با ورودش جو سنگین شد.
پیش همه احترام داشت.
راستش را بخواهید شاید از او خوشم نمی رسید ولی اینکه شوهر به ظاهر نامی ام نزد همه احترام داشت باعث افتخارم بود.
زن عمو سالار را محکم در آغوش گراهی شد.
_خیلی وقته نمشاهده کردمت سر نمیزنی چرا؟
خوبه خونتون همش فقط چند خیابون اونورتره وگرنه فکر کنم سال تا سال نمی مشاهده کردمت.
سالار گونه مادرش را بوسید و من چشم گحرکت کردم.
انگار یک طوری شدم که خودم هم نمیاطلاع داشتم چرا؟!
_مولین سرم شلوغه من تِلا رو هم زیاد نمی بینم.
سرم بالا وارد شد ولی او نگاهش سمتِ مادرش بود.
متوجه شدیم اهمیتی نمی دهد رو گراهی شدم.
با تارا و شیرین سفره انداختیم.
دکتر به لیلی استراحت مطلق داده بود.
سفره انداختیم و من خواستم یک جایی بنشینم که عمو اشاره کرد کنار سالار بنشینم.
با حرصی که سعی داشتم نشان ندهم کنارش نشستم.
در بشقاب های جدا برای خودم و خودش غذا کشیدم که فرناز بیان کرد:
_داداش تازه عروس دومادا توی یک بشقاب غذا میخورن
زن عمو دیده غره ای حواله دخترِ به ظاهر رو بسته اش کرد.
دختری که همسن و سالهای تارا بود.
سالار اظهار کرد:
_بهداشت باید رعایت بشه بسیار از بیماری ها به خاطر همین کارهاست آن طرف جهان اصلا این بیماری هایی که اینجاست را من ندیدم
لبخند زدم.
خوب بلد بود همه چیز را آنقدر جالب توضیح بدهد که دیگر کسی حرفی به میان نیاورد.
سوئیچ را به سمتم داد و خودش راهی شد تا با مادرش صحبت کند.
سوار شدم و به این در ذهنش گذراندم چرا میخواهد با مادرش حرف بزند؟
اصلا من چرا روی مادرش حساس شده بودم؟
چِم شده بود این روزگارها؟
کلافه با دست سرم را گرفتم و سعی کردم به هیچ چیز فکر نکنم.
به این فکر نکنم که دیگر از فردا دانشگاه نمیروم و خوشحالی و خزان عزیزم را نمیبینم.
به این فکر نکنم که فقط برای حرکت کردن به مدرسه به بیرون میروم و تمام.
و خلاصه به هیچ چیز فکر نکنم.
آنقدر فکر نکردم تا وارد شد.
اخم هایش درهم بود.
مادرش چیزی اضافه کرده بود؟
او که زیاد ارادتِ مادرش را داشت!
نمتوجه شده بودم با او که حرف میزند اخم کند.
کنجکاوی ام را خفه کردم تا خشمگینتش دامن گیرِ منِ بیچاره نشود.
ماشین را روشن کرد.
فکر میکردم به منزل برویم اما نراهی شد.
به خانه نراهی شد و من قلبم شور زد.
چیزی نمی بیان کرد و این خاموشی او عذاب آور و ترسناک بود.
چرا حرف نمی زد؟
نکند در این ازدواج ناتمایل داشته و زوری حرف زدن هم جرم بود؟
ماشین را کناری پارک کرد و سرش را روی فرمان گذاشت.
رفیق بودیم نه؟
هنوز هم برای من همان پسری بود که از همان بچگی ها هوایم را داشت.
رفیق بودیم اما
هنوز هم برادر شوهرم بود، ولی رفیق بودیم.
_سالار؟
سر کشیده کرد و نگاهم کرد.
دیدهانش غمش را فریاد میزد.
کاش میشد فهمید چه در سر دارد.
_درسته ما اون چیزی نمیشیم که خانواده هامون ازمون تمایل داشتن اما رفیق چرا همدم چرا !
پوزخند زد و من دلم گحرکت کرد.
چرا حالا که از در محبت وارد شدم اینطور میکرد؟!
_خانواده هامون از ما بسیار چیزای دیگه میخوان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن