از فشار عضوش به بدنم ناله کردم و صدایم را با دستش خفه کرد، قبلا حرف میزد…
میان رابطه حرف میزد و اینبار فقط خاموشی کرده بود، تغییر کرده بود؟
رانم را چنگ انداخت، کمرش را از درد چنگ زدم…بسیار وقت بود رابطه نداشتیم، شاید طبیعی بود این درد…یا شاید هم بخاطر عمل کیستی بود که داشتم، اما هرچه که بود، نمیتوانست میلم را سرکوب کند…
قباد اینجا بود، عزیزم بود، کسی که زندگیام در او خلاصه میشد و چرا من نمیتمایل داشتم حرف عقلم را گوش دهم؟
نالهاش را کنار گوشم متوجه شدم و شل شدن بدنش روی تنم…
نفس نفس میزدیم و خسته بودیم، کنارم دراز کشید و دیده بست…
باز هم برخلاف عقلم در میان بازوهایش چپیدم و اغوشش را از خودم پر کردم…خوابش برد و قلبم چقدر برای این چهرهی معصوم در خواب تنگ بود…
لبخندی کمرنگ به لب زدم و سر روی بازویش گذاشته نگاه بستم…
چشم بستم و کاش ان شب بیدار نمیشدم تا نبینم، چیزی را که دیدم!
کاش میمردم و نمیدیدم چگونه تحقیر میشوم…کاش تمام میشدم و هیچوقت او را انگونه بیرحم نمیمتوجه شدم!
با حس تکان خوردنش از خواب بیدار شدم، نگاهانم باز شده خیره نگاهش کردم، کمی گیج جفتمان را چشم دوخت، با متوجه شدن نگاهان بازم اخمهایش از هم باز شد، دستی به پیشانیاش کشید:
_ ساعت چنده؟
تبسمی زدم و نگاهی به ساعت انداختم:
_ هشت…
اخم کرد و نیم خیز شد، کف دست روی سینهاش گذاشتم و روی ارنج قد بلند شدم، به قصد بوسیدنش… ولی سرش را پس کشید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن