آروم شد.
دیگه تیکه ننداخت.
حتی دیگه سگش رو هم به جونم ننداخت.
بسیار آهسته بیان کرد:
-برو بیرون مروا…
همونجا ایستادم و همچنان خیره به صورتش اظهار کردم:
-میثاق تو واسه من هم دردی هم درمون…خودت زخمی…خودتم مرحم! لااقل بی انصاف نباش…
من بهشدت خسته ام.
تا طهر سرکار بودم و بعدش دانشگاه ولی با فکر مشاهده کردن تو الان اینجام نه خونه…
مکث کردم.
نفسم رو بهآرامی بیرون فرستادم و در ادامه به آرومی اظهار کردم:
-بیا باهم صحبت کنیم…حتی اگه شده چنددقیقه….
کینه ای بود!
جزو اون کف دسته آدمایی که بسیار سخت میبخشن و از خطاهای دیگران میگذرن.
خیلی سخت!
من میثاق رو خوب میشناختم.
لجوج و یک دنده ترین!
و بی اعتماد ترین….
عین من که چند ماه بود داشتم جون میکردم بهش حالی کنم توی اون اتفاق که نسبت به من بدینش کرد مقصر نبودم ولی حاضر نبود زیربار باور کردنش بره.
بدون هیچ حرفی جاده افتاد سمت دفترش و منم با گام های بی آوایی به دنبالش حرکت کردم.
وارد دفترش که شد فورا درو بستم و با رها کردن کیفم دویدم سمتش.
عین تشنه ای که با دیدهه و مرادش رسیده باشه از پشت بغلش کردم و با حلقه کردن کف دستهام به دور تنش سرمو روی کمرش گذاشتم و اسمشو نجوا کردم:
عین تشنه ای که با دیدهه و مرادش رسیده باشه از پشت بغلش کردم و با حلقه کردن دستهام به دور تنش سرمو روی کمرش گذاشتم و اسمشو نجوا کردم:
-میثاق…
ایستاد و بدون اینکه بچرخه سمتم به رو به رو خیره شد.
عجب بی مروتی بود که اینهمه مدت منو از مشاهده کردن و داشتن و بغل کردن خودش محروم کرده بود.
عجب بی انصافی!
چشمهامو بستم و
عطر تنشو بو کشیدم.
چند لحظه ای توی همون حالت موندیم تا اینکه خودش سکوت رو شکست و اظهار کرد:
-حرفهاتو بزن و برو…مثل تو علاف و مفت خور که نیستم…باس برم پی کار و بارم…
اعنت به من که حاضر بودم داشته باشمش حتی با ابن گند اخلاقی هاش.
و باز لعنت به من که دلم حتی واسه این زخم زبون زدنهاش هم تنگ شده بود.
با صوتی لوس آرومی اضافه کردم:
-به جون خودت که بی حد و اندازه دوست دارم ،به هیچ پسری چراغ سبز نشون ندادم…به هیچ احدی…
پوزخندی زد و با جدا کردن کف دستهام از دور تنش ،خیلی بهسرعت چرخید سمتم.
هیکلش روی قامتم سایه انداخت.
از همون بالا با آبروی بالا راهی شده و اخم تن لرزونی، براندازم کرد و گفت:
-ما که قبلا گفتیم باش تو خوبی!
دیگه اینجا اومدنت چی بود !؟
لب و لوچه ام رو جمع کردم و عین خودش با نگاه تلخ و عبوسی جواب دادم:
-قلبم واست تنگ شده بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن