صفورا فکر میکرد تا همیشه دستهاش قوت کارگری کردن تو خونه های این و اون رو داره!
فکر میکرد تا همیشگی جوونه.
تا همیشگی زونی هاش نای کارکردن داره…
یا اینکه پاهاش رمق راه حرکت کردن داره یا نگاههاش سوی مشاهده کردن!
نمیدونست آدم از یه لحظه بعدش خبر نداره چه برسه به آینده….
آهسته گفتم:
-من میخوام یه شغل خوب داشته باشم صفورا…نمیخوام کارگری کنم…یعنی اگه لازم باشه واسه خرج و مخارج دانشگاه اینکارو میکنم اما نمیخوام کف دست از تلاش ودرس خوندن بردارم!
میخوام واسه خودم کسی بشم….
کف دستشو به حالت خاکبرسر گفتن بالای سرم بالا و پایین کرد و اضافه کرد:
-امممم…خُلی دیگه خلی!
صمد ما چیشد !؟ هان ؟!
صمد ما که فوق لیسانس برق گراهی شد الان کجاست ؟ هان؟
صمد ما که با معد ۱۹ فارغ التحصیل شد الان درچه حاله؟
تو عسلویه اس..چیکار میکنه؟
تو زمستونای استخون سوز و تو گرمایی که انگار فاصله ات باخورشید دو قدم بیشتر نیست آهنارو روی دوشش جا به جا میکنه…
هیشکی با درس خوندن به هیج جا نرسید…والا…
خودشو کشید جلو.سیب بزرگی رو تو دهنش جوید و بعد هم با همون دهن پر جویا شد:
-میگم حالا پسراش خوشتیپن؟پسرای دانشگاهتونو میگم!
سرم رو تکون دادم و اظهار کردم:
-آره…خوبن!
پچ پچ کنان بیان کرد:
-میگن بخت بهشدت از دخترا تو دانشگاه وا میشه! نمونه اش دختر منیژه خانم.
ترم اول همکلاسیش عاشقش شد.ترم دوم عروسی کردن ترم سوم حامله شد…
کاش لااقل بختت وابشه اونجا .ترم یک و رو و سه و چهارش مهم نیست.فقط وا بشه بقیه اش آسونه…
کف دستمو رو شکمم گذاشتم و شروع کردم لبخند زدن…
ترم یک و دو و سه و چهار و …شاید کار من به دق مرگ شدن برسه ولی به ازدواج نه.
در واقع وقتی یکی مثل میثاق مثل بختک بیفته رو ساکتشت چیزی ازت باقی نمی مونه که بخوای به ازدواج هم فکر کنی.
در هر صورت هدفهای من چیزهای مهمتری بودن.
یه تیکه سیب از خو بشقاب برداشتم و گفتم:
-اما مخارج دانشگاه و هزینه حرکت کرد و آمدم بسیار بالاست…شاید باید فکر کار پاره وقت باشم…
با هیجان بیان کرد:
-مروا.. ببین…یه مدتی هست جمعه ها میرم خونه ی دوست این خانمی که واسش کار میکنم ! از این خانم دکی ها پول و پله داره…
هر جمعه که میرم خونه اش سه برایر بقیه بهم پول میده.
تازه…کلی هم لباس و کیف و کفش بهم میده! اینقدر دست به پول دادنش خوبه که نگو…میخوای تورو هم ببرم !؟
واسه یه روز خداتومن میده.
دفعه پیش چندتا کیف بهم داد من همه رو فروختم.بگو چند؟
یکیش رو ۵۰۰…یکیش رو ۳۰۰…بکیش رو ۷۰۰!
به مرگ صفورا اگه کم و زیاد بگم!
البته یه چند روره راهی شده مسافرت..برگشتنی مهمونی گراهی شد یاتورو ببرم؟
البت ممکنه وسط درس و دانشگاهت باشه…اونوقت میای؟
سرم رو به طرفین تکون دادم و اضافه کردم:
-نه صفورا…میخوام درس بخونم! درس و دانشگاه مهمه
ایش ایش کنان خودشو کشید عقب و بیان کرد:
-یه یه ورم! آدم نمیشی تو.. کمرتو خم کن اونقدر مشق بنویس تا چش و چالت درآد
بهآرامی خندیدم و اظهار کردم:
-بزار برم دوتا چایی دبش بیارم بخوریم….
هر قدم که به دانشگاه نزدیک میشدم اضطرابم بیشتر و بیشتر میشد.
همش باخودم میبیان کردم آخه من چه جوری روم میشه بهش بگم ببخشید جزوه ات رو یه وحشی پاره پوره کرد!؟
جزوه ای که لطف کردی و دادی دستم.
شرمگین بودم و سراسر خجالت !
اصلا من اون حالتی بودم که بهش میگن “اوووووپس”!
داغان بودم آقاجان داغان!
آب دهنمو قورت دادم و از ورودی دانشگاه گذر کردم.
دیدههام روی دور و اطراف به گردش دراومد.
هی باخودم میاضافه کردم بهش نگم بپیچونمش و هی بعدش به این نتیجه می رسیدم خب تهش که چی !؟
آخرش مگه نباید بفهمه!؟
یا اصلا من ازش فرار کنم بالاخره که خودش میاد بگه جزوه ام رو بده!
زیرا میدونستم پیدا کردنش تو محوطه ی درندشت دانشگاه سخت و شاید حتی محال باشه تصمیم گرفتم وقتی سر کلاس هستیم بهش بدمش اما ناغال نگاهم بهش افتاد وقتی که ساک ورزشیش دستش بود و به همراه چند تا از دوستاش از سالن ورزشی دانشگاه برمیگشت.
شاید این فرصت بهتری بود.
به سمتشون پا تند کردم.
درحال بگو بخند بودن که من سر رسیدم:
-ببخشید آقای سعادت
صوتمو نشنیدن شاید چون زیادی ضعیف بود واسه همین اینبار بلند تر اظهار کردم:
-آقای یوسف سعادت….
پنج نفر بودن و هر پنج نفر با اینکه من فقط یوسف سعادت رو صوت زدم اما برگشتن و بهم خیره شدن….
نگاه اون چهار نفر نه ولی نگاه پر دقت خود یوسف سعادت که قرار بود اتفاق وحشتناکی رو براش اقرار کنم نفسم رو تو سینه حبس کرد.
بزاق دهنم رو با مشقت قورت دادم و به زحمت لبهامو ازهم وا کردم و سؤال کردم:
-میتونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم !؟
زیر لب چیزی یبه رفقاش اظهار کرد.
شاید داشت خداحافظی میکرد شاید هم تعیین میکرد کجا و چند دقیقه ی دیگه میاد پیششون. درهر صورت از اونا دور شد و به سمت من اومد.
مقابلم از حرکت ایستاد و اظهار کرد:
-بفرمایید!
نگاه تو چشم بودیم و هر لحظه ضربان دل من اوج میگحرکت کرد!
توان اعتراف نداشتم!
سکوت من لحظه به لحظه طولانی تر و نگاه اون که منتظر بود من به حرف بیام ثانیه به ثانیه سنیگن تر میشد.
بیچاره من!
آرام بیان کردم:
-من او…م…دم….اومدم که…که جزوتون رو بدم!
لبخند بسیار نامشخص و محوی زد و اضافه کرد:
-چقدر خوب اتفاقا امروزگار لازمش داشتم! ممنون میشم بهم بدیش…
خدایا…تا اینو اضافه کرد کم مونده بود بزنم زیر گریه…
پارت دیروزگارم روش گذاشتم امتیاز یادتون نره
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن