– پس دردت چیه؟ یعنی.. یعنی الآن خودتم داری با من عذاب می کشی؟ مریضی؟ دیوونه ای؟ چرا داری کاری می کنی که جفتمون دیگه هیچ وقت نتونیم یه حیات نرمال داشته باشیم؟
– مجبورم!
– چـــــــــــرا؟
– نمی خوام مدیون خودم و.. پونزده سال از کف دست حرکت کرده عمرم بشم.
– ولی حالا داری مدیون من و زیستن به فنا راهی شده ام می شی.
نگاهش بین دیدهای پر از عجز و التماسم جا به جا شد.. انگار تو یه خلسه فرو رفته بود و همه این حرفا رو غیر ارادی به زبون آورد..
چراکه یهو به خودش اومد و روی پاهاش قد بلند شد.. نگاه منم که باهاش بالا کشیده شد دستش و به سمتم دراز کرد و بیان کرد:
– بریم بخوابیم!
بی اهمیت به کف دست دراز شده اش فقط خیره خیره نگاهش کردم که بیان کرد:
– نترس.. دیگه حال سکس و ندارم.. می خوام بخوابم.. ولی با تو!
نگاهم و گحرکت کردم و با خشم و حرص نفسم و بیرون فرستادم. خوب می دونست تو این لحظه.. حتی یه خوابیدن معماما کنار این آدم آخرین چیزیه که می خوام.
اونم وقتی برای چندمین بار من و به این درجه از عجز و فلاکت رسوند که جلوش به ضجه زدن بیفتم اما خب.. هدف اونم همین بود.
وقتی متوجه شد اهمیتی به حرفش ندادم و حتی سانتی متری از جام تکون نخوردم.. خودش دولا شد بازوهام و گراهی شد و من و بالا کشید..
سعی کردم با تقلا کردن خودم و از دستش خلاص کنم که اظهار کرد:
– خیله خب. می دونم ازم بیزاری.. اما مجبوری تحملم کنی. پس حالا که آرومم تو هم آدم باش. در و روت قفل نمی کنم.. اما انقدری سرت می شه که بدونی محاله بذارم این ساعت پات و از خونه ام بیرون بذاری.. پس دیگه بیخودی شلنگ تخته ننداز و بیا بالا بخواب.. فردا صبح هرجا تمایل داشتی بری برو..
– ولم کن.. می رم تو یه اتاق دیگه می خوابم.. نمی خوام پیش تو باشم.. ولم کن می گـــــــــم!
– نه دیگه.. جایی می خوابی که من می گم. حالا که دوست نداری مثل آدم باهات رفتار شه.. مجبورم مثل همواره به زور متوسل بشم.
به دنبال حرفش.. خم شد و من و بدون هیچ زحمتی روی دستاش بلند کرد و راهی شد سمت پله ها.. منم.. دیگه هیچ جونی برای تقلا کردن نداشتم و علی رغم میلم ساکت و صامت تو بغلش موندم و نگاه توخالی شده ام و دوختم به رو به روم..
پس چرا.. تموم نمی شد؟
– پس بگو.. از اول خسته بودی و حوصله بالا اومدن نداشتی که جفتک مینداختی.. سواری مفت حال می ده نه؟
دوباره از جدیتی که باهاش فقط همون دو سه تا جمله رو به زبون آورد فاصله گحرکت کرده بود و زده بود تو کانال لودگی های مسخره اش..
– سبک شدیا.. غذا نمی خوری؟ اونم باید با زور تو دهنت بچپونم؟
جوابم به کلمه کلمه از حرفاش فقط نفس عمیقی بود که به شکل آه از سینه ام بیرون می اومد.. شاید از نظر وزنی سبک شده بودم اما.. روحم انقدر سنگین و پر کینه شده بود.. که محال بود حالا حالاها حس سبک بودن بهم کف دست بده.
نمی دونستم ته این جریان قراره به کجا کشیده بشه و اگه سرانجامی داره.. کی اتفاق می افته اما.. از این بابت مطمئن بودم که یه روزی ورق برمی گرده.. اون موقع بهش می فهموندم حال و روز الآن یکی مثل من.. می تونه چه بلایی سر زیستن و آینده ای که دیگه هیچ نقطه روشنی توش دیده نمی شه بیاره.
من و که روی تختش گذاشت.. چراغ و خاموش کرد و خودشم کنارم دراز کشید.. بدون توجه به اینکه از قصد تو آخرین نقطه تخت توی خودم مچاله شدم تا بدنم کوچکترین تماسی باهاش نداشته باشه.. نزدیکم شد و از پشت بغلم کرد و با پررویی جویا شد:
– قصه می گی برام؟
پوزخندی زدم و با انزجار اضافه کردم:
– الآن تنها قصه ای که به کارمون میاد.. شنگول و منگوله!
خندید و جواب داد:
– دقیقاً کجاش به ما میاد؟
– تو اون گرگه ای!
– خب؟
– منم بزبز قندی..
یه قطره اشک از گوشه دیدهم روی بینیم سر خورد و صدام لرزید..
– شنگول و منگولم.. آرزوها و غرور و شخصیتی که داشتم و.. تو عین یه حیوون گرسنه.. بلعیدیشون..
– جالبه.. تا حالا از این زاویه بهش نگاه نکرده بودم.. بقیه اش؟
– حبه انگورم.. حس انتقامه! فعلاً توی ساعت قایم شده.. منتظر فرصت مناسبه که بیاد بیرون و من و مجدداً هل بده سمت تو.. اون موقع اس که با شاخام.. شکمت و پاره می کنم و.. شخصیت و غرورم و از توش بیرون می کشم.. تا شاید اون موقع بتونم.. زیستن کنم!
چند ثانیه سکوت کرد و بعد صوتش از کنار گوشم بلند شد:
– یعنی واقعاً به زندگی بدون من فکر کنی؟ من از وقتی متوجه شدمت.. دیگه نتونستم یه حیات بدون تو رو تصور کنم.
– نهایت آرزوم حیات بدون توئه.. بهش می رسم مطمئنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن