با استرس به جان ناخنهایم افتاده سعی کردم افکارم را به سمت دیگری بکشم اگر بشود!
“”دیوونه که نیست! مرصاد ندونه مگه نمیگه رفیقشه؟ باباطاهر که میدونه نصیبه که میدونه.. همه متوجه شدن با اون اومدم بیرون! اون رستوران دوربین داره… واقعاً باباطاهر پشت خط بود؟””
با توقف ماشین سرم بالا آمد در حالی که پیاده میشد گفت
– امروزگار نصیبه لقمهی منو نداد زود گشنم شده تو چیزی نمیخوای؟
نگاهی به فروشگاهی که روبرویش پارک کرده بود انداختم
– با منه..
دهانم را بستم اما دیر شده بود، کاش اجازه داده بودم برود تا با مرصاد تماس بگیرم چرا اضافه کردم؟
بار دیگر روی صندلی نشست کف دست دراز کرده طلبکار گفت
– چرا ندادی؟
لقمهاش را از کیفم بیرون کشیده به سمتش گحرکت کردم
– بفرمایید.. یادم رفت
بهسرعت بازش کرده بی تعارف به لقمهای که روزگار به روزگار بزرگتر شد تا او را که برای غذا و شکمش از یک کودک هم صبر کمتری دارد سیر کند
گاز بزرگی زد، نگاهم را به بیرون دادم میشد به بهانهی خرید دور شوم؟
کف دستم که به کف دستگیره رسید صوتی قفل به خاطر حس و حال بد از جا پراندم.. جاخورد!
با دیدههایی گرد به سرفه افتاده رو برگردانند به سینهاش مشت میزد ولی صوتیش قطع نمیشد!
پیاده شده چند قدم از ماشین فاصله گحرکت کرد سرفههای محتاطش بخاطر حضورم را رها کرده صدایش کشیدهتر شد
به سرعت پیاده شده نفس حبس شدهام را آزاد کردم، چرا هوای ماشینش انقدر خفه بود؟
نگاهم به او بود که انگار واقعاً لقمه راه نفسش را بند آورده در حال خفه شدن است نگران بطری آب همواره هممسیرم را بیرون کشیده به سرعت ماشین را دور زدم، نگاه های سیاهِ درشت و وق زدهی نمدارش را به من دوخته آب را از کف دستم کشید
قلپی آب خورد با مکثی کوتاه “هیـــع” قد بلند و خشداری از سینهاش خارج شده نفسش آزاد شد
خم شده دستهایش روی زانو جای گرفت
– خفه میشدم هم… فقط نگاه میکردی؟
با من بود؟
– چیکار میکردم؟ اصلاً کاری ازم برمیومد؟
صاف ایستاده دم عمیقی گراهی شد
– تا حالا کسی با مشت زده به کمرت؟
ابرو بالا دادم مسخره میکرد یا طعنه میزد؟
“”خفه شو اصلا به من چه که بزنم؟ چشمت کور آروم تر میخوردی!””
معذب اظهار کردم
– توقع داشتید بزنم؟
خیره و شتابزده نگاهم کرد سرگردان نگاه گراهی شدم
“” تورو با این اخلاق کجای قلبم بذارم؟ توقع زدن داشتی وقتی میگم طلبکاری؟ حقا که دیوونه برازندته! با خودت چند چندی؟””
قدمی جلو آمد
– بطری آبتو هم نمیشد زودتر بدی؟
محرمیت روش اثر داشت؟
– ببخشید
فقط برای تمام شدن بحثی اظهار کردم که او اصلاً از عنوانش خجالت نکشید اگر نه که حقش بود با آن خوردن دیوانهوار.
حق به جانب گفت
– کجا میحرکت کردی که از قفل زدن ترسیدی نزدیک بود خفهام کنی؟
– تو حال خودم بودم.. حواسم نبود
به ماشین اشاره کرده به سمت فروشگاه حرکت کرد
– بشین، چی میتمایل داشتی؟
“”از تو هیچی روانی فقط ولم کن!””
– هیچی…
توقف کرد
– زل زل خفه شدنمو نگاه کردی حالا طلبکاری؟
جا خوردم!
“” تو چرا یه رنگ نیستی آدم حسابی؟ چیکارت میکردم با این هیکل؟ اصلاً مشت من رو تو اثر داشت؟!””
– نه، مگه چیزی بیان کردم؟
به صورتم اشاره کرد
– طلبت تو نگاهته! چی میخواستی؟
– گفتم که هیچی
– پس کجا میحرکت کردی؟
از تندی اش بهسرعت زبان باز کردم ولی…
– میراهی شدمــ…
خاموشی کردم، چه میگفتم؟
“”میرفتم به داداشم زنگ بزنم یهو یه جا سر به نیستم نکنی! خدا از زمین برت داره مرد که پیله که میکنی ول نمیکنی، داداشم چه میکشه از کف دستت دیوونه””
برگشت در حالی که پشت فرمان میجای گرفت بیان کرد
– پشت فروشگاهه
از برداشتش به سرعت بدون خیره شدن به او که باز به جان لقمهاش افتاد دور شدم داخل سرویس که خداروشکر کسی نبود، بارها با مرصاد تماس گراهی شدم ولی جواب نداد!
– عجب شانسی دارم بردار دیگه
نا امید پیامکی فرستادم
《با رفیقت از رستوران اومدم بیرون میدونم گارد میگیری اما خواستم بدونی این دیوونه تعادل روانی نداره نیومدی اضافه کرد بریم!》
از سرویس بیرون زده تکیه زده به کاپوت در حالی که کف دستهایش روی سینه گره شده پا روی پا گردانده خیره به جاده خشکش زده بود نیم رخش را متوجه شدم لحظهای درجا متوقف شدم…
نمیدانم چرا با اضطرابی که داشتم تبسم زده ریزشی در سینهام حس کردم! چرا تصویر روبرویم برایم دلرباست؟
به خاطر او و ظاهرش یا مدل توقف کردن و تکیه زدنش به ماشین؟
با خودم پچ زدم
– برخلاف اخلاقت ظاهرت بیسته بی اعصاب.. و البته گنده!… ولی خوبه
نزدیک شدم معذب “ببخشیدی” گفتم
– سوارشو باید تا شامگاه برگردیم
بی اختیار به سمت در عقب راهی شدم قبل از رسیدن دستم به دستگیره گفت
– اگه بتونی از اون سوار بشی واسه پیاده شدن باید از بین دوتا صنقلبی بیای جلو تا بتونی پیاده بشی
خندان اضافه کرد
– گیر داره یه بار باز میشه یه بار نه، منم دنبال فرصتم بی خیالیت واسه خفه شدنمو جبران کنم دیگه خود دانی!
تصور چیزی که اضافه کرد باعث شد در جلو را باز کرده سوار شوم با خندیدنِ بی صوتیش به سمتش چرخیدم پررو اظهار کرد
– کُپ مرصادی! باید تهدیدت کرد تا به نتیجه رسید، زبون خوش میرسه به دعوا چوبشو خودم میخورم.. بازم به معرفت مرصاد گردن میگیره تو که گردن هم نمیگیری اول آخر مقصرش منم
از نگاه خیره و براقی که کاملا واضح بود قصدش خجالت دادن من است نگاه گرفتم صدای خندهاش بلند شد
– ناراحت نباش تو هم یه حُسن هایی داری.. مثلا آوات! هر چقدر اون یه ریز رو اعصابه تو به جاش سایلنتی
زیادی راحت شده بود نمیاطلاع داشت من ریلکسی خواهر او را ندارم، گاهی حرف زدن با مردی غریبه جان به لبم میکند مخصوصا کسی مثل او با آن اتفاق!
بی اختیار بود نتوانستم نگهش دارم و برای عقب زدن و دور کردنش از دهنم بیرون پرید!
– حداقلش ما حُسن هم داریم
دهانش باز مانده وا حرکت کرده به سرعت عینک از صورتش برداشت.. از تکان غیرعادی ماشین که میاظهار کرد واقعا شوکهاش کردم لب گزیدم که به آن چشمهایی که حالا متوجه شدنی شده بود نخندم ولی نشد، شانههایم لرزیده به سمت شیشه چرخیدم
– خیـلی پروریـی.. از خواهر اون مرصاد روانی انتظار بیشتر از این نمیشه داشت!
از حرص صوتیش کف دستم روی دهانم نشست ولی صوتی ریزم قد بلند شد، باورم نمیشد به او میخندم! با یک جمله ترکاندمش و نمیتوانم خودم را نگه دارم
“”باز دیوونه نشـی بیفتی به تلافی؟””
با توقف بهیکبارهی ماشین دلواپس به سمتش چرخیدم لب زیرینم از فشار زیاد دندان برای دوباره کشیده نشدن به سوزش افتاد
به در تکیه زده دستهایش روی سینه قفل شد چشم تنگ کرده با نگاهی پیروزگار که قلبیلش را نمیاطلاع داشتم نگاهم میکرد
– ببخشید.. منظورم…
“” چی بگم؟ مگه میشه درستش کرد؟ خب حُسن نداری به من چه؟ البته جز ریخت و قیافهات و معراهی شدت واسه داداشم! “”
– زور الکی نزن درست نمیشه، راحت باش بخند.
یکباره تن جلو کشیده شوکه از حرکتش عقب راندم
– سولین نیستم اگه یه کاری نکنم از عذاب وجدان چند ساعت آینده رو نتونی نگاهم کنی
سر پایین کشیده در خودم جمع شده چادر و مقنعهام را جلوتر کشیدم برخلاف حرصش نگاهش میخندید انگار از شرایطمان لذت میبرد که درست نبود
– باور کنید یهویی از دهنمــ….
– معمولا افکار غالب آدم یهویی میاد سر زبون.. فعلا بخند منتظرم تموم بشه حالتو بگیرم
صوت صاف کرده نم چشمهایم را گراهی شدم با اینکه هنوز ارتعاشات خنده لبهایم را کشیده سینهام را میلرزاند برای ساکت کردنش بیان کردم
– بفرمایید
در حالی که باید میگفتم “بفرما حالمو بگیر”
با نگاهی خبیث و مرموز بیان کرد
– میخوای بدونی کجا میریم؟
صورتم وا راهی شده تبسمم جمع شد! فهمید از همراه شدن با او مضطرب شدم؟
آوای قد بلند ریز خندیدنش ماشین را برداشت
– نه انگار یادت اومد من رئیسم! ولی بذار تا تهش بگم بعد از عذاب وجدان باز لارنژیت بگیر ها؟
سکوت کردم حالا دقیقا شامگاهیه به همان پسر بچهی شروری شده بود که اصلا به حرکت کردارش در محیط کار نمی رسید همچین رویی هم داشته باشد
خندهاش را جمع کرده با نگاهی شرور و خوشحالاب که انگار سالهاست میشناختم و چیز عجیبی میمشاهده کرد گفت
– نگفتی میخوای بدونی؟
منتظر سری به تأیید تکان دادم ابرو بالا داده “نچ” کشیدهی گفت
– حالا که مشتاقی نمیگم بذار برسیم از عذاب وجدان بترکی
از نگاه درماندهام جا خورد خیره لحظهای مات نگاهش به دیدههایم ماند! ولی بهسرعت نگاه گراهی شد
باورم نمیشد ولی شبیه به آدمی لجباز و بیمار بار دیگر عینکش را روی نگاه گذاشته در خاموشی ماشین را به حرکت در آورد
از خجالت راهی شدارم نمیتوانستم حتی دهان باز کرده بپرسم و او انگار که اصلاً وجود ندارم بهیکباره در خود فرو راهی شده با سرعتی زیاد تا چند ساعت خاموشی کرد
تنها با فلشی سیستم ماشینش را به راه انداخته بالا پایینش کرد ولی وقتی روی آهنگ خاصی که تا به حال نگوش داده بودم. روی دور تکرار افتاد و انگار گیر کرد عصبی شبیه به یک دیوانه “اَه” کشیدهی اضافه کرده مشتی به فرمان زد
🎶🎶انقدر بی احتیاط خیره شدم توی چشات.. یکاری کردی با قلبم هیچکی به چشمم نمیاد.. انقدر دنبال عشق پرسه زدم توی چشات تو میدزدیدی نگاتو میدونم سخته برات…
تو با اون نگات ازم.. یه عالمه حرف کشیدی ما باید همدیگه رو یه ذره زودتر میمشاهده کردیم.. تو که آوردی با عشقت واسه دلم همه چیز.. مطمئنا دیگه هیچ حسی واسم مثل تو نیست🎶🎶
قلبم میمیل داشت دست جلو برده آوایش را کم کرده بتوپم
“”چته روانی؟ انقدر تو به من لبخند زدی خب یه بارم من به تو بخندم! با این سن و سالت جنبه ات به اندازهی یه بچه هم نیست؟ بگو کجا میریم دیوونه! “”
🎶🎶عاشقیو از اونی بپرس که حرفش خاموشیه فاصلهاش با تو یه جهانست ولی روبروته.. اونکه هراسید از خیالش از حسی که داره.. حسرتش این بود یبار بشینه کنارت🎶🎶
**
(سولین)
خیره به روبرو با خاموشیی طولانی رانندگی میکردم فکر نمیکردم راه دوم هم به بن بست بخورد
با اینکه نتیجهاش از راه اول بهتر بود و مدت مدت بیشتری طول کشید تا به عاصی شدن از کف دست خودم برسد و انگار باید این راه را در پیش بگیرم اما ناتوانیام کلافهام کرده
کلافهام که انقدر نزدیک است.. بیچارهام و عقلم میگوید نباش
با وجود اینکه میاطلاع داشتم چه بلایی سرم وارد شده و دچار شدهام.. دچار کسی که از نظرم دختر بچهای کم توان و ضعیف است که مناسبِ هم با اینهمه تفاوتی که داریم نیستیم و با وجود تلاشم به بی توجهی فقط کف دست و پا زده کودک قلبم بیشتر درگیر شد
ولی از روزی که چشمهایش را به خاطر آوردم و تصاویری که نباید را برای خودم پررنگ تر کرده هر لحظه زندهاش کردم مصمم شدم بی احتیاطیام در حرکت کردار با او که اشتباهی محض بود و کارم را به اینجا رساند غلاف کنم، جبران کنم، ریاضت بکشم و تمامش کنم.
تمام وقت را در رستورانی باشم که هست ولی نگاهش نکرده توجه نکنم تا به عادت و بی حسی برسم تا خودم و غرور و شخصیتم را از تباهی نجات دهم
جادهی که یافتم را امتحان هم کردم چند روز پیاپی تمام زورم را زدم که تصویرش روشن و روشن تر میشد! حتی در حضور مرصاد تمام تمرکزم را گحرکت کرده حس میکردم تصویر ذهنی ام را میبیند! سرگردان فقط خراب کاری میکردم و بیشتر از خودِ بی وجودِ ناتوانم بیزار میشدم
اما امروزگار صبح که با حضورش در اتاقم وقتی تلاش میکردم به کارم برسم باز هم نتوانستم نگاهش نکنم و با داد زدن بیچارگی ام را سر او که هراسیده و صادقانه گفت خالی کردم، درک کردم باید مسیر را عوض کنم
وقتی به او با آن چادر و حجاب و نگاه معذب خیره شده حیاء ذاتیاش را تحسین میکنم آن تصویر ناپمتوجه شد میشود، فقط یک دختر چادری محجبه و آرام و سر به زیر میبینم که از خیره نگاه کردن خوشش نمی آید
این مسیر بهتر از راه اول بود وقتی نتیجهی بهتری هم داشت، تصاویر ناپمتوجه شد شده خودم را بی غیرت نمیمتوجه شدم، حالم در این راه بهتر بود
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن