عمه ملوک در را گشود و چهره اش با دیدن من گلگون شد.
_عمه فدات بشه الهی بیا تو دلبر مهربانم
از محبت هایش قند در دلم آب شد و همزمان که داخل شدم خودم را در آغوشش انداختم که صوتی برادرم امیر را گوش دادم.
_نیومده شیرین بازی در آورد.
_شیرین که همسرِ دُردانه شماست آقا امیر
رو به او و شیرین سلامی دادم که هردو با خوشرویی جوابم را دادند.
تارا با تبسم از کنار حوض کشیده شد و کنارم وارد شد.
در آغوشش گرفتم که اضافه کرد:
_حالا میشود واقعا صدایت کرد خانوم معلم
خندیدم و همگی به منزل خانم جان حرکت کردیم.
زن عمو، مولین و خانم جان سبزی پاک میکردند.
با شنیدن آوای سلامم سر قد بلند کردند و با خوشحالی تبریک اظهار کردند.
_مادر،سالار کجاست؟
زن عمو این را جویا شده بود.
باید میاظهار کردم به درک ولی لب گزیدم و بیان کردم:
_مطب هسشتابزده مامان جان
لبخندی به رویم پاچید و اظهار کرد:
_حیات خوبه الحمدالله
معذب نگاهی به خانم جان و مولین انداختم.
امیر با خنده کف دستی دور شانه ام انداخت که چادرم روی شانه ام افتاد و کمی موهایم نمایان شد.
_زن عمو این الان داره خوشی دنیارو میکنه شوهرش دکتر از اون دکتر قلابی ها خودش معلم پلاستیکی بچشون چی بشه خدا میدونه
همه خندیدند و من قلبم یک جوری شد.
شوهرم،بچه مان….
چیزی نبیان کردم.
چادرم را بیرون آوردم و همجاده تارا و شیرین به کمک خانم جان حرکت کردیم.
عصر شده بود و ترانه با همسرش آمدند.
او فارغ التحصیلی مرا تبریک گفت و من مادر شدنش را.
من فقط از پشت تلفن آن هم دور از نگاه سالار توانسته بودم دقایقی را با خواهر بزرگترم صحبت کنم.
بالشتی پشت کمرش گذاشتم.
برای همسرش هم…..
مدام برایشان خوراکی های مختلف می آوردم که آوای امیر بلند شد.
_سه ساعته از وقتی اومده یه لیوان آب کف دست داداشش نداده ها ولی مثل پروانه دور ترانه میگرده، ترانه این خیر نمتوجه شده بخاطر بچت اینطوری مهربون شده ها
به شوخی بیان کرده بود اما من جلوی سینا خجالت کشیدم که سینا اظهار کرد:
_خواهرش برایش عزیز تره آقا امیر
امیر ابرویی بالا انداخت و اظهار کرد:
_مشخصه، خواهرم خواهر های قدیم
ترانه لبخند زد و اظهار کرد:
_برادر حسودمی دیگه، بچم به تو نره یه موقه
امیر با ذوق گفت:
_خدا کنه به خودم بره
اون موقع خودم هواشو دارم
تبسم من و ترانه چیزی از یک شادی کم نداشت.
این که برادر هایمان بزرگ شده بودند و هوایمان را می تمایل داشتند داشته باشند. چه قدر خوب بود که میان آشفتگی های حیات ام یک چیز سر جایش بود، آن هم محبت های خانواده ام بود، حمایت برادر هایم بود.
دوستشان داشتم و همین برای یک حیات خوب، کافی بود.
.
.
.
همه در خانه آقا جان جمع شده بودند جز سالار که انگار قصدِ وارد شدن نداشت.
خانم جان مدام میاضافه کرد کاش به بچم زنگ میزدی و من با کدام رو میگفتم من شماره تلفن مطبش را ندارم؟
اصلا میتوانستم بگویم ما با هم حرف هم نمی زنیم؟!
صوتی در باعث شد قبل از اینکه کسی قد بلند شود خودم قد بلند شوم.
چادر رنگی ام را که آزادانه روی شانه هایم بود را روی سرم انداختم و به سمت در رفتم.
🖇
چادر رنگی ام را که آزادانه روی شانه هایم بود را روی سرم انداختم و به سمت در رفتم.
در را که باز کردم اخم های سالار با دیدن من در هم راهی شد.
_کسی جز تو نمیتونست این در رو باز کنه
با دلخوری لب زدم:
_من خوب…..مطمئن بودم تویی….اضافه کردم خودم در رو باز کنم
در را بست و آرام اظهار کرد:
_نمیخواد منتظر من باشی
بیا و خوبی کن!
بیا و یکبار هم شده خوب باش!
اصلا خوبی انگار به این مرد نمی وارد شد!
_نمیتمایل داشتم خانواده هامون پی به رابطه داغون ما ببرند.
آخیش دلم خنک شد.
حرفم را زدم و اگر دیگر زندگی هم روی خوشش را نشانم نمی داد برایم ذره ای اهمیت نداشت.
همین تبسم روی لبهایم و نگاه حرصی سالار برایم کافی بود تا آواز خرسندی در قلبم به چهره ام بنشیند تا تبسم روی لب هایم به رقص در بیاید و نگاه مرد امروزم را آتشین کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن