#پارت۳
دلم ز صومعه بگرفت و خرقهی سالوس
کجاست دیر مغان و شرابِ ناب کجاست
«راوی»
صدای کوبیده شدنِ در، خاموشی عصر رو شکست.
آناهل هنوز روپوشش رو کامل درنیاورده بود که صدای نفسنفسزنانِ شهناز خاتون از حیاط اومد.
در رو که باز کرد، زن میانسال با روسری نیمهافتاده و صورتی برافروخته جلوش ایستاده بود.
«آناهل… مهین دردش گراهی شده. اکبر آقا زنگ زده… میگه دیگه طاقت نداره»
آناهل حتی سؤال نپرسید.
کیف پزشکیاش رو برداشت، کفشهاش رو پوشید و از در بیرون زد.
هوای عصر سنگین بود.
ابرها پایین اومده بودند و مه لابهلای درختها چسبیده بود.
صدای دلش سریعتر از قدمهاش میزد.
در جاده، نفسنفس میزد که صدای موتور آشنایی از پیچ جاده پیچید
پاترولِ علیرضا بود.
همون ماشین قدیمی و قوی که همواره انگار برای جادههای سخت ساخته شده بود.
ماشین ترمز زد
علیرضا شیشه رو پایین کشید
«سوار شو»
آناهل کمی مکث کرد ،اظهار کرد:
«خودم میرم، وقتم کمه»
علیرضا خم شد از پشت فرمون در رو باز کرد
«وقت تلف نکن…سوار شو»
چیزی در لحنش اجازهی بحث نمیداد.
آناهل سوار شد
ماشین با شتاب مسیر افتاد.
چند ثانیه سکوت بود
فقط صدای موتور و سنگریزههایی که زیر لاستیکها خرد میشدند.
«اولین زایمانشه؟»
علیرضا جویا شد، چشم از جاده برنداشته.
«آره. ماه آخره.»
کف دست آناهل روی کیفش مشت شده بود.
«دردش شدیده…امیدوارم بتونم کاری کنم براش»
علیرضا فکاش سفت شد.
«نگران نباش…تو از پسش برمیای….رسیدیم.»
آناهل نگاهش کرد.
برای یک لحظه، حس کرد
این اطمینان…
بیش از حد آشناست.
خونهی اکبر آقا شلوغ بود.
نور چراغ نفتی از پنجرهها میزد بیرون
چند زن جلوی در جمع شده بودند
اکبر آقا، مردی چهارشونه با سبیل پرپشت، تا آناهل رو متوجه شد جلو دوید.
آواش میلرزید، لهجهی روستاییاش پررنگتر شده بود.
«خانوم دکتر… به فریادم برس. مهین داره جون میده…کف دست تنها موندم»
چشمهاش خیس بود
ترس، بیپرده سایه انداخته بود
آناهل قلبداری داده اکبر آقا رو
«آروم باش اکبر آقا…خدا بزرگه…من اینجام تا کمک کنم»
وارد خونه شد.
فضا گرم و سنگین بود.
بوی عرق، دود و اضطراب.
مهین خانم روی تشک دراز کشیده بود، صورتش خیس از اشک، کف دستاش مشتشده در ملحفه.
آناهل تند اما با خونسردی عمل کرد.
«آب گرم بیارین…حولهی تمیز…یکی پنجره رو باز کنه…چطوری مولین خانم…آروم باش نفس عمیق بکش…من اینجام که کمکت کنم»
آواها قطع شد
همه گوش شدند
وقتی زایمان شروع شد، زمان معناش رو از کف دست داد.
فقط نفس بود، فشار، فریاد، و صدای آناهل که محکم ولی مهربان جادهنمایی میکرد.
«نگاه کن به من مهین…نفس بکش. ..داری عالی پیش میری…آفرین»
اما درست در همون لحظه…
دردی تیز از میان سینهاش گذشت
نه از بیرون
از درون
تصویری محو
نور زیاد
دیوارهایی بلند
آوای خودش رو شنید…
فریاد میزد.
نه اینجا
جای دیگری
دستهایی قوی دور شانههاش
آوایی مردانه، خشن و ملتهب
«دردش بیشتر از این نشه… میفهمین؟!»
صوتی تهمشاهده کرد
صوتی اسلحه که روی میز کوبیده میشود.
چهرهای نبود
فقط حضور
سنگین
محافظ
کسی که کنار تخت ایستاده بود و
با صدایی که هم میلرزید هم میترساند،
قربونصدقهاش میحرکت کرد.
«نفس بکش دلدادگیم… نگاه کن به من…تموم میشه…تو از پسش برمیای…بزار به جهان بیاد پدر سوخته…به حسابش می رسم که باعث شد تو اینقدر درد بکشی»
آناهل اشکریزون بود
نه از درد
از ترسِ از کف دست دادن
سقف بلند
لوستر
تختی بزرگ
عمارتی غرق در نور و اضطراب.
و مجدداً آوای خودش رو شنید که فریاد میزد.
«بچهم…»
تصویر شکست
صدای گریهی نوزاد، او رو به حال آورد.
مهین خانم نفسنفس میزد
اشک شوق روی صورتش میدوید
آناهل نوزاد رو در آغوش گحرکت کرد
کف دستهاش میلرزید
نه از خستگی
از ترس
از چیزی که تازه،
بهشدت ملایم،
درِ بستهی حافظهاش رو
خط انداخته بود.
بیرون، اکبر آقا صلوات میفرستاد
همسایه ها تبریک می گفتند
ولی آناهل،
در سکوت،
به دستی که نوزاد رو نگه داشته بود خیره موند.
و فقط یک فکر توی ذهنش پیچید:
من… این رو قبلاً حیات کردم.
و جایی،
در گذشتهای که هنوز نام نداشت،
مردی بود
که حاضر بود
جهان رو بسوزاند
تا او خم به ابروش نیاید…
نظرتون درباره علیرضا چیه؟ بنظرتون زیاد مشکوک نیست؟
نوشته رمان حافظه قلب پارت ۳ اولین بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن