رمان تاوان دل پارت ۵۹

استاد نگاهش زوم ازمایش بود دل منم عین چی توی سینه می کوبید
با حال خراب شده ای
اضافه کردم : خوب استاد این بسیار بده یعنی چی!
یعنی امیدی به خوب شدنش نیست!؟

استاد برگه رو گذاشت روی میز
کف دستی توی هوا برای من تکون داد و گفت :خوب ببین
ارش دوست داری‌باهات رو راست باشم دیگه!؟
تو خودت دکتری خوب می دونی که دوست ندارم به خانواده بیمار امید الکی بدم
بااین حال اینو بهت می گم که خوب شدن پسرت از صد درصد بیست درصده
نباید زیاد امید داشته باشی حالت زاری به خودم دادم..

-وای تورو خدا استاد مولین من بدون بابام دووم نمی یاره
استاد دست هاش روش رو تک‌ون داد و گفت :
خوب ببین این احتمال به‌شدت کمه
من دارم حقیقت رو می گم
مادرت هم بهتره که باهاش کنار بیاد
وگرنه خودش رو الکی عذاب میده
این کار چندان خوب نیست..
پدرت می دونه!؟
سرم رو پایین انداختم اب دهنم رو قورت دادم و گفتم :حتما می دونه…
مگه میشه ادم این همه حالش بد باشه بعد درک نداشته باشه!؟
-اره می دونه پس لطفا کنارش اصلا از این بیماری حرف نزن باشه!
-باشه
-حالا گریه روبذار کنار و برو بابات رو برای ازمایش های ااماه اماده کن
هرچی زودتر جلو بریم بهتره..

****

بابا نگاهی بهم کرد توی این چند وقت نحیف تر شده بود
پلک که می زد حالم بد میشد..
از بغض از درد..
سرم رو انداختم پایین و نفس عمیق شده ای بیرون دادم…

-برای چی می خوای موهام رو کوتاه کنی!؟
-برای ازمایش هات لازمه
بابا خندید: اخر من مرگه چرا این همه خودت رو زحمت می دی پسرم!؟

دستم توان اینو نداشت قیچی رو نگه داره و بره سمت موهای
بابا وموهاش رو کوتاه کنه بغض داشتم
بغض بدی به گلوم چنگ انداخته بود.

بابا لبخند زد..
-چیه بابا داری گریه می کنی!؟
مگه حرف بدی زدم!؟
کف دستی گذاشتم روی لبام و فشار ارومی دادم در همون حال بیان کردم :
نه بابا من خوبم شما هم خوب می شید مضطرب نباشید
بابا با خنده ی مجدداً بیان کرد : خوب شدن من قبرستون انشاالله
من مردم منو همین جا خاک کنید نبرید اونجا خجالت می کشم..
از بابام از خاکی که بابام رو توی اغوش گراهی شده خجالت می کشم من خیلی ادم بدی ام..

سر بابا رو بوسیدم لحنش بسیار داغون بود
محکم گحرکت کردمش توی اغوش و اظهار کردم :هیس اروم باش هیچی نمی شه بابا شما هم به کمک خدا سالم و سرحال از اینجا می یاین بیرون
مطمئن باشید حالا بذارین کچلتون کنم دلبر شین
بابا کف دست هاش رو بالا اورد و گفت :
من تسلیم..
کارت رو بکن بابا..
پشت کف دستشم بوسیدم و گفتم چشم..

****

کارای بابا انجام شد ازمایش های بیشتر انجام شدن
تا وضعیت بابا بیشتر چک بشه
هرچی ازمایش گرفته میشد
چیزای بیشتری توی ازمایش نشون می داد
مثلا تومور مغزی در کنار این سرطان سخت..

اینو دیگه نمی دونستم کجای قلبم جا بدم
استاد بهم اضافه کرد زانو زدم و با صدای کشیده شروع کردم به گریه کردن…
استاد اومد جلو شونه ام رو گحرکت کرد و فشار داد
خودش رو کشید جلو انگشت اشاره ای بهم کرد و اضافه کرد : گریه نباید بکنی پسرم
باید همه چیز رو به من بسپری کف دست تقدیر
نباید کار چندانی انجام بدی باشه!؟

سرم رو سریع تکون دادم و گفتم : باشه..

استاد تبسم عمیق شده ای زد
خودش رو کشید جلو و‌بعد منو کشید توی بغلش و‌عمیق به خودش فشار داد..
کف دستی به کمرم ‌زد و گفت : افرین..
پسرم هیچ‌ وقت امید از کف دست نده
اگه بخوای
امیدت رو از دست بدی نابود میشی و نمی تونی زیستن کنی

دیده هام رو گذاشتم روی هم و کمی فشار دادم حالم داشت بد میشد
بابام باورم نمیشد
این بلاها چی بود داشت سر بابام می اومد!؟
چرا اون چرا من که داشتم می حرکت کردم!؟
چرا چرا..
هرچی فکر می کردم به نتیجه ای نمی رسیدم ‌..تقاص پس دادن میشد قلبیلش باشه!؟
نه نمیشد دیده هام رو گذاشتم روی هم و اروم فشار دادم داشت گریه ام می گراهی شد
می تمایل داشتم گریه کنم…
ولی نمیشد استادم بهم امید می داد..
یه امید واقعی…

که باید بمونم بجنگم..

****
اونگ

مامان نگاهی بهم انداخت چند روزگار بود که خواب نداشتم..
خوراک نداشتم نگران حال بابا بودم
باریک‌اندام شده بودم
مامان دستی گذاشت روی کف دستم و اظهار کرد : اونگ نگران حالتم می ترسم اتفاقی برات بیوفته…
-بابا نگران اون باش اون باید خوب بشه مولین
اشک از چشم هام شروع کردم به اومدن..
نامحسوس اشک صورتم رو پاک کردم
اب دهنم رو قورت دادم..
برگشتم سمت اومدم بلند شم که مولین بازوم رو گراهی شد
-کجا می خوای بری پسرم!؟
برگشتم سمت مولین : قلبم اروم نمیشه مولین می رم ببینم وضعیت بابا چطوره…

ارش رو متوجه شدم همینکه منو دید جادهش رو کج کرد
اومد سمتم انگشت اشاره ای
بهم کرد و اضافه کرد : اینجا چکار می کنی!.
بی حوصله بیان کردم :اومدم حال بابا رو بپرسم بابا حالش چطوره!؟
نفس عمیق شده ای ول داد و بیان کرد :
حال بابا چندان خوب نیست..
مثل قبل اظهار کردم پیش مامان بمون
اونو تنها نذار
ریلکس بهش خیره شدم
خودم رو بهش نزدیک کردم و انگشت اشاره گفتم :
مولین اگه بابا باشه حالش خوبه نه به من و تو
حالش رو خوب نمی کنیم
بابا کجاست می خوام ببینمش
-نمیشه دارن ازش ازمایش می گیرن

عصبی شدم خودم رو کشیدم جلو و گفتم :
از بابا موش ازمایشگاهی ساختین!!
این ازمایش چرا تموم نمیشه!؟
بابا حالش خوب نیست
اصلا جون داره برای این کارا!؟ خوب چرا این همه اذیتش می کنید
-برای خودش این کار رو می کنیم برو بیرون اونگ شر به پا نکن
به عقب هلش دادم که چند قدم
عقب رفت
-تا بابا رو نبینم جایی نمی رم
حالا تو هر کار دوست داشتی بکن سرم رو انداختم پایین و نفس عمیق شده ای ول دادم
با قدم های قد بلند شده شروع کردم به حرکت کردن
به صدا زدن هاش هم توجه نکردم

****
نریمان

میل داشتم وارد خونه شم که حس کردم آوای خنده ی گندم به گوشم رسید
اندیشیدم دارم اشتباه می کنم
برگشتم متوجه شدم نه خودشه‌..
اون اینجا چکار می کرد سمانه هم بود
گندم با خوشحالی خودش رو کشید جلو و مادرش رو کشید توی بغلش