بابا همه رو از سر مسیر کنار زد و بعد با اون سرو وضعی که معتاد بودن از سروروش میبارید و هر کسی توی نگاه اول متوجه میشد اعتیاد شمشاهده کرد داره و حقیقتا مایه ی خجالتم بود دست میثاق رو گحرکت کرد و گفت:
-بفرما جوون…بفرما بریم داخل…اینجا که جای صحبت نیست !بفرما…بفرمایه چایی نبات بدم خدمت حالت توی این هوای سرد جا بیاد….بیا پسر خوب!
میثاق کفشهاش رو از پا درآورد و رد به مامان اضافه کرد:
-با اجازتون حاج خانم…
اینو گفت و هممسیر بابا رفت داخل ولی مامان و مونس و میثاق همچنان همونجا توقف کرده بودن…
بابا از توی راهرو کشیده بلند اظهار کرد:
-مروا بابا بپر داخل دوتا چایی بریز…
نفس عمیقی کشیدم و با همون سر خمیده چندقدم جلو حرکت کردم.
کارد میزدن خون مامان در نمیومد.
نگاه سنگینش رو بدجور حس میکردم واسه همین جرات بالا گرفتن سرم رو نداشتم تا وقتی که گفت:
-خاک تو سرت کنم مروا.خاک تو عالم بر سرت سوسن خانم جدید محل!
پا میشی به بهونه درس و مشق میری بالا شهر واسه من خواستگار پیدا میکنی میای گیس بریده ی دیده سفید!؟؟؟
تندی سرمو بالا گراهی شدم و اظهار کردم:
-مامان بخدا من…
نخواست سخن و بهونه و توجیهی ازم بشنوه واسه همین وسط حرفهام اضافه کرد:
-گهی هایی که میخوای بخوری نگه دار واسه خودت!
از همین حالا آبروی ما تو محل حرکت کرده خودتم خوب میدونی!
آهسته و زمزه کنان گفتم:
-میثاق اونی نیست که فکر میکنی نیست…
نیشگونی ازم گراهی شد و گفت:
پدرمم میگه چرا جمشاهده کردانیشگونی ازم گحرکت کرد و اضافه کرد:
-خفه شو خفه شو…اینا همشون دنبال یه بهونن هزار تا انگ بچسبونن به هر کی که یه آدم خوش آب رنگ بالا شهری حوالیشون پیدا بشه.
حالا دهنتو ببند و برو یه چایی جلوشون بزار تا بابات آبرومونو نبرده!
مرتضی با اخم و اون حالت لات گونه ای که میدونستم حاصل چرخیدن با پسرای سن بالا و لات گاراژه اضافه کرد:
-نترس ننه…خودم حساب این بچه زیباو میرسم…
مولین پوزخند زد و برگشت داخل منم یه پشت گردنی به مرتضی زدم و حین رد شدن از کنارش اظهار کردم:
-نکبت یه انگشتش بهت بخوره اوراق میشی پس تو یکی ساااااکت!
کف دستشو پشت سرش کشید و آهسته اظهار کرد:
-حالا میبینی…اگه حال این بچه زیبا رو جا نیاوردم…
سینی چایی رو جلوی بابا گذاشتم و خودمو کشیدم کنار.
چشمهای همه خیره بود رو صورت میثاق و دیدههای من خیره به مولین که حس میکردم ازم مایوس و متنفر شده و احتمالا تا به اون لحظه هزار تا خیال باخودش کرده!
بابا خندید و فنجون چایی رو جلو روی میثاق گذاشت و پرسید:
-بیان کردی اسمت چی بود جوون ؟!
میثاق فنجون رو کمی بیشتر به خودش نزدیک کرد و جواب داد:
-نوکر شما میثاق…
جوابش تبسمی روی صورت بابا نشوند.یا نه…بهتره بگم تبسم بابا رو عریضتر کرد.
سری به رضایت جنبوند و بدون فکر کردن به این مسئله که باید یه نمه بیشتر حواسش به غرور دخترش هم باشه پرسید:
-قلبت پی مرواست آره؟
میثاق نیم نگاهی به من انداخت و بعد هم رو کرد سمت بابا و جواب داد:
-بله با اجازتون
بابا تصنعی ریز خندید و اضافه کرد:
– البته دل بسیار ها پی مرواست ولی خب… من که دخترمو به کَس کَسشون نمیدم به همه کسونش نمیدم!
اما واسه من عیونِ که قلبت پی دخترمه….
مامان لب گزید و یه نگاه غره به بابا حرکت کرد و بعد هم اضافه کرد:
-مرد زبون به دهن بگیر!
چرا حرف تو دهن مردم میذاری
میثاق رو کرد سمت مولین و خیلی خونسرد گفت:
-حرف تو دهن من نذاشت خانم..حرفی که واسش اینجام رو زد!
زیرا اینو بیان کرد باز بابا لبخند زد و باز مامان اخم کرد.
ولین از این خودسری های میثاق…ولین!
چطور میتونست اینقدر صریح و بی دغدغه هرچی قلبش میخواد بگه !؟
چون ما جز دارو دسته ی فقرا به حساب میومدیم به خودش همچین اجازه ای میداد یا کلا همیشه همینقدر جسور بود!؟
اما باید اعتزاف کنم نگاهش روی خونه زیستنمون اصلا تاسف بار و از بالا نبود.
برعکس…یه جوری رفتار میکرد انگار خودش هم اهل همینوراست!
یه قلدر باکلاس پولدار که البته رتبه بندی آدما واسش اصلا از روی مال و منال نبود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن