#پارت۴
خاطرهای نیمهجان 
،
مثل نوری که پشت مه 
میماند…
«راوی»
هوا تاریک شده بود که آناهل از خونهی اکبر آقا بیرون اومد.
آوای گریهی نوزاد هنوز توی گوشش میپیچید، انگار با اون جاده افتاده باشه.
کف دستهاش بوی آب گرم و صابون میداد، ولی زیر اون بو، چیزی آشنا میسوخت؛
یادگارای نیمهجان.
علیرضا کنار پاترول از حرکت ایستاده بود.
سیگاری که روشن نکرده بودنشانهای که فقط وقتی اوضاع جدی میشد، میشناخت،باور داره وقتی سیگار میکشه حواسش پرت دود سیگار میشه و نمیتونه درست فکر کنه،
تا آناهل رو مشاهده کرد، جلو اومد
«خوبی؟»
سؤال ساده بود
اما نگاهش…
آناهل میل داشت جواب بده، ولی آواش کمی گرفت
«آره… زایمان خوب پیش رفت…مادر و بچه هر دو حالشون خوبه…خدارو شکر»
علیرضا نفسش رو آروم بیرون داد
نگاهش کوتاه رفت سمت خونه، بعد برگشت روی صورت آناهل
دقیق
انگار دنبال چیزی میگشت،احساس کرد آناهل گحرکت کرده است
در ماشین رو برای آناهل باز کرد
«بیا…هوا سرده…سرما میخوری»
آناهل سوار شد.
در رو برای آناهل بست و همون لحظه، انگار چیزی داخل سینهاش جا موند.
ماشین جاده افتاد
جاده تاریک بود، مه بار دیگر داشت پایین میاومد
چراغها نور رو میبلعیدند
چند دقیقه هیچکدوم حرف نزدند
علیرضا بالاخره گفت:
«خسته شدی…رسیدیم یک چایی بخور»
اون از عادات آناهل مطلع بود
آناهل به شیشه خیره موند.
«علیرضا…»
صداش آروم بود، اما لرزش داشت
«آدم میتونه چیزی رو یادش بیاد، بدون اینکه واقعاً یادش بیاد؟»
پدال گاز کمی شُل شد
نه اونقدر که ماشین بایستد
اونقدر که سؤال گوش داده شود
«چی مشاهده کردی؟»
لحنش بیطرف بود، ولی انگشتهاش روی فرمون سفید شده بودند.
آناهل پلک زد
تصاویر هنوز کامل نبودند
ولی حسها…واضح!
«نور زیاد…تخت..آوا…یه مرد…»
مکث کرد.
«خیلی عصبی بود…بهشدت میوحشت کرد»
علیرضا نگاهش رو از جاده برنداشت
«خواب بوده…خیال کردی حتما»
مسخره ترین جوابی که میتونست بده
آناهل سرش رو چرخوند
به نیمرخش نگاه کرد
«تو همواره اینقدر زود جواب میدی؟…من رو احمق فرض کردی…یعنی من نمیتونم فرق خواب و خیال و با واقعیت تشخیص بدم…من احساس می کنم تو چیزی رو داری از من مخفی میکنی»
خاموشی افتاد
فضا سنگین تر شد
علیرضا بعد از چند ثانیه اضافه کرد:
«آدم وقتی از قبل میدونه یه چیز چیه، معطل نمیکنه»
دل آناهل یک ضربهی سریع زد.
«از قبل میدونه؟»
نیشخندی زد
«از کجا؟»
این بار، علیرضا ترمز نگراهی شد
ولی سرعت رو بیشتر هم نکرد
«آناهل،»
اسمش رو طوری اضافه کرد که انگار داره هشدار میدهد.
«ذهنت تازه داره آروم میشه…لازم نیست هر چیزی که میاد توش رو جدی بگیری…عزیزم تو حافظت رو از کف دست دادی چیز کمی نیست…نباید هر چیزی که به ذهنت میاد رو جدی بگیری»
آناهل نفس عمیقی کشید
بوی بنزین، مه، شامگاه
«وقتی مهین خانم زایمان میکرد…»
صوتش پایین اومد.
«من هراسیدم…نه برای اون…برای خودم.»
علیرضا نگاهش تغییر کرد
نگاهی کوتاه، ولی تیز
«چرا؟»
«زیرا حس کردم این ترس آشناست…جوری که قبلا تجربش کردم»
دستش رو روی شکمش گذاشت.
«انگار…انگار که یک بچه داشتم»
کلمه که بیرون اومد، هوا سردتر شد.
علیرضا ماشین رو کنار زد
نه یکبارهی
حسابشده
خاموش کرد
چند ثانیه فقط صوتی جنگل بود.
بعد آهسته بیان کرد:
«این فقط واکنش طبیعیه…زایمان آدم رو تحتتأثیر میذاره»
آناهل خندید
از سردرگمی و کلافگی
«علیرضا، من پزشکم… اامان بار نیست که زایمان میبینم»
نگاهش رو از اون نگرفت
«میفهمم فرق بین واکنش طبیعی و یادگاری زخمی چیه»
علیرضا پلک زد
یکبار
دو بار
بعد آواش نرمتر شد
بسیار نرم
«اگه چیزی بوده، بهموقع خودش میاد…فشار آوردن فقط بدترش میکنه…عزیز من،من چیزی برای پنهان کردن از تو ندارم»
آناهل سرش رو عقب تکیه داد
چشمهاش رو بست
تصویر بار دیگر اومد
محو
اما پرقدرت
آوای مرد:
«دکتر، اگه یه تار مو از سرش کم بشه…»
تهدید
دلدادگی
وحشت
چشم باز کرد
«اون مرد…»
آواش آروم، اما محکم بود
«اون مردی که متوجه شدم…به نظرت میتونه همسرم باشه…شاید تو این پنج ساله فراموش شده…ازدواج کردم»
علیرضا این بار دیر جواب داد
بسیار دیر
مجدداً ماشین را روشن کرد.
بدون نگاه
«من نمی دونم…تو به قول خودت اون خاطره رو مشاهده کردی من از کجا بدونم اون مرد کیه…من نمی دونم تو ازدواج کردی یا نه…رسیدیم»
فقط همین را اظهار کرد
اما آناهل دیگه آدمِ قبل نبود،تا همه چیز رو به راحتی بپذیره
احساس کرد علیرضا داره یک چیزی رو مخفی میکنه و اون میپیچونه
در قلب مه،
اامان ترکِ واقعی
روی دیوار فراموشی افتاده بود.
و بعضی ترکها،
فقط برای عبور نور نیسشتابزده
برای ورود خطرند.
نوشته رمان حافظه قلب پارت ۴ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن