_ برگرد تو لاله منم میام!
بی توجه به حرف قباد رو به من کرد:
_ شرمنده عزیزم، سر صدای ما بیدارت کرد؟
_ لاله!
حتی تشر قباد هم روی این زن کارساز نبود! پوزخندی زدم و با نیم نگاهی به قباد اضافه کردم:
_ نه عزیزم، شانس اوردم هندزفری تو گوشم بود، اگه نداشتم، قطعا مجبور میشدم هندزفری بذارم!
به در اتاق کیمیا اشاره کردم:
_ لالهجان حداقل به اون دختر رحم کنید یکم صداتونو بیارید پایین، هرچقدر من با قباد تجربه داشتم، فکر نکنم دیگه تحریک بشم، ولی اون بار اولشه ازدواج میکنه، نه؟
_ حورا برگرد تو اتاقت!
پوزخندم پررنگتر شد:
_ داشتم میرفتم، زن صیغهایت نذاشت!
داخل شدم و بی معطلی درب را بستم. نفس سنگینم بیرون زد و کف دستانم به لرزه افتاد، جواب دادنشان انقدر سخت بود که حالم بد شود!
چشم بستم و سعی کردم با نفسهای عمیق بی قراری دلم را ساکت کنم. ولی مگر میشد؟
چهرهی قباد، ان اغوش گرم و برهنهاش، یادآوری شبهایمان، لذتها و خوشیهایمان…
فراموشی هیچکدام راحت نبود، دلم چنان در سینه میزد و طلبش را میکرد که در ان لحظه کم مانده بود زیر تمام قول قرارهایی که با خود داشتم بزنم و فراموش کنم چه میمیل داشتم…
روی تخت خوابیدم و چشم بستم، ای کاش بلایی میوارد شد و همه چیز را فراموش میکردم تا این همه خفت و خاری نصیبم نشود…
چند روزگار دیگر هم با درس خواندن میگذشت، درس میخواندم و گاهی، مدتی که قباد سرکار بود و خانه خلوت بود، برای خوردن چیزی بیرون میرفتم، تایم ناهار و شام هم کیمیا برایم چیزی میآورد، از ان شامگاه هیچ قلبم نمیمیل داشت قباد یا لاله را ببینم!
دیده بسته داشتم به پادکستی گوش میدادم که سعی در انگیزه دادن برای هدف و اینده بود، داستان جامع و خوبی بود، ولی گاهی انسان برای ادامه دادن انگیزه میخواهد و گاهی هم، انگیزهی ادم، انسانی دیگر است…
مثلا کسی مثل من که هیچکس را نداشته باشد، و کل دوران کودکیاش در پرورشگاه خلاصه شده است، نیاز به چه انگیزهای داشت؟
با سنگینی سایهی کسی بالای سرم دیده گشودم، ابتدا حس کردم کیمیا باشد ولی با مشاهده کردن مادرجان، سریع سیخ نشسته با تعجب نگاهش کردم، هندزفری را از گوشم کندم:
_ جانم، چیزی شده؟
بار چندم بود مگر که در اتاقم میمتوجه شدمش؟ اخم در هم کشید و طلبکار بیان کرد:
_ چرا نمیای برای شام و ناهار؟ هر روز هر شامگاه دختر من باید واست غذا بیاره بالا؟ کلفت توعه مگه؟
خجالت زده سر به زیر انداختم:
_ معذرت میخوام مادرجون، من از کیمیا نتمایل داشتم راستش، از لطف و مهربونی خودش بوده…
_ معلومه که همینطوره، دختر من دلش سادهس، زود باوره، نمیدونم چی تو قیافهت متوجه شده که انقدر هواتو داره، چرا باید بخاطر تو، تو روی برادرش دراد؟ پاشو بیا پایین ببینم…بدو!
با دهان باز نگاهش مبکردم، کیمیا از من در علیه قباد دفاع کرده بود؟ از در که بیرون میراهی شد باز هم غر زد:
_ اتاق و اثاثیهی کامل، غذا و اب کامل، خوش گذرونی هم داره ماشاالله هر هفته سر یه چی میره بیرون، بعد ناز و ادا میاد، سفرهمون نجسه انگار…
کلافه چینی به صورتم انداختم، هیچ تصورش را نداشتم اگر پایین بروم و با انها در این وضعیت روبهرو شوم چه متلکهایی قرار است بشنوم!
از روی تخت برخاستم و با قطع کردن پادکست و گذاشتن موبایل روی میز تحریر، به سمت در راهی شدم، ابتدا موها و صورتم را نگاهی کردو که مرتب باشد، در این منزل لالهای وجود داشت که صبح کلهی سحر هم آرایش میکرد، قلبم نمیمیل داشت از او کمتر به دیده بیایم!
اما خب، حداقل من مثل او برا خودنمایی هم کاری نمیکردم! یعنی دوست داشتم بدانم وقتی کنار قباد هم میخوابد باز هم آرایش دارد؟
باز اضافه کردم قباد، خوابیدن و لاله و فرزندشان و…انگار افکار من هیچ برنامهای جهت تغییر نداشتند!
پلهها را پایین حرکت کردم، صدای جر و بحثشان میامد، از کنار دیوار راهی شدم تا متوجه بحث شوم، ابتدا صوتی کیمیا را متوجه شدم:
_ داداش بس کن تو رو خدا، اصلا چه آزاری بهتون رسونده که انقدر بهش زخم زبون میزنید!
مادرش در جواب تند اضافه کرد:
_ خبه خبه، چخ طرفداریش هم میکنه، خوبه یادته چه حرفایی به پسرم میزد، این همه اضافه کرد پسرم عیب و ایراد داره، اضافه کرد بچهش نمیشه، مرد نیست، مردونگی نداره…بیا، نتیجهش جلو چشاته…
مکثی شد و بار دیگر صدایش را متوجه شدم:
_ شکم لاله رو نمیبینی مگه؟ هی داره بزرگتره میشه، کور شدی الحمقلبله کیمیا؟ فردا تو از شوهرت حامله شی، ببینی دامادم چقدر مسروره میفهمی حس داداشتو، میفهمی که داداشت حق داره!
_ بس کنید دیگه مامان، کیمیا تو هم غذاتو بخور انقدر حرف نزن…
_ خب محبتم مولینت راست میگه دیگه، حورا بهشدت بی نگاه و رو شدهها، ببخشید اینو میگم زشته، خجالت میکشم… ولی همین چند شامگاه پیش اومده بود گوششو چسبونده بود به در اتاق ما که ببینه چیکار میکنیم، انگار باید مراحل بچهدار شدنمو به دیده میمشاهده کرد تا باور کنه!
_ استغفرالله، غذاتو بخور لاله…چه بحثیه جلو مامان؟
سکوت که کمی برقرار شد از فرصت استفاده کردم و داخل راهی شدم، هیچ از حس و حال بدی که در وجودم پیچید نداشتم که بگویم…
اینکه اینگونه راحت تهمت میزد و هیچکس نمیگفت «نه، اینگونه نیست!»
گویا قرار بود کل این ماههای اخر را در بدبختی و فلاکت بگذرانم تا بتوانم سر پا شوم و از همهیشان فاصله بگیرم…
نمیدانم حتی مشکل قباد با دور شدن من چه بود، او که زنش جور بود دیگر، محلی هم به من نمیداد، انگار که اصلا وجود ندارم، حالا به رفتنم گیر میداد؟ هم خر را میخواهد هم خرما را؟
پشت میز نشستم و سعی کردم به همه بی توجه باشم، نه سلامی کردم نه نگاهی، ولی نگاههای سنگین را حس میکردم…
غذا کشیدم و بی توجه به نگاههایشان میل کردم و سعی کردم حتی کمی زیاد بخورم تا فکر نکنند که از رفتارهایشان سوءتغذیه میگیرم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن