اخم های شهیار با حرف مادرش ناخداگاه درهم می رود ، او هم متوجه رنگ پریده ای دخترک شده بود!
خم میشود تا ظرف خورشت را بردارد و هممدت رو میچرخاند و از فاصله نزدیک نگاهش میکند و زمزمه میکند :
_ خوبی؟
ثمر نگاه بسته و باز میکند، خجالت زده از این فاصله ای نزدیک به مرد آب دهانش را قورت داده و سر به تایید تکان میدهد.
شهیار سپس خورشت را مقابلش می گیرد و اشاره میکند تا روی برنج خالی اش خورشت بکشد .
_ بکش !
دخترک اما نامحسوس خودش را کمی عقب تر میکشد ، هر چند که حاجی نگاهشان نمیکرد ولی مقابلش خجالت میکشد انقدر با شهیار نزدیک باشند
شهیار ولی بی خیال فاصله ای زیاد شده را مجدداً کم میکند و پچ میزند
_ استخاره میکنی دختر ؟ بکش خب کف دستم خسته شد
ثمر که میداند مقاومتش بی فایده است ، دست برده و کمی از خورشت در بشقابش میکشد .
شهیار که خیالش راحت میشود عقب کشیده و برای خودش هم بشقاب پر و پیمانی میکشد .
ریحانه خانم که این کار پسرش را میبیند با سر خوشی و اشتهایی باز غذایش را میخورد و گاهی با همسرش اختلاط میکنند.
ثمر اما هنوز قاشق اولش به دومی نرسیده است که حالت تهوع شدیدی به سراغش می آید.
اینبار نمیتواند مانند دفعات پیش خوددار باشد و از جایش قد بلند شده و به سوی سرویس می دود …
همگی پشت در سرویس از حرکت ایستاده و نگران منتظر دخترک توقف کرده اند .
حاجی و ریحانه خانم کمی دور تر هسشتابزده اما شهیار درست پشت در سرویس ایستاده است . بی طاقت بار دیگر به در سرویس می کوبد
_ ثمر خوبی دختر؟
چت شد یهو ! چرا حرف نمیزنی ؟
ریحانه خانم با دیدن بی قراری های پسرش پیش می آید و دست روی بازویش می گذارد
_ آروم باش مادر ، حالش بهم خورده الان میاد.
_ همینطوری که نمیشه حتما یه مشکلی هست دیگه !
دخترک ولی خجالت زده کمی پشت در این پا و آن پا میکند ولی بیشتر از این نگران کردن آن خانواده را جایز نمی داند و قفل در را می چرخاند.
با رنگی پریده و زار بیرون می آید و با سری پایین شروع به حرف زدن میکند.
_ ببخشید معذرت میخوام ، شمارم از غذا انداختم .
شهیار حرصی بازوی دخترک را کشیده و میغرد .
_ حالا سرت چرا پایینِ؟ چته چرا اینطوری شدی؟
حاج شهروزگار با متوجه شدن عصبانیت بیش از حد شهیار؛
روبه پسرش تشر میزند
_ آروم باش پسر این چه طرز حرف زدن با زنته!
سپس رو به دخترک با آرامش لب میزند
_ خوبی دخترم ؟ میخوای اگه خوب نیستی ببریمت دکتر!
دخترکبا خجالت بیشتر سر پایین میاندازد
_ نه دکتر لازم نیست ببخشید توروخدا شما رو هم مضطرب کردم چیزی نیست بهترم الان
شهیار ”
دقایقی بود که ثمر به اتاقشان حرکت کرده و دراز کشیده بود ، رنگ به رو نداشت و زیر بار دکتر رفتن ، نراهی شده بود .
او هم دیگر پافشاری نکرده بود ، به درتمایل داشت مادرش از پله ها بالا می رود تا سری به دخترک بزند .
نمیداند چرا روح خودش هم ناآهسته است ، خودخوری های مغزش تمامی ندارد و او اینطور خودش را قلبداری میدهد که نمیخواهد حالا که مسئولیت دخترک بر عهده اش است پیش وجدانش شرمنده شود .
دستگیره ای در را به آرامی پایین میکشد و وارد اتاق میشود و خیره ای اویی می شود که جنین وار در خودش جمع شده و به خواب حرکت کرده است …
جلوتر می رود و این کاملا غیر ارادی است ، انگار پا هایش او را در اختیار گرفته اند و به پیش می برند .
با نگاه به چهره ای رنگ پریده ای دخترک اخم هایش درهم میروند ، طولانی و خیره نگاهش میکند ، انگار که تا بحال او را نمشاهده کرده باشد …
به خودش که می آید، مدتهاست خیره به او مانده است ، و لعنت به اویی که نمیاطلاع داشت چه کار دارد میکند …نامیل داشته و مدام به اوهام ذهنی اش اجازه پیش روی میداد و او هیچ از این خوشش نمی آمد.
یک آن فکرش به این حرکت کرده بود که اگر پگاهی وجود نداشت و اشنایی اش با ثمر جور دیگری رقم میخورد چه ! آنوقت هم …
بلافاصله افکار مشمئزکننده اش را پس میزند و با خشم عقب گرد میکند از اتاق بیرون میرود و در را بهم میزند.
سعی دارد افکار مسمومش را پس بزند و مدام خودش را محاکمه میکند.
” اگر جور دیگه ای آشنا شده بودید چی ها؟ چی داره تو مغز مریضت میگذره شهیار ! به خودت بیا مرد تو چرا باید به این چیزا فکر کنی اصلا؟
پگاه هست ، پگاه خوب میشه بخاطر تو ترک میکنه و برمیگرده ، تو به پگاه اینو مدیونی اینو حواست باشه ”
عاصی از حال و روز نامعلومش ،به پاگرد طبقه ای دوم که می رسد با مادرش روبه رو میشود .
_ ثمر چطوره مادر بهتر شد؟
اخم آلود سر به تایید تکان میدهد .
_ خوابیده …
می گوید و میخواهد جادهش را بکشد و برود اما حرف مادرش توان از پاهایش می گیرند و مبهوت به عقب برمیگردد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن