#پارت۳
دلم ز صومعه بگراهی شد و خرقهی سالوس
کجاست دیر مغان و شرابِ ناب کجاست🌱
«راوی»
آوای کوبیده شدنِ در، خاموشی عصر رو شکست.
آناهل هنوز روپوشش رو کامل درنیاورده بود که آوای نفسنفسزنانِ شهناز خاتون از حیاط اومد.
در رو که باز کرد، زن میانسال با روسری نیمهافتاده و صورتی برافروخته جلوش ایستاده بود.
«آناهل… مهین دردش گحرکت کرده. اکبر آقا زنگ زده… میگه دیگه طاقت نداره»
آناهل حتی سؤال نجویا شد.
کیف پزشکیاش رو برداشت، کفشهاش رو پوشید و از در بیرون زد.
هوای عصر سنگین بود.
ابرها پایین اومده بودند و مه لابهلای درختها چسبیده بود.
صوتی قلبش تندتر از قدمهاش میزد.
در جاده، نفسنفس میزد که صدای موتور آشنایی از پیچ جاده پیچید
پاترولِ علیرضا بود.
همون ماشین قدیمی و قوی که همواره انگار برای مسیرهای سخت ساخته شده بود.
ماشین ترمز زد
علیرضا شیشه رو پایین کشید
«سوار شو»
آناهل کمی مکث کرد ،گفت:
«خودم میرم، وقتم کمه»
علیرضا خم شد از پشت فرمون در رو باز کرد
«وقت تلف نکن…سوار شو»
چیزی در لحنش اجازهی بحث نمیداد.
آناهل سوار شد
ماشین با شتاب جاده افتاد.
چند ثانیه سکوت بود
فقط صوتی موتور و سنگریزههایی که زیر لاستیکها خرد میشدند.
«اامان زایمانشه؟»
علیرضا جویا شد، چشم از جاده برنداشته.
«آره. ماه آخره.»
کف دست آناهل روی کیفش مشت شده بود.
«دردش شمشاهده کرده…امیدوارم بتونم کاری کنم براش»
علیرضا فکاش سفت شد.
«دلواپس نباش…تو از پسش برمیای….رسیدیم.»
آناهل نگاهش کرد.
برای یک لحظه، حس کرد
این اطمینان…
بیش از حد آشناست.
خونهی اکبر آقا شلوغ بود.
نور چراغ نفتی از پنجرهها میزد بیرون
چند زن جلوی در جمع شده بودند
اکبر آقا، مردی چهارشونه با سبیل پرپشت، تا آناهل رو دید جلو دوید.
آواش میلرزید، لهجهی روستاییاش پررنگتر شده بود.
«خانوم دکتر… به فریادم برس. مهین داره جون میده…کف دست تنها موندم»
دیدههاش خیس بود
ترس، بیپرده سایه انداخته بود
آناهل دلداری داده اکبر آقا رو
«آروم باش اکبر آقا…خدا بزرگه…من اینجام تا کمک کنم»
وارد خونه شد.
فضا گرم و سنگین بود.
بوی عرق، دود و اضطراب.
مهین خانم روی تشک دراز کشیده بود، صورتش خیس از اشک، دستاش مشتشده در ملحفه.
آناهل بهسرعت ولی با خونسردی عمل کرد.
«آب گرم بیارین…حولهی تمیز…یکی پنجره رو باز کنه…چطوری مامان خانم…آروم باش نفس عمیق بکش…من اینجام که کمکت کنم»
صداها قطع شد
همه گوش شدند
وقتی زایمان شروع شد، مدت معناش رو از کف دست داد.
فقط نفس بود، فشار، فریاد، و صوتی آناهل که محکم ولی مهربان راهنمایی میکرد.
«نگاه کن به من مهین…نفس بکش. ..داری عالی پیش میری…آفرین»
اما درست در همون لحظه…
دردی تیز از میان سینهاش گذشت
نه از بیرون
از درون
تصویری محو
نور زیاد
دیوارهایی کشیده
آوای خودش رو متوجه شد…
فریاد میزد.
نه اینجا
جای دیگری
کف دستهایی قوی دور شانههاش
صوتیی مردانه، خشن و ملتهب
«دردش بیشتر از این نشه… میفهمین؟!»
صوتی تهدید
صدای اسلحه که روی میز کوبیده میشود.
چهرهای نبود
فقط حضور
سنگین
محافظ
کسی که کنار تخت ایستاده بود و
با آوایی که هم میلرزید هم میترساند،
قربونصدقهاش میرفت.
«نفس بکش دلدادگیم… نگاه کن به من…تموم میشه…تو از پسش برمیای…بزار به جهان بیاد پدر سوخته…به حسابش می رسم که باعث شد تو اینقدر درد بکشی»
آناهل اشکریزون بود
نه از درد
از ترسِ از کف دست دادن
سقف کشیده
لوستر
تختی بزرگ
عمارتی غرق در نور و اضطراب.
و دوباره آوای خودش رو شنید که فریاد میزد.
«بچهم…»
تصویر شکست
صوتی گریهی نوزاد، او رو به حال آورد.
مهین خانم نفسنفس میزد
اشک شوق روی صورتش میدوید
آناهل نوزاد رو در آغوش گحرکت کرد
دستهاش میلرزید
نه از خستگی
از ترس
از چیزی که تازه،
خیلی آرام،
درِ بستهی حافظهاش رو
خط انداخته بود.
بیرون، اکبر آقا صلوات میفرستاد
همسایه ها تبریک می اظهار کردند
اما آناهل،
در خاموشی،
به دستی که نوزاد رو نگه داشته بود خیره موند.
و فقط یک فکر توی ذهنش پیچید:
من… این رو قبلاً زندگی کردم.
و جایی،
در گذشتهای که هنوز نام نداشت،
مردی بود
که حاضر بود
جهان رو بسوزاند
تا او خم به ابروش نیاید…
نظرتون درباره علیرضا چیه؟ بنظرتون زیاد مشکوک نیست؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن