مدیر با لحنی خبیث گفت
– کی برمیگردی؟ میخوام امروز بهت مرخصی بدم با خواهرت بفرستمت یه جا کیف کنی، یه روز از اون سه روز که به زور گحرکت کردی
مرصاد صدا بالا برده حرصی اضافه کرد
– غلط کردی مرتیکه من سه روزگارو پشت هم میخوام!
مدیر با پیروزی خندید
– مادرم که گفت زمانش با منه
– زر بزنی همهی کارهامو ول میکنم همین الان میرم در خونتون! میدونی میتونم آشوبی درست کنم که همین الان سیمین خانوم که هیچ خواهرات هم با برادرت آقای دکتر پاشن بیان رستوران جلو نگاه همه گوشتو بکشن
از گوش دادن تهمتوجه شدش که مدیر را خنداند تعجب نکردم ولی خجول لب گزیدم
مرصاد برای اینکه شاید قلبم با مدیر صاف شود میان حرفهای این روزگارهایمان از اخلاق های خاصش اضافه کرده بود
گفته بود که با وجود جدیت و اخم و تخمش هنگام کار، میان خانوادهاش که برایشان جان میدهد و حضورش به همه جان میبخشد گاهی پسر بچهای شرورتر از اوست که به خاطر شیطنتهایش از دست همه فرار میکند! همبازی فرزندان خواهرش بوده حتی میان بازی کتک میخورد، جر میزند و باید از بچهها جدایش کرد تا دعوا بالا نگیرد! مردیست که میتواند هم پسر بچهای شیرین عقل باشد، هم پدر، هم رئیسی بد اخلاق و هم رفیقی با معحرکت کرد!
خیلی به حرف هایش اعتماد نکردم وقتی هر دو بیش از حد هوای یکدیگر را داشسریع، ولی با راهی شدارهایی که از این مرد مشاهده کردهام به نظر نمیآید دروغ هم بگوید… من این دیوانهی بی اعصاب را در حال بازی و ترساندن فرزندان خواهرش مشاهده کردم وقتی سنش میگوید خودش باید فرزند داشته باشد
– امروزو بیا فردا برو کارم واجبه
مرصاد بی توجه به اینکه او رئیس است اظهار کرد
– میخواستی دیشب بگی که نیام کرج حالا که اومدم برنمیگردم کارتو فردا صبح بگو.. امشامگاهم نمیرسم برگردم خستهام نمیام رستوران مستقیم میرم خونه، بپا اون اخلاق گند و ریاستت نیستم نگیره به خواهرم که سر خواهرت خالی میکنم یه ماه بپرین به هم کیف کنم
جا خورده دیده گرد کردم او را به خاطر من تهدید هم میکرد؟
– میفهمی شعورت داره آب میره مرصاد؟
مرصاد بی اعتنا به حرفش خندید
– درس پس میدم باید از خواهرت تشکر کنی
– زهرمار… بی نزاکت ادب داشته باش!
– ندارم.. کاری نداری برم؟
مدیر حرصی بی حرف تماس را قطع کرد بی آنکه نگاهم کند گفت
– جوابتو گراهی شدی؟
قدمی جلو گذاشته با احتیاط برای جلب کردن توجهش اضافه کردم
– نه! چه ربطی به مرصاد داره؟
پلک بسته مکث کرد حس کردم حضورم آزارش میدهد!
از او با آن بی خیالی و شرارت های عجیبش حتی گاهی در حضور مرصاد، عجیب نبود؟
نگاهش که به صورتم جای گرفت اخمی سریع داشت
– نمیتونه بیاد و تنها نمیذارم بری که بعد باز بخوام جوابشو بدم. فهمیدی؟
جلوتر راهی شدم بی اعتنا به دلواپسیاش که نمیمیل داشتم به آن فکر کنم تا معذب شوم گفتم
– فقط دو روزگار.. لطفاً
جدی مشغول کاغذ روبرویش جواب داد
– یه روزم اگه مرصاد قبول میکرد زوری بود میگی فقط؟ برو به کارت برس.. تمومه
سماجت کردم
– خب اون به خاطر مرصاد بود که نمیتونه بیاد تا بریم و زود برگردیم اگه خودم برم باید با قطار یا اتوبوس برم حداقل دو روزگار میشه دیگه!
کلافه صاف قرار گرفته سنگینی کف دستهایش را روی میز انداخت با تمسخر اضافه کرد
– مشکل شنواییته؟ جای ماسک باید سمک بذاری خانوم
باز هم جلوتر راهی شده به میز چسبیدم چشم که دزدید بی اراده به خودم نگاهی انداختم
احساس کردم چیز نامربوطی دیده که از نگاه به آن شرم دارد!
وقت در ذهنش گذراندن به تفکرات و راهی شدار این دیوانه که هر بار ۱۸۰ درجه تغییر میکرد را نداشتم ملتمس و با احتیاط بیان کردم
– یه روزگار چی؟ فکر کنید مرصاد هست قول میدم سر وقت برگردم باشه؟
ناگهان از جا کنده شد بی اراده بهسرعت عقب رفتم، درست است که دربارهی من به خاطر مرصاد مراعات میکند ولی این دیوانه کف دست بزن خوبی دارد! کف دستش هم اگر نرسد و چیزی پرت کند ناکار میشوم
با خشم غرید
– نـــه انقدر برات نامفهومه؟ گیرم یه روز مرخصی گحرکت کردی چطوری میخوای با این سرعت بری بیای؟ مگه وسیله داری؟
با وجود عصبانیتش امیدوار برای راضی شدنش زمزمهوار و با تردید اضافه کردم
– میام.. سر وقت میام
میز را دور زده داد زد
– چطوری؟ پرواز میکنی؟
اینبار هراسیدم تا به حال در تنهایی اینطور دیوانه نشده بود قلبیلش فقط مرخصی خواستن بود یا حرصی دیگری سرم خالی میکرد وقتی میدانم چند روزیست حال خوشی ندارد؟
عقب عقب حرکت کرده زمزمه کردم
– شامگاه با اتوبوس میرم فردا شامگاه بر میگردم. پس فردا صبح اول وقت میام سر کار قول میدم
خیره به دور شدنم با اخم و نگاهی تیره پوزخند زده اظهار کرد
– درو باز کنم سکته نکنی؟
در جا خشکم زد! فهمید؟ من نگاههای بد زیادی دیدهام که او با وجود دیدنم در حالی نا مناسب آن نگاه را نداشت!
از او فقط به خاطر زور بازو و راهی شدارش با مرصاد ترسیدم، روا نبود آنطور فکر کند و حس بدی که تجربه کردهام را داشته باشد
توقف کرده شرمنده اضافه کردم
– ببخشید.. عصبانی شمشاهده کرد من.. فقط هراسیدم داد بزنید.. همه بفهمن
به سمت در رفته بازش کرد حرف را عوض کرده بیان کرد
– تو بگو یه ساعت! تنهایی جایی نمیری بفرمایید
حرصی چادرم را مشت کرده نا امید به سمت در رفتم. قلبم میتمایل داشت به جای آشپزخونه مستقیم از رستوران خارج شده به ترمینال بروم! اصلا چه ربطی به این آدم داشت که بزرگتر مرصاد شده بود و زندانبان من؟
به عادت همیشگی به خاطر عصبانی کردن و گراهی شدن وقتش “ببخشید”ی گفتم تا از کنارش رد شوم اما..
– وااای…!!
از بسته شدن بهیکبارهی در وقتی میخواستم به حرفش بروم از جا کنده شدم هول نگاهش کردم چشمهای سیاه و نگاه نافذش انگار گیج بود!
خیره به صورتم با نگاهی نامفهوم و صدایی گحرکت کرده که انگار جان حرف زدن نداشت گفت
– برو بشین
– چرا؟
جان کندم تا خیره به آن نگاههای بی حال شده این کلمه را پرسیدم چرا این آدم ثبات حرکت کرداری ندارد؟
– بشین میفهمی
“باز چی شــد؟”
نشستم اما با تعلل و ترمشاهده کرد.. او ولی وارد اتاق استراحتش شده چند دقیقه بعد با حال و روزگاری که کاملا تغییر کرده بود و ظاهری متفاوت در حالی که گوشی روی گوشش بود بیرون رسید
با این ظاهر متفاوت زیادی به سر و وضعش نمیرسید؟ برای همین نبود که طرفداران زیادی داشت؟ انگار راضیست که ادامه میدهد! پس چرا خواهرش گفت خشمگین میشود و توجه نمیکند؟
– چشم.. حواسم هست..
با نگاهی به من بیان کرد
– پس به نصیبه خانوم بگین دخترشون امروزگار با منه شامگاه سالم پسش میارم
تماس را قطع کرده به سمت در راهی شد
– پاشو بریم
– کجـــــا؟!
تبسم زده اضافه کرد
– یه جای خوب
“”دیوونه باز چی خورد به سرت؟ منو چه به بیرون اومدن با تو!””
– گفتین برم سرکار که!
– برنامهی کاریت امروز یکم تغییر کرده تا شب با منی، باباطاهر هم به مادرت میگه که سرمو نبره! پاشو دیر میشه
معذب و مردد از برخوردش از جا برخواسته ساکت و با فاصله از او زیر نگاههای سنگینی که این اواخر هر بار حتی با مرصاد هم کنارش بودم حسش میکردم از رستوران بیرون زدم وقتی کنار ماشینش که به جای پارکینگ کنار خیابون بود رسید قفل را زده در جلو را باز کرد
– سوارشو
نمیخبر داشتم چه عکس العملی نشان دهم! چرا جلو بشینم؟
“”قاطی میکنی چرا اینجوری میشی؟ همون محل نذار نگاه نکن داد بزن!””
تبسم زد
– درهای عقب باز نمیشه
دلیل دلهرهی افتاده به جانم را نمیاطلاع داشتم فقط او و نزدیکیاش؟
با “ممنونم” ملایمی به سختی تن بالا کشیده سوار شدم ماشین را دور زده تند سوار شد بی حرف زود به مسیر افتاد
بی اراده به در چسبیدم زیادی نزدیک نبود؟ از نزدیک خیلی درشت تر است یا بخاطر فضای بستهی ماشین بود؟!
در خاموشی خیره به روبرو رانندگی میکرد دلواپس بودم کاش قبل از همجادهی کردنش با مرصاد تماس گحرکت کرده اطلاع داده بودم
چرا احتیاطم را با او کمتر رعایت میکردم با اینکه روزگار اول از نظرم از هر آدمی خطرناک تر بود؟
دلیلش حضور مرصاد است یا نگاهی که نمی آزارد؟
با طولانی شدن خاموشی نگاهم را به خیابان ها دوختم تا حواسم مرتب پرت نزدیکی او نشود که حالا با آن عینک دودی نگاهش را هم نمیشد دید
با مشاهده کردن تغییر فضاهای اطراف و تابلوها از تصورم گیج به سمتش چرخیدم
– کجا میریم؟
مرموز با تبسمی کج بی آنکه نگاهم کند بیان کرد
– فرقی میکنه؟
هول بیان کردم
– نمیکنه؟ داریم از شهر خارج میشیم!
– آره دیگه کارم خارج از شهره
اضطرابِ دل به تکاپو افتادهام دهانم را خشک کرده صدایم قطع میشد
– خب… من چرا… بیام؟
خونسرد بیان کرد
– گفتم که کارت امروزگار با منه
دلم میخواست در را باز کرده فرار کنم کف دستهای لرزانم را بهم چفت کرده بیشتر به در چسبیدم
“”چی از جونم میخوای دیوونه؟””
– میشه.. بگین کارم چیه؟
سرش به سمت مخالف چرخید
– رسیدیم خودت میفهمی
ریزشی را در سینه حس کرده قلبم خالی شد کاش به مرصاد اضافه کرده بودم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن