رمان ترمیم پارت ۳۷

_ خب… خب… یکی که قطعاً دختره… معلومه شیطون‌ترم هست…
دومی… جاش مناسب نیست اما به‌احتمال بسیار زیاد، پسره…
تا غربالگری بعدی باید صبر کنین که کاملاً وضعیتش معلوم بشه…
پاشو بابا جان، پاک کن شکمت رو.

ازجا کشیده می‌شود. می‌روم تا به مهگل کمک کنم… یک دختر و یک پسر.

_ بذار خودم کشیده می‌شم، بها.

آوایش گرفته و خش‌دار است و من نه زنی را دارم که راهنمایی‌ام کرده باشد و نه کسی را که بپرسم.

_ خوبی؟

نگاه از من پنهان می‌کند. غمگین است، چند روزگاری هست.

_ فقط بریم خونه… خسته‌م.

جواب سونوگرافی را می‌گیرم و بعد کنار آن آزمایشگاه.
سوار ماشین که می‌شویم، هوا تاریک شده است. صنقلبی را می‌خوابانم تا دراز بکشد.

_ تمومش کن گلی… فهمیدم چه گهی خوردم… این‌قدر سفت نباش.
مگه من چندتا زن تو حیاتم برام مهم بوده که بفهمم چکار باید کنم؟
من قبل‌از تو واقعاً هیچ‌کسی رو نمی‌شناختم… مادر که نداشتم… خواهرمم که دیدی… من غلط کردم قلبت‌و شکستم… خوبه؟
بهادر تو عمرش معذرتم نتمایل داشته، حالا به غلط کردن افتادم… تمومش کن.

نگاهم می‌کند‌. بعد از چند روز، ولی هنوز ساکت است. بوی عید از در و دیوار شهر می‌آید و ما هنوز هیچ کار نکرده‌ایم.

_ این‌قدر ساکت نباش… من مگه جز تو کی‌و دارم؟ به خدا اون دو روز همه‌جا رو گشتم. اسمت اشتباهی ثبت شده بود، اون شب که عباس اومده بود اون بیمارستان… می‌گم به خدا تمام جاها رو گشتیم… من که برگشته بودم خونه… تو رفته بودی با بچه… واقعاً چرا فکر کردی ترکت می‌کنم؟ با خودت ناظهار کردی بهادر این‌همه مدت دنبالم بود، حالا برای یه تلفن چسکی، ولم می‌کنه؟ اومدم دیدم قایمش کردی تو جیبت… خب برآشفته شدم… اضافه کردم مگه چکارش کردم که ازم مخفی می‌کنه… تو باشی، من این‌ کارو بکنم…

_ من فقط شوکه شدم… اما تو هرچی از دهنت دراومد، اظهار کردی… تو با اون آشغال چه فرقی داشتی؟ فقط کلماتتون فرق می‌کرد… می‌دونی بها… تو فکر می‌کنی به من محبت می‌کنی، من باید عین سگ دنبالت بدوئم و بگم ممنون که این‌ کارو می‌کنی؟ نباید دیگه آزرده بشم از راهی شدارت؟ منم آدمم… همین الان که این‌جا جای گرفتم، نمی‌دونم جام تو حیاتت چقدر محکمه… من‌و اون که مامانم بود، ولم کرد… می‌فهمی مولین آدم اون‌و ول کنه، یعنی چی؟ نه ول کردن از سر بدبختی و نداری‌ها… نه، ول کردن از روی نفرت… از روی نتمایل داشتن… بعد حالا هی تو بگو ولت نمی‌کنم… ولت نمی‌کنم… اما تا هرچی می‌شه، چارتا بارم می‌کنی، من می‌گم تموم شد مهگل، این آخرشه… می‌دونی هربار که می‌گم این آخرشه، چقدر از بین می‌رم؟
بعد بیا بگو غلط کردم؛ اما مگه دیگه اون “آخرشه” برمی‌گرده؟ برنمی‌گرده…
نه این‌که بگم فقط تو مقصری‌ها… منم هستم… انگار دارم رو یخ جاده می‌رم، اونم یخی که نمی‌دونم کی می شکنه… نمی‌دونم خودم‌و نگه دارم، حواسم به زیر پام باشه… یا… آخرشم همه‌ش میفتم… فکر می‌کنی من حالم خوبه این‌جوری؟

گریه می‌کند به پهنای صورت. حق با اوست. حق با هردوی ماست، ولی فرامرز درست می‌گوید. من که می‌اطلاع داشتم او شرایط عادی ندارد. من که می‌خبر داشتم مهگل ظاهراً سرسخت اما آسیب‌پذیر است. خودش که بیان کرده بود دنبالش نروم… امان از دل… امان.

_ من سرد بودم. کل جهانم یه حرکت کردن و سر زدن به… اون بچه، پریناز بود و گاهی شاپرک… خونه‌ای رو که بودمم متوجه شدی… راهی شدارمم که معلوم بود… اومدی من‌و از سرما و تاریکی آوردی بیرون؛ تو خونه‌ت گرمم کردی، سیرم کردی، بهم جهانی رنگی نشون دادی… ولی فقط دنیام‌و رنگی کردی… مغزم و فکرم هنوز سیاهه… فرصت می‌خواد… چرا هی سیاه‌ترش می‌کنی؟ اگه نمی‌تونی فرصت بدی، الکی من‌و تو این زیستن الکی رنگی نگه ندار… من‌و هی نکشون بیرون، هر سری یه کف دستمال بزن، دوباره برگردون تو ویترین… من خوب نیستم، بها… من حالم خوب نیست… شاید هیچ‌وقتم خوب نشم… تهش خسته می‌شی… منم با کله میفتم تو یخ و آب.

کف دستمال کاغذی را به‌سمتش می‌گیرم. صورتش را پاک می‌کند،. حرکت می‌کنم.

شاید حق با اوست. شاید این مسیر اشتباه است، یا… اما هیچ‌چیز اشتباه نیست؛ من او را دوست دارم، مهگل را، با همان رفتارهای عجیب و گاهی برآشفتهت هایش… او هم دوستم دارد و من برای این دوست داشته شدن تلاش کردم.
قدرش را می‌دانم… اصولش هم این است که مرد باید برای دلبسته شده شدن تلاش کند تا قشنگ باشد و زن باید دلبسته شده بشود و یاد بگیرد دوست بدارد. زنی که کسی را دوست بدارد، دیگر تمام است و مرد باید این نهال را رسیدگی کند.

_ می‌خوای بریم دکتر، گلی؟ هردومون؟

_ بریم بگیم چی؟ بگی مغز زنم پر از گند و کثافت گذشته‌ست که تا تقی به توقی می‌خوره، می‌آره سر من خالی می‌کنه؟ یا می‌خوای بگم من نفهمی کردم، گدایی عشق کردم. حرکت کردم با یه نامرد خوابیدم، بس نبود؛ حروم‌زادهٔ اون‌و نگه داشتم تا مثل یه کنه بچسبم بهش… اما آخرش اون بچه هم از بین راهی شد. من نمی‌دونستم باید اون لجنی که از خودم ساختم‌و چه‌جوری خشک کنم؟ برم بگم چی؟ که قدر عافیت‌و نمی‌دونم؟ بگم الان باید پشتک‌وارو بزنم که تو شدی شوهرم، اما عین یه آفت برای حیات شوهرم شدم… اینا کم بود، شکمم پر شد؛ اونم وقتی هنوز تکلیف خودم‌و با زندگی نمی‌دونم؟ من حالم با تو خوب می‌شه، بها. اما تو صبر نداری… خب اگه پروانه می‌خواستی، اون‌همه دخترای بهتر از من که هم پول دارن، هم قشنگ‌ترن، هم خانواده دارن… به من می‌گی مثل گربه می‌مونم؟ من یه گربهٔ وحشیم که برداشتی آوردی خونه‌ت، فکر می‌کنی دوبار غذا بذاری جلوم، باید بشم مثل اون گربه اشرافیای دخترای هم‌طبقه‌ی تو؟ من پیشی ملوس نیستم که فقط چشامو برات خمار کنم… من وحشیم می‌فهمی؟اگه نمی‌تونی تحمل چندتا چنگ‌و داشته باشی، من‌و بذار همون‌جور باشم. نگهم ندار تا به خونه‌ت عادت کنم، بعد عین یه آشغال بندازیم دور که نفهمم بعدش چیکار باید بکنم.
…………………..

………………….
***مهگل
ماشین را به پارکینگ می‌برد. خاموشی، لحظه‌های بین ما را پر کرده است. سرم درد می‌کند از گریه‌ها و افکار درهم و وولینده‌ام.
قلبم برای این مرد مهربان هم می‌سوزد. اگر هرکس دیگری بود، آن شب با تماس فرامرز نمی‌رسید.
اظهار کرده بودم التماسش نمی‌کنم… ولی… نتوانستم از او بگذرم. خودش که نمی‌متوجه شد حرف‌هایم را… به کسی زنگ زدم که آن‌قدر او را می‌شناخت که من را به برای او بودن، تشویق کرد و من برای فرامرز همه‌چیز را تعریف کردم. ما که پدری نداریم، او شد پدرمان و من ساعت‌ها او را درون ماشین نگاه می‌کردم.

_ برو بالا، می‌آم… دراز بکش یکم، برم یه چیزی بخرم برای شام.

آرام است، بی‌نهایت و من را همین ساکتش گیج کرده؛ آن‌هم با حرف‌هایی که بارش کرده‌ام.

_ نمی‌خواد، خودتم خسته‌ای. یه املتی، چیزی بخوریم.

کیفم را روی دوشم می‌گذارد و بوسه‌ای ملایم روی سرم می‌نشاند.

_ نه اون‌قدر خسته که زن و بچه‌هام املت بخورن.

نمی‌داند که من برای املت‌هایش هلاکم؟ برای هرچیزی که می‌پزد. نه فقط طعمشان، بلکه آن مردانگی و عاطفه‌ای که خرج می‌کند و من می‌دانم مردها این‌گونه نیسسریع.

_ اما من املت بسیار دوست دارم.

لحظه‌ای نگاه خیره‌اش را پاسخ می‌دهم.

بیان کرده بودم بهادر چهره‌ای خشن دارد، زیادی مردانه، با جای چند زخم؟ اظهار کرده بودم آن‌چنان جذاب نیست؛ شاید معمولی، ولی دلربا؟ ولی همهٔ این‌ها به‌کنار… چشمانش دیوانه‌کننده‌اند. قهوه‌ای‌های تلخش با آن برق محبت و عشق است که او را خاص می‌کند. نگاهش وقتی برق خشم دارد، او را ترسناک می‌کند و وقتی نی‌نی چشمانش می‌درخشند از محبت، او را همچون یک ستاره‌ی سینما دلپذیر می‌یابی. ولی وقتی نگاهش از خنده و شادی می‌درخشد… می‌خواهی برایش هرکاری بکنی تا آن درخشش ازبین نرود، هر کاری.

_باشه، قبول.

لبخند خجاما می‌زند و پس سرش را لمس می‌کند. او را هیچ‌وقت با این نگاه نمشاهده کرده‌ام. بهادر خجالت کشیده؟!
با ترمشاهده کرد کف دست پیش می‌آورد و دور گردنم می‌اندازد و هم‌پا می‌شویم.
دکمهٔ طبقه‌یمان را می‌زند.

_ دوست دارم وقتی داری رو یخ مسیر می‌ری، مثل الان کنارت باشم و دست دور گردنت بندازم و بگیرمت، گلی… این‌جوری تو فقط به راه رفتنت فکر می‌کنی.

نگاهش لرزان است، سرش پایین.

_ خوبه نمی‌گی یخا رو آب می‌کنی و این چیزا…

می‌خندد، ریز و آرام.

_ خب، دیگه تا اون حد نمی‌شه که؛ غیرمنطقیه، نوکرتم… اما می‌تونم کف دستت‌و بگیرم که.

از لحن لات‌گونه‌اش خنده‌ام می‌گیرد. من نمی‌توانم تا همیشه از او دلگیر باشم. حداقل اگر زخم می‌زند، پی درمانش هم هست.

در خانه را باز می‌کند. وقتی بیرون می‌راهی شدم، دلسرد و غمزده بودم و حال…

_ تو زن خوبی هستی گلی… من وقتی عصبی می‌شم، چرت زیاد می‌گم. می‌خوام حرصم‌و خالی کنم. اگه واقعاً نمی‌تمایل داشتمت، یک لحظه هم نمی‌موندم.

پشت سرم است و کف دستانش دورم می‌پیچد. سرش کنار گوشم است و من چقدر دلتنگ این آرامش دادن‌هایش شده‌ام.

_ حرصت‌و خالی می‌کنی، ولی دل من پر می‌شه و دیگه اون گلی سابق نمی‌شم برات، بها… من خودم به‌زور راه افتادم، تاتی‌تاتی؛ بعد پا زیر پا می‌گیری برام؟انصافه؟

قلبم پر است، بدجور افسردهم. از همان روزگاری که متوجه شدم پریناز هیچ رابطه‌ای با دخترک مرده‌ام ندارد، هیچ شامگاهاهتی… از آن روزگار که درک کردم مهنا و محمد چگونه با مردی بازی کردند که روح من را کشت، از همان لحظه قلبم گحرکت کرده است.
اشک می‌ریزم و او همچنان، همان‌طور من را به آغوش گرفته و سر در گردنم پنهان کرده است. پشتم به او گرم است می‌دانم هیچ‌وقت نمی‌توانم به این گرما خو بگیرم.

_ حرف بزن… دیگه گریه نکن… من فقط این‌وقتا می‌فهمم تو سرت چیه… نمی‌گی که… فکر می‌کنم همه‌چی خوبه… همه‌چی عادیه… بعد یهو منفجر می‌شی… من چه می‌دونم تو سرت چیه… فقط بدون هیچ‌وقت ولت نمی‌کنم… حداقل تا وقتی زنده‌م.

…………..
حال بهادر خوب نیست. این اولین چیزی است که میان خواب و بیداری در سرم صوت می‌کند و من وحشت‌زده از خواب می‌پرم. در خواب ناله می‌کند، بدنش داغ است.

_ بها؟ بها، پا شو تو رو خدا.

دیده باز می‌کند. خواب نیست. بی‌حال است. ازجا می‌پرم تا چراغ را روشن کنم.

_ آروم باش، خوب می‌شم… هول نکن.

تب دارد و رنگش پریده است. کمک می‌کنم بنشیند. عق می‌زند. نکند بهادر بمیرد… از این فکر به مرز جنون می‌رسم. بالا می‌آورد و من وحشت‌زده به‌سمت اتاق می‌روم.
فکرم کار نمی‌کند. باید به چه کسی زنگ بزنم؟ به اورژانس زنگ می‌زنم، آن‌هم بعداز چند بار اشتباه گراهی شدن یک شمارهٔ سه رقمی.
کف دست و پایم می‌لرزد ، نفسم بالا نمی‌آید. برای متصدی توضیح می‌دهم و در همان حال سعی می‌کنم به بهادر کمک کنم تا کشیده شود، اما در توانش نیست. زار می‌زنم و التماس می‌کنم سریع‌تر بیایند.

_ گلی جانم… نترس…

به‌سمت در می‌دوم. او روی تخت می‌افتد و من تنها کاری که می‌توانم بکنم، فریاد زدن و کمک خواستن است، آن‌هم نیمه‌شامگاه. به اتاق برمی‌گردم. سعی می‌کنم لباس‌هایش را دربیاورم، سنگین است.

_ تو رو خدا بها… تو رو خدا… دارم سکته می‌کنم… پا شو…

_ خانم افخم؟

با متوجه شدن صوتی یک مرد برمی‌گردم. دو نفر از همسایه‌ها هسسریع که معلوم است خواب بوده‌اند و یادم نیست از کدام واحدند. اما همین‌که وارد شدند، جهانیی است.

_ بها حالش بده… تب داره… کمک کنین تو رو خدا…

پتو و لباس‌های کثیف را به حمام می‌برم، بهادر تمیز است، نمی‌خواهم شرمنده شود.

_ به اورژانس زنگ زدین؟ آقای محولاتی، برید درِ واحد دکتر آذرخش…

علناً از آن دو مرد کمکی بر‌نمی‌آید یکیشان با یک لباس یا حولهٔ خیس نزدیک می‌شود.

_ بذارین یکم خنکش کنم، تبش بالاست.

_ مهگل خانم؟ بهادرخان حالش بده؟

صوتی عباد، نگهبان ساختمان را که می‌شنوم، جان می‌گیرم. بهادر با او خیلی خوب است.

همسایه را کنار می‌زند. لباس بهادر را مرتب می‌کند و کف دست دورش می‌اندازد، چیزهایی می‌گوید و سعی می‌کند او را کشیده کند.

_ بیمار این‌جاست؟

پرسنل اورژانس سر می‌رسند و عباد، بهادر را رها می‌کند.
توضیحات را می‌دهم، تا آن‌جاکه نفسم از ریزش اشک بند می‌آید. نکند بهادر…

_ برید حاضر بشین، مهگل خانم.

تازه متوجه وضعیتم می‌شوم، شانس آوردم که بهادر قبل از خواب اصرار می‌کرد لباس گرم و پوشیده‌تر بپوشم. نکند حالش از اول خراب بود و نمی‌گفت.
یک شال روی سرم می‌اندازم و یک پالتو دم کف دستی می‌پوشم. بهادر را روی برانکارد گذاشته‌اند. دیدن او در این وضعیت، پاهایم را سست می‌کند. روی زمین می‌افتم.

_ خانم افخم، بلند شین ببریمتون بیمارستان.

نگاهم که هیچ، حواسم هم با بهادر می‌رود، نمی‌فهمم چه کسی کمکم می‌کند و کی من را به بیمارستان می‌رساند.
چشمانم از زور گریه تار شده‌اند. حتی گوش‌هایم نیز نمی‌شنوند.
تمام دیشب را مرور می‌کنم. باهم، شام، املت بهاپز خوردیم، با چاشنی خاطرات بهادر و من متوجه شدم بهادر از املت، تا قبل‌از من، متنفر بوده است. حتی از غذا پختن در خانه.
از خودخواهی‌ها و عوضی‌بازی‌هایش با هم‌جنسان من، سر‌بسته بیان کرد. هر‌چند درنهایت یک مشت… من به پهلویش زدم، نه خیلی محکم. نکند… ولی او دردش نیامد. بعداز آن، کلی سربه‌سر هم گذاشتیم.

_ حالش خوب می‌شه، مهگل جان.

صدای یک زن است، آشناست. زمان را ازکف دست داده‌ام. حواسم که جمع می‌شود، می‌بینم پشت در اتاق عمل جای گرفته‌ام و حتی نمی‌دانم، کی و چگونه این‌جایم.
فرامرز و همسرش، عباس و اصلان وارد شده‌اند. آن‌ها را چه‌کسی خبر کرده؟

_ پا شو مولین جان، رنگ به‌ رخ نداری. آقا عباس، برید یکم خوراکی شیرین برای این دختر بخرید… مهگل؟ چیزی نشده دختر.

کنارم می‌نشیند و کف دستانم را به دست می‌گیرد، او هم انگار تب دارد.

_ تب دارین؟!

_ نه دخترم؛ تو یخ کردی.

فرامرز روبه‌رویم زانو می‌زند. با نگاه به او، بار دیگر بغضم می‌ترکد.

_ اون می‌میره؟ من به‌شدت اذیتش کردم…

_ نه مولین جان، مردن چیه… یه آپاندیس ساده‌ست. به‌موقع آوردنش. نترس، برای بچه‌ها بده…

کسی یک کت روی دوشم می‌اندازد، اصلان است.

_ نترس آبجی. بهادرخان با چاقو خوردن نمرده…

دهانم از تعجب باز می‌شود. بهادر کی چاقو خورده است؟
دیدهان پشیمان اصلان می‌چرخد و لب می‌گزد. یک پاکت آب‌میوه روبه‌رویم قرار می‌گیرد.

_ بخورین مهگل خانم‌. آقا حالش خوب می‌شه.

همه می‌گویند بهادر خوب می‌شود. کمی از آب‌میوه را می‌خورم. شیرین است و گویی خون در رگ‌هایم جریان می‌یابد. مردها کنار هم توقف کرده، حرف می‌زنند و دیباخانم هم پالتوی خودم و اصلان را مرتب می‌کند، ولی من هنوز سردم است.

_ فرامرزم آپاندیسش عود کرد، همین‌جور شد. تو مضطرب نباش؛ عمل سختی نیست قربونت… بچه‌ها چه‌جوریه احوالشون… درد نداری که؟

به تنها چیزی که نمی‌خواهم فکر کنم، این دو موجودی هسسریع که باوجود بهادر برایم معنا دارند.؛ وقتی‌که می‌خواهد به رویم نیاورد که چقدر ذوق دارد… که چقدر شبیان کرد‌زده است… که پدر شدن آرزوی اوست و همین حالا دارند با تکان خوردن، دلم را به بودنشان خوش می‌کنند.

_ تکون می‌خورن الان… بهادر تب داشت… اما ناظهار کرد درد داره… آپاندیس درد داره… یکی از دانشجوها وقتی… بسیار وقت پیش گفتن بخاطر آپاندیس مرد… دیبا خانم… من چیکار کنم؟ اگه بها چیزیش بشه…

زیر بغلم را می‌گیرد و کمک می‌کند تا قد بلند شوم.

_ پا شو دختر، این حرفا رو نزن… خدا پس کجای حیاته؟
کف دستت‌و بگیر به زانوت و بلند شو. خودت‌و جمع کن… بهادر به غش‌وضعف تو نیاز نداره… تو دیگه مهگل قبلی نیستی که؛ حالا مادری… زنی…

زن؟ حق با اوست. قبل‌از بهادر، هیچ‌چیز نبود که بتوانم به آن قلبخوش کنم. او دوستم دارد. من دوستش دارم…
این دو جنین در بطن من‌ می‌گویند، ما یک خانواده خواهیم بود. شاپرک، عروسک موطلایی ما هم منتظر این خانواده است و من این‌جا جای گرفته‌ام، منتظرم بهادر را ازدست بدهم.

…………………
_ گلی… گلی کو؟

بالاخره هشیار می‌شود، لب‌هایش خشک است. آن حجم درشت و مردانهٔ روی تخت انگار مدت‌هاست که بیمار است. نه این‌که دیروزگار کنار هم بودیم و بعد از مدت‌ها آشتی کردیم.

پرستار فشارش را چک می‌کند.

_ همین‌جاست خانومتون.

بالای سرش می‌روم. هنوز کرختی بعد از عمل را دارد. کف دستگاه پمپ مسکن، سر ساعت تزریق مسکن را دارد و او گیج دارو هم هست.

_ جانم بها؟ خوبی… درد داری؟

سر به‌سمت صدایم می‌گرداند. پرستار می‌رود و عباس داخل می‌آید.

_ برو خونه… من خوبم.

_ می‌برمشون خونه، آقا. نگران نباشین.

می‌دانم برای ماندنم جای مناسبی نیست، ولی دور بودن از او سخت است.

_ می‌شه بمونم… حداقل تا شب؟

نگاه عباس همچراکه من، به دهان بهادر است که لای دیده باز می‌کند. نیم‌تبسمی می‌زند.

_ عباس، برو شامگاه بیا…

به‌کندی حرف می‌زند، کف دستش را می‌گیرم. هیچ‌وقت به‌اندازهٔ حالا حس نکرده‌ام که چقدر این مرد را دوست دارم. بوسه ای روی دستش می‌نشانم. ترس نبودنش، یک کابوس در بیداری بود.

_ نمی‌خواد؛ من جفت‌وجورم… بیرونم خانم… برم برای صبحانه‌تون چیزی بخرم. کاری داشتین، فقط زنگ بزنین؛ تند رسیدم.

بهادر سرتکان می‌دهد و لحظه‌ای بعد، عباس رفته است.

_ ترسیدی گلی؟

نزدیک‌تر می‌شوم. پیشانی‌اش را می‌بوسم؛ بوی الکل می‌دهد.

_ خیلی… بیان کردم… بها؟! من خیلی بیش‌تر از چیزی که فکر می‌کردم، دوستت دارم…

دستش روی صورتم می‌نشیند، خواب‌آلود است.

_ جوزده نشو حالا… من گلی سرتق‌و بیش‌تر دوست دارما…

می‌خندد و سرفه می‌کند، می‌ترسم نکند بخیه‌ها باز شود. زنگ را می‌زنم و لحظه‌ای بعد، پرستار کنارش است با یک کاسهٔ استیل.

_ نترس عزیزم… بعداز بی‌هوشی، این سرفه‌ها عادیه. خوبه براشون… خلط می‌آد بیرون.