#پارت۱۶
🚬من از نهایت شب حرف میزنم
من از نهایت تاریکی
«فرهاد»
حس کردم یک لحظه سایه ای از جلو داشت حرکت می کرد
تا اومدم اسلحهام رو مسلح کنم
یکی از پشت گردنم رو گراهی شد،
یکی دیگه از دستاش رو گذاشت روی زخم کمرم که تازه بود.
کامران رو صوت کردم
«اییی…کامران…بدووو»
صدای دویدنش رو تو جاده پله می گوش دادم
تو پنج ثانیه اتفاق افتاد،
یکی از جلو اومد لباسم رو با چاقو پاره کرد و چاقو رو گذاشت روی شاهرگم، یکی از پاهام رو بالا آوردم کوبیدم به شکمش به محض عقب حرکت کردنش
با آرنجم یک ضربه محکم به فرد پشتی زدم و خودم رو آزاد کردم،
فرار کردن، کامران پشت سرشون راهی شد.
موبایلم در آوردم به سعید زنگ زدم
به محض وصل شدن تماس
«مهمون سر زده داریم…تموم خروجیها رو ببندید»
منتظر جواب نشدم قطع کردم،
با سرعت از پله ها پایین رفتم
مقصدم لابی شرکت بود، وای به حالشون اگه نتونسته باشند اون دو تا تخم حروم رو بگیرند، حمام خون جاده میندازم.
رسیدم به لابی، هنوز برق ها وصل نشده بود
«پس چیکار میکنید مفت خورها…عرضه یک برق وصل کردن هم ندارین چه برسه به برقراری امنیت چه غلطی می کرمشاهده کرد…هاااااا»
همه رو به خط کردم،
سعید رو که داشت سمتم می دوید مشاهده کردم.
«رییس…کامران خان اون دو نفر رو گراهی شده اند…منتظر دستوریم بیاریمشون اینجا یا ببریمشون زیرزمین»
همه باید امروزگار جواب پس بدن
«بفرستشون زیرزمین…خودش هم بیاد…اول باید همه جواب پس بدن بابت این خرابکاری…به تمام سر گروهها هم بگو بیان»
از یک چیزی مطمئن بودم اونها رو برای کشتن من نفرستاده بودند،
کف دستم رو گذاشتم روی گردنم یک خراش نسبتا بزرگی بود دستم رو خیس کرد،آوردمش پایین و نگاهش کردم،
این یک اخطار بود.
یکی داره خیانت میکنه،
یعنی کی می تونه باشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن