش سمت تخت قدم برداشتم و با کنار زدن لباس خواب، عمدا پاهای خوش تراشم را بیشتر در معرض مشاهده کردشان گذاشتم.
مادر قباد چند قطره اشک تمساح هم قاطی آه و ناله هایش کرده بود تا تاثیر گذارتر شود.
با دیدن من که کنار قباد توقف کردم دیدهانش اندازه ی دو توپ تنیس درشت شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن