با رسیدن به مطب کرایه را حساب کردم و پیش دکتری راهی شدم که از شفا بودن کف دستانش میاظهار کردند.
دم در نگاه بستم و برای اولین بار پیش خدا التماس کردم. التماس کردم که کمی نظر به من برساند.
من در این جهان کسی جز قباد نداشتم، قبادی که حس میکردم دارد از کف دستم میرود. تکانی به پاهای بیجانم دادم و وارد شدم.
دکور مطب حالم را بد کرد، دیوارها پر از عکس بچه بودند. بچهای که من برای داشتنش آسمان را به زمین دوخته بودم.
– خانم، میتونم کمکتون کنم؟
با صوتی منشی به خودم رسیدم و چشم از دیوارها گحرکت کردم. به سمتش راهی شدم و پروندهام را روی میز گذاشتم.
– بله. نوبت داشتم.
دفتر مقابلش را باز کرد. زن حاملهای همجاده با شوهرش قرار گرفته بود و هر دو میخندیدند.
در کنارشان زنی با صورت خسته و دیدههای پر بغض جای گرفته بود. دیوارهای اینجا همه چیز را به خود دیده بودند.
– بفرمایید بشینید. صداتون میکنم.
تشکری کردم و کنار زن خسته قرار گرفتم. تحمل غمش بهتر از حس خوشحالی آن دونفر بود. دیده تنگ نبودم اما...چرا من نه؟
– حاملهای؟
سرم را به سمت زن بغض کرده چرخاندم. چشمهایش سرخ بودند و کبودی روی گونهاش بود.
– نه هنوز.
تبسم تلخی روی لبش جای گرفتم. کیفش را روی پاهایش جابهجا کرد و با کف دستمال اشکهایش را پاک کرد.
– من سه ساله دارم میام و هربارش دکتر جوابم میکنه اما بازم میام…
متعجب تنم را به سمتش چرخاندم. سه سال برای درمان رسیده بود؟ ترس به قلبم چنگ زد. اگر عاقبت من این بشود چه؟
گونههای پاک شدهاش بار دیگر خیس شدند.
– اگه دکتر جوابت کرد دیگه نیا دختر جون. وقتی بگه نه، یعنی نه…الکی حیاتت رو تلف نکن.
همدردی خوبی برای منی که با امید پا به اینجا گذاشتم نبود. حرفی نزدم تا ادامه ندهد، بار غمش فراتر از تحمل من بود.
– سه سال هر هفته این جا بودم.
به امید یه بچه…تا شوهرم طلاقم نده. اونقدر اون بیان کرد برو و من موندم که متوجه شدم زن گرفت.
مات و مبهوت خیرهی کبودی صورتش بودم. کمی که دقت کردم، رد انگشت بود. پروندهی در دستش را فشرد.
– سر یه ماه زنش حامله شد و دوساله که شده خار توی سینم.
– اگه زن گراهی شده…چرا این جایی؟
از کیفش قرصی درآورد و بدون آب خورد. گریهاش بند نمیرسید.
– چون هنوزم امید دارم…که منم بچه بیارم و شوهرم نگاهم کنه.
اومدن زن دیگهای روی زندگیت درد داره دختر جون، من اگه میدونستم قراره غرورم در این حد شکسته بشه، خودم زودتر واسش زن میگرفتم.
لب بر هم فشردم و در قلب برای زنی که کنارم گریه میکرد سوگواری کردم. کف دستم را روی شانهاش گذاشتم.
حرفی از دهانم بیرون نمیرسید، لازم هم نبود چیزی بگویم…این زن آنقدر تنها بود که یک لمس سادهی من برای منفجر شدنش کافی بود.
– همش توهین میشنوم…تحقیر میشم. مگه من خواستم حامله نشم؟
با این حرفش انگار که دلم فشرده شد. حرفی بود که همواره قلبم میخواست به مادر قباد بزنم.
مقابلش بیاستم و فریاد بزنم که کف دست من نیست! کف دست من نیست که خدا به من بچه نمیدهد.
انگار نه انگار که خودش هم روزگاری یک همسر بوده. یک زن بوده با کلی احساسات و امید…
آه عمیقی از گلویم دروارد شد، آهی به عظمت تمام غمهایی که دیوار این مطب به خود مشاهده کرده. کف دستهایم را بند کف دستههای صنقلبی کردم.
سرگیجه مرا کشته بود. انگار که جهان دورم میچرخید. آوای فین فین زن اعصابم را خط خطی کرده بود و شاید حس شادی آن دو نفر بهتر بود…
– بفرمایید تو.
با اشارهای که منشی به من کرد کشیده شدم. بند کیفم را محکم فشردم و به سمت اتاق دکتر راهی شدم. پشت در چشم بستم و مجدداً نزد خدا التماس کردم.
در را باز کردم و وارد شدم. نگاهی دور اتاق سفید چرخاندم.
– بفرما عزیزم.
با صدای دکتر به خودم وارد شدم و به سمتش رفتم. مقابلش نشستم و سرم را پایین انداختم.
بند کیفم هنوز میان انگشتانم فشرده میشد.
– خب خب ببینم چی داریم اینجا…
با این حرفش بغض کردم. نگاه هایم پر از اشک شد. با مشاهده کردنم در این حالت نوچی کرد و اخم هایش در هم رفت.
– بذار ازمایش هات رو بخونم بعد گریه کن.
چشم خفهای اظهار کردم و با پشت کف دستم اشک هایم را پاک کردم. دکتر پروندهام را باز کرد و من تمام وجودم چشم شد و به دکتر خیره شد.
هر لحظه اخم هایش در هم تر میشد و دل من نیز همجادهش فشرده میشد. لب هایش را به هم فشرد و انگشتهایش را در هم قفل کرد.
– بار پیش چی بهت اظهار کردم عزیزم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن