-ببین مروا…این چیزا توی کت من نمیره…اگه دنبال لاس و لوس با این و اونی داستان سرایی نکن!
بگو میخوام با این اون بگو بخند جاده بندازم تا همچین اندامای صورتتو فلج کنم تا آخر عمرت نتونی نیشتو واکنی!
نمیدونم چرا تهدیدش به جای اینکه بازم بهم بفهمونه با چه سمی و چه دیکتاتوری رو به روام منو خندوند.
ابرو درهم کشید و بسیار جدی اظهار کرد:
-مرگ!!!
میخنده…پررو شدی…مردم مارومیبینن میگرخن وای به اینکه واسشون خط و نشون بکشیم،بعد دختره با ۵۰_۶۰ کیلو وزن هر هر به من میخنده!
میزنمتاااا مروا…میزنمااااا….
نمیزد!
چراکه من براش همه نبودم!
سرمو کشیده کردم و کف دستهامو از دور پاهام آزاد و بعد خودمو کشیدم سمتش و روی پاهای جفت شده اش نشستم و زل زدم توی چشمهاش و جویا شدم:
-اونوقت تا آخر عمرم باید منو اینشکلی ببینی…تو دلت میاد مروا رو بدون لبخند ببینی؟!هان!؟
نگام کن…اینشکلی میشم….
با اتمام جمله ام،لبهامو روی هم گذاشتم و با یه چهره ای کاملا بدون حس بهش خیره موندم.
درست مثل یه مجسمه…
تمام مدتی که مثل مجسمه ی بی جون و بی حس بهش خیره بودم ،بدون هیچ حرفی فقط سیگار میکشید و نگاهم میکرد تا اینکه بالاخره لبهاش رو جز برای به سیگار پوک زدن از هم باز کرد و در جواب سوالی که حالا دیگه از جویا شدنش چنددقیقه ای میگذشت گفت:
-اَی…بدک هم نیستی اینجوری!
بهتره اتفاقا! آره! حالا که خوب میبینم و خوب فکر میکنم میبینم اینجوری بهتره!
نیشت هم واسه کسی وا نمیشه!
دیگه به بی حرکت و بی حرف و صامت موندن خودم ادامه ندادم.
انگشتهامو مشت کردم و اون مشت رو خیلی آروم به سینه اش زدمو،تهمتوجه شد کنان گفتم:
-اونوقت منم میزنمت!
یه جوری میزنمت…یه جوری میزنمت دیگه هیچوقت نتونی حرف بزنی!
یعنی اگه تونستی هم حرف بزنی در اون حدی باشه که فقط آواهای نامفهوم از دهنت بیاد بیرون!
میزنم که نتونی از جا بلند بشی…
سیگارشو پرت کرد روی جاسیگاری ای که لا به لای کلی خرت و پرت بود و بعد کف دستهاشو دور بدنم حلقه کرد و انگار که قصد جا به جایی یه بالش رو داشته باشه توی هوا کشیدهم کرد و با پرت کردنم روی تخت پوچی تهمشاهده کردهامو به رخم کشید و گفت:
-اوووه! جوجه فوکلی رو!
چه خطرناک شده!
جیغ نه بسیار بلندی کشیدم و تا به خودم بیام خیمه زد روی تنم و بیان کرد:
-اوووه! جوجه فوکلی رو!
چه خطرناک شده!
جیغ نه بسیار بلندی کشیدم و تا به خودم بیام خیمه زد روی تنم و اظهار کرد:
-حالا واسه من خط و نشون میکشی!؟
آخه من دماغتوبگیرم که نفست میره جوجه…
تو میخوای منو بزنی؟!
لبخند زدم و یه سیلی بسیار خیلی آردم زدم به گوشش و اظهار کردم:
-مبزنم رحم هم نمیکنم…
کف دستهامو گرفت و برد بالای سرم و با خم کردن سرش ،پیشونیش رو چسبوند به پیشونیم و بیان کرد:
-منم میکنمت رحم هم نمیکنم…
تا اینو گفت بی هوا لبخند زدم…
صدای خنده هام وقتی قطع شد که لبهای نرمش روی لبهام فشرده شدن.
دیگه نتونستم بخندم…
پلکهام سنگین شد و نگاهم آروم.
حتی نفس هام هم کشدار و سنگین شده بودن.
انگار که یه وزنه روی بدنم باشه.
لبهاش پایینتر رفتن.
چند بوسه ی پشت سرهم روی گلوم کاشت و پچ پچ کنان اضافه کرد:
-تو همواره بوی خوبی میدی…من عاشق این بوام…
هیچ دختر دیگه ای این بو رو نمیده…
بوی بچه!
بچه ی منی دیگه…آره؟
مال منی…مال من….
بازهم ریز خندیدم اما اینبار لا به لای اون خنده ها آوای آه و ناله ام هم توی اتاق پیچید وقتی کف دستش از زیر تاپ تنم رد شد.
آب دهنمو قورت دادمو ودر حالی که همچنان با کف دستهاش ،کف دستهام رو سفت نگه داشته بود اضافه کردم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن