سر شیشه عطر رو وا کرد و عمیق بو کشید.
نگاهاش رو بست و با لذت سرش رو به نشانه ی تحسین تکون داد.
عین کسی که یه غذای خوشمزه رو مزه مزه کرده باشه!
نگاههاشو که وا کرد اضافه کرد:
-خر نشو پروا…
پریدم وسط حرفش و اسمی که با اون خطاب قرارم داده بود اصلاح کردم و گفتم:
-مروا…نه پروا
چرخید سمتم و گفت:
-همون که تو گفتب! دختر خر نشو اینو نفروش.حیفه!
این همش پرفیوم…اصلا الکل قاطیش نیست.
اصله اصله…همش پرفیوم!
چقدر قلب خوشی داشت!
من میگفتم نر اون میاظهار کرد بدوش!
اصرارش بر نفروختن یه چیزی تو همین مایه ها بود دیگه.
اما من میتمایل داشتم هر جور شده پول میثاق رو بهش بدم تا از شرش راحت بشم.
امروزگار وقتی جزوه ی یوسف رو جلو چشمهام پاره پاره کرد دیگه قلبم نخواست باهاش ادامه بدم و ته قلبم آرزو کردم کاش دیگه هیچ بهانه ای برای همکلام شدن و نزدیک شدن به اون نداشته باشم.
زل زدم تو چشمهاش و جویا شدم:
-شدنیه؟!
دوباره نگاهی به عطر انداخت و بعد نفس عمیقی کشید و سرش رو جنبوند و اضافه کرد:
-ببین…شدنش که میشه ولی اینو بز خرید میکنن.
مثلا این عطر گرونقیمتو نهایت ده-دوازده بخرن…با اینش مشکل نداری؟
همون هم کافی بود برای همین جواب دادم:
-نه!
گذاشتش تو کیفش و به چمشک زد و بیان کرد:
-حله حاجی! ردیفش میکنم براا
لبخند محوی زدم و امیدوار شدم به اینکه جادهی واسه خلاصی از دست میثاق پیدا کنم…
* سه روزگار بعد*
دیگه نه انگشتهام جون داشتن ونه حتی میتونستم سرم رو خم کنم.
گردنم اونقدر درد گحرکت کرده بود که حس میکردم کنترل و توانایی نگه داشتن سرم رو هم نداره.
قوز که میکردم پشت شونه ام تیر میکشید و چشمهام از درد اونقدر جمع میشدن که میشدن یه خط صاف!
اما دیگه تموم شده بود!
تو سه روزگار تونسته بود هرچی که تو جزوه نوشته بود رو براش تو جزوه ی جدید با خط خوش و خوانا بنویسم.
صفورایی که نیم ساعتی میشد اومد بود پیشم و کنارم جای گرفته بود، با تاسف نُچ نچی کرد و اضافه کرد:
-دختر کوژپشت میشی هاااا…کور هممیشی…بسه دیگه…
خسته و کرخت بیان کردم:
-باید تمومش کنم فردا که میرم دانشگاه بدم دست صاحابش…
درحالی که با حوصله میوه پوست میکند گفت:
-من نمیفهمم این وسط دانشگاه رفتنت چیه؟!
نباس از تو کارخونه بسته بندی میزدی بیروم اونم بخاطر دانشگاه.
خودتو ببین! جونت دراومد! اصلا الان میتونی با انگشتات یه تیکه سیب رو کف دستت بگیری؟
درس و دانشگاه به چه درد میخوره آخه!
خسته و بی رمق ریز خندیدم و گفتم:
-پس تو جز پیروان درس خواندن خر است هستی آره ؟
آهی کشید و اظهار کرد:
-خر است دیگه….نیست ؟من میگم هست….
واسه اینکه سر به سرش بزارم بیان کردم:
-نه من میگم نیست…اینکه سوادت بیشتر بشه کجاش بده آخه صفورا…تو هم عجب حرفهایی میزنیا.منطقت شده منطق آدمای عهد بوق….
چپ چپ نگاهم کرد و البته دلخور…..
چپ چپ نگاهم کرد والبته دلخور…
براساس اونچه که دور و اطرافیانش تجربه کرده بودن میتمایل داشت بهم بفهمونه و اثبات کنه چیزی که خودش میگه درسته برای همین قاطعانه ودرحالی که موقع حرف زدن طبق یک عادت دیرینه هردو دستش رو که روی یکیشون یه جفت النگوی چپ چوله شده ، ولی طلا خودنمایی میکرد تکون میداد گفت:
-خودتو ببین! جونت دراومد! اصلا الان میتونی با انگشتات یه تیکه سیب رو دستت بگیری؟
درس و دانشگاه به چه درد میخوره آخه!؟
نصف عمرمونو تو مدرسه چرت و پرت خوندیم چی شدیم تهش ؟ هیچی!
دانشگاه بریم چی میشیم؟ بازم هیچی…
نگاهی کوتاه بهش انداختم و اضافه کردم:
-اینجوریا هم که تو میگی نیست صفورا…بدبین نباش…
پوزخندی که از داغ قلب کشیده میشد رو صورت نشوند و بیان کرد:
-هی خواهر ش
همچی مال پولداراس…جهان مال اوناس!
اصلا کی بود اون آقاهه که میبیان کرد جهان مال خوشگلا و پولدارس ما به دنیا اومدیم تا جهان بدون تماشاگر نباشه!
خدا پدرشو بیامرزه…راست ترین جمله ی تاریخ همینه
جزوه رو بستم و همونطور که با منتهای خستگی گردنم رو چپ و راست میکردم اضافه کردم:
-میگی چیکار کنم!؟ هان؟می موندم تو اون کارخونه ی بسته بندی؟ ۴ صبح بیدار میشدم که ۶ برسم سر خیابون تا به سرویس کارخونه برسم بعد برم اونجا خرحمالی میکردم و نگاه های هیز و حرفهای زشتشون رو تو اون جای ناامن تحمل میکردم؟یا مثلا میرفتم خونه این و اون واسه نظافت ؟
یه تیکه سیب به سمتم گحرکت کرد و گفت:
-آره! مگه چشه!؟ هنورم دیر نیستا…ول کن بیا بجاش بریم تو خونه های بالا شهرکارگری!
تیکه سیب رو ازش گراهی شدم و با تبسم خسته و کم رمقی اضافه کردم:
-آی نَنه صفورا….آی ننه !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن