مرتضی که تلاشش واسه نجات اون تیشرت مارک
بی نتیجه مونده بود با صوتی قد بلند خروسیش داد:
-عه چیکار میکنی؟چرا پارش کردی؟
پیرهنو پرت کردم سمت آت و آشغالی کنج دیوارو گفتم:
-هزار بهت بیان کردم کار نکن…اضافه کردم یا نگفتم ؟
گفتم گاراژ نرو…کم و گور نشو…مدرسه رو نپیچراکه
کف دستشو دراز کرد و بیان کرد:
-درس به چه دردم میخوره وقتی یخچالمون خالیه
زدم زیر خرت و پرتهایی که خریده بود و اظهار کردم:
-تو فقط باید درس بخونی…فقط باید درس بخونی میفهمی ؟باید درس بخونی حتی اگه یخچالمون خالی باشه نه اینکه بری توی گاراژ پیش به مشت معتاد و عملی و تزریقی واسه چندرقاز پول….
بیچاره مرتضی!
شاید اگه مولین و بابا و مونس سر نرسیده بودن همچنان از من توی حیاط کتک میخورد اونم هم درحالی که هیچ تنش نبود و هوا یخ …!
زده بود به سرم.
انگار زیرا زورم به میثاق نرسیده بود داشتم تلافی کارای اون رو سر مرتضی درمیاوردم و چه خوب که مولین منو از اون حس و حال بد بیرون کشید:
-عه عه عه! چیکار میکنی؟
ول کن بچه رو…
کشتیش که!
خودمو کشیدم عقب و نفس زنان به مرتضی خیره شدم….
خودمو کشیدم عقب و نفس زنان به مرتضی خیره شدم.
انگار اون حالت روانی ای که تو ژرفای وجود میثاق بود به منج سرایت کرده بود که افتاده بودم به جون مرتضی!
مولین سرش رو چرخوند سمتم و بیان کرد:
-منم نگرانشم…منم دلواپسش شده بودم ولی قرار به زدن باشه خودم هستم اون بابای ذلیلت هم هست!
نفسم رو به آرومی بیرون فرستادم و با صدای ضعیفی بیان کردم:
-مرتضی نباید بره گاراژ…باید درس بخونه…نباید تا دیروقت بیرون باشه…نباید مدرسه رو بپیزیراه و به فکر سیر کردن شکممون باشه
دیدههای مرتضی روی تیشرت لگد مال و پاره پوره که به گردش دراومد با بغضی که هم قلبم رو شکوند و هم کمرمو اضافه کرد:
-تو همه اش واسه خاطر اون لباسی…بخاطر اون برآشفته شدی و منو زدی نه بخاطر اینکه دیر اومدم و نراهی شدم مدرسه…
ازت بدم بیاد!
وقتی با گریه و تنی که من لخت کرده بودم از کنار ما رد شد و حرکت کرد داخل حس کردن زانوهام سست شده!
سلیس تر بگم…
دچار عذاب وجدان بدی شده بودم.
عذاب وجدانی که یقه لباسمو چنگ زده بود و ول کنم نمیشد!
مولین خم شد و پیرهن پاره شده رو از روی زمین برداشت و خطاب به من با شماتت و لحن سراسر سرزنشی پرسید:
-حالا اگه اینو پاره نمیکردی زمین به آسمون می رسید ؟
می مردی اگه بهش میدادیش…؟
چ چ چ! نیگاه چه جوری پاره اش کرده! دیگه به درد دم کنی هم نمیخوره…
لباس رو مچاله کرد و انداخت تو سطل و بعدهم کف دست مونسی که تا به اون لحظه فقط نقش یه تماشاگر رو داشت گحرکت کرد و برد داخل.
تنها که شدم اشکهام روی صورتم که هنوز سوزش رد انگشتهای میقاق رو روش احساس میکردم روون شدن.
بد کردم.
زورم به میقاق نرسید تلافیشو سر مرتضی درآوررم.
چقدر من پست بودم.
چقدر پست بودم….
نه دانشگاه حرکت کردم نه حتی تکونی به خودم دادم که واسه قلبجویی از مرتضی دو کلوم باهاش حرف بزنم!
ناهار و شامو مثل خیلی از اوقات خودم پخته بودم اما تو تنهایی چند قاشق خوردم که سر سفره نشینم و بهونه کف دست مرتضی ندم باز بزنه بیرون و خودش رو گم و گور بکنه و مولین رو غصه دار…
تکیه داده بودم به دیوار و غرق در فکر کتاب توی کف دستم رو ورق میزدم که در اتاق باز شد و صدای صفورا به گوشم رسید:
-سلام و درود بر بانویی اپل دار!
میدونستم داره در مورد چی حرف میزنه واسه همین پوزخند زنان بدون اینکه حتی سرم رو بالا بگیرم اظهار کردم:
-اپل نبود…
آخ و اوخ کنان کنارم قرار گرفت.
نفهمیده بودم کی اومد ولی کاش نمیومد.
صفورا سنگ صبورم بود اما اون لحظه من رمق صحبت با هیشکی رو نداشتم حتی اون!
کتاب روی که داشتم صفحه اولش رو خط خطی میکردم از زیر کف دستم کشید و اضافه کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن