به سمت اتاقم گام برداشتم ولی آوایش را گوش دادم، که قبل از ورود به اتاق اضافه کرد:
_ دفعهی دیگه بخوای همچین حرفایی بزنی حورا، تضمین نمیکنم اروم وایسم و تماشات کنم، هرچقدر باهات راه اومدم کافیه…گندی که به حیاتمون خورد کار خودت بود نه کس دیگه!
حرفش را بی اهمیت کردم، برای او، برای ظاهرم!
در را به رویش بستم و به ان تکیه دادم، فکر کردم…
چیزی که این روزها زیادی مشغولش میشدم، من باید ثابت میکردم که قباد زیادی خام و بی مغز شده! زیادی کور، کور برای بچهای که فکر میکند مال خودش است!
ان روزگار هم در اتاق ماندم، بدون اینکه دیگر قباد را ببینم، تا چند روز…چند روز من از همه دوری کردم، حتی کیمیا…
دیدن کیمیا انگار یادآور روزگارهای سختیام بود، از همه متنفر شده بودم…
احساسات عجیبی که درکشان نمیکردم، همه چیز برخلاف عقل و منطق بود برایم…
قلبم نمیتمایل داشت هیچکس را ببینم!
ولی بعد از چندین روزگار با فکری که به سرم زد، مصمم شدم از منزل بیرون بروم…
لباس پوشیده، آماده، زمانی که متوجه شدم کسی نیست و همه یا در اتاقشاناند، یا بیرون از منزل، خارج شدم.
آژانس دم در بود، سوار شده آدرس مطب دکتر را دادم. یادم است بار آخر قباد بخاطر من حرکت کرد و آزمایش داد ولی…
به دنبال جوابش نحرکت کرد، چراکه لاله وارد زندگیمان شد!
شاید اگر با دکترم حرف بزنم و بتوانم جواب ازمایش را گیر بیاورم، یا چمیدانم…
حداقل بدانم آیا قباد مشکلی دارد؟ یا مثلا امکانش هست که اینگونه ثابت کنم بچهی لاله از او نیست؟
هرچه بود، فکری بود میان صدها فکر دیگر…
به مطب که رسیدم، با منشی صحبت کرده سعی کردم بدون نوبت داخل شوم، من را میشناخت، و همین اجازه به نفعم تمام شد، دکتر با دیدنم بعد از سلام علیک، لبخند زده اضافه کرد:
_ باردار شدی که دیگه نیومدی سراغ جواب آزمایشا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن