حقا که نوهی حاج محمود سروستانیست. بیشرف و آبزیرکاه!
هنوز خواب است و تکنسین بار دیگر میپرسد:
– آقا با خانوادهاش تماس بگیر زودتر بیان.
به دروغ میگویم:
– مسافرتن، دریا کلاس داشت نبردنش.
چند لحظهای نگاهم میکند و ساک پزشکیاش را میبندد.
– زنگ بزنید بیان، بسیار عمیق بریده شاید نیاز به جراحی باشه.
محکم پلک میزنم، دختر احمق بیفکر!
سری تکان میدهم، روی برانکارد میگذارندش و میخواهند از خانه بیرون ببرندش. بیتفاوت نگاه میکنم و یکی از تکنسینها متعجب میگوید:
– شما نمیآی؟
پیشانیام را ماساژ میدهم. رفتن من چه سودی دارد؟
– باید بیام؟
همچنان لحنش معتجب است.
– بهتره که باشید، وقتی بهوش میاد یه آشنا اطرافش باشه بهتره.
من را ببیند که برای جهنم تاکسی دربست میگیرد!
با اینحال، بدون حرف اضافه سوییچ و موبایلم را برمیدارم و دنبالشان مسیری آسانسور میشوم.
لابیمن با مشاهده کردن من و برانکارد، از پشت پیشخوان کشیده میشود و صوت میزند:
– سلام آقا خدا بد نده مشکل پیش اومده؟ کمکی از کف دستم ساختهاس؟
ابروهایم را ماساژ میدهم و خودم را برای لبخندی اجبار میکنم:
– مچکرم، مشکلی نیست.
مشکل هست، برای من و سطح تحملم زیادی هم هست اما تا بهحال که دوام آوردهام!
ده ساعت رانندگی بدون استراحت باعث شده عضلاتم بگیرد و کارهای بیمعنی دریا فقط آزارم میدهد. احمق بیفکر.
مشتاقانه منتظرم بدانم چه دروغی برای ماسمالی کردن این قضیه دارد!
#پارتهشتادوشش
با تمام توان، برای تماس نگرفتن با خانوادهی دریا مقاومت کردهام ولی این چیزی نیست که بتوان مخفیاش کرد!
در یک ساعت گذشته، هربار که پرستارها اصرار به تماس با خانوادهاش داشتند، بهانهای آوردم و سرباز زدم ولی اجازهی عمل میخواهند. با بخیه و یک بستری ساده کارش جاده نمیافتد!
تابهحال هم هر دروغی گفتهام بیشتر از توانم بوده. در همینحد میتوانستم کمک کنم و از حالا به بعد سرنوشت دریا کف دست خودش است که چطور به آن گند بزند.
پرستار با متوجه شدنم که یکپایم را به دیوار تکیه زده و دست بهسینه، اخمهایم درهم رفته، نزدیکم میشود و لبخندی میزند:
– آقای ملک، با خانوادهی بیمار تماس گراهی شدین؟
پایام را از دیوار جدا میکنم و صاف میایستم. این زن نسبت به باقی پرستارها حرکت کردار بهتری دارد، شاید بتواند کاری بکند!
نفسم را فوت میکنم و گوشیام را در کف دستم میچرخانم تا آخرین تلاشم را برای نجات دریا انجام بدهم و خودم هم حتی نمیدانم چرا!
– میتونید یه کمکی به من بکنید؟
کنجکاو نگاهم میکند، حرفم توی دهانم مانده و نمیدانم بگویم یا نه.
– چه کمکی از کف دستم ساخته است؟ اگر از دستم بر بیاد دریغ نمیکنم.
گوشی را در دستم میچرخانم و با مزه مزه کردن جملهام، محتاط میگویم:
– دریا فقط یه نوجوون بیگناهه که قلبش جای اشتباهی گیر کرده!
کنجکاوتر میشود و من با آب و تاب دادم قصهی مندرآوردیام سعی بر مجاب کردنش دارم!
– دریا به من ابراز علاقه کرد و جوابی نگراهی شد، برای جلب توجه من کف دست به اینکار زده و متاسفانه به تبعاتش فکر نکرده.
چهرهی متاسفی به خودم میگیرم:
– خانوادهی مذهبی دریا اگر بفهمند دلیل اینکارش چی بوده و کجا پیدا شده، براش بد تموم میشه و اون کوچیکتر از اینه که بخواد با همچینچیزایی مواجه بشه.
چهرهی متاثر پرستار نشان میدهد تحت تاثیر قصهام قرار گرفته.
-خدای من، دختر طفلی حتما بهشدت میترسه اگه خانوادهاش حقیقتو بدونن.
سری به تاسف تکان میدهم:
– مطمئنا، قلبم نمیخواد دریا تاوان یک حس اشتباه رو یکعمر پرداخت کنه!
#پارتهشتادوهفت
پرستار را قانع میکنم که واجب نیست خانوادهی مذهبی دریا بفهمند در حمام منزلی پسرخالهاش خودکشی کرده!
چیزهایی راجعبه نگرانیام از آیندهاش و ازدواج اجباری و زیستن تباه شدهی اینجور دخترها میگویم و او خیلی زود قانع میشود.
خبر میدهند که سطح هوشیاریاش بالا وارد شده و قبل از عمل میتوانم ببینمش. علاقهای به دیدنش ندارم، اما پاهایم بیاراده به سمت اتاقش میرود. شاید آخرینباری باشد که واقعا میبینمش.
کنار تختش میایستم، نیمه بیهوش است و هردو کف دستش باندپیچی شدهاند.
احتمالا هر حرفی که الآن بزنم، در خاطرش نمیماند یا شاید حتی نشنود.
صنقلبیای را تا کنار تختش میکشم و روی آن که مینشینم، خیره به صورت رنگ پریدهاش نچی میکشم:
– بار اولی که به خودکشی در ذهنش گذراندم، فقط نه سالم بود.
دریا آنروزها را برایم تداعی میکند، مستاصل، بیکس، آسیبمشاهده کرده و بیدفاع!
من بهترین سیبل برای اهداف شوم دیگران بودم، یک کودک بیدفاع، بیپدر، با مادری که صبح تا شامگاه کار میکرد.
سینهی تنگ شدهام را ماساژ میدهم:
– تو منو یاد خودم انداختی.
ماساژ سینهام افاقهای نمیکند، محکم پلک میزنم و سوزش چشمهایم بیشتر میشود.
– نباید اینکارو میکردی دریا، نباید انقدر زود جا میزدی.
کمی خم میشوم، سوزش و انقباض سینهام به معدهام رسیده.
– از یه بچهی هشت ساله کمتر بودی دریا، یکسال تحمل کردم و دم نزدم.
#پارتهشتادوهشت
سرم را بین کف دستهایم میگیرم و سعی میکنم نبض سریع شقیقههایم را کنترل کنم.
چند نفس عمیق و فکر به هرچیزی که حالم را بهتر میکند.
رز و پرواز! تنها چیزهای مهمی که در حیات دارم.
لحظهای که از روی زمین بلند میشوم و احساس سبکی میکنم، انگار تمام بار غم و دردهایم را جا میگذارم و میپرم.
مدتها دنبال ساکتش بودم و پرواز تنها چیزی بود که توانست کمی من را از خودم دور کند.
ناخودآگاه، کف دست سرد باندپیچی شدهاش را میگیرم.
– قلبم نمیخواست هیچکس مثل من باشه، اون درد بیپناهی رو تجربه کنه و حالا من تورو به اینجا رسوندم.
بار سنگینی را روی شانههایم احساس میکنم، هرچقدر سعی کردم بیتفاوت باشم و فکر نکنم، افکار مخربم مسیر خودشان را بلد بودند. مثل یک ویروس، از یک سلول به سلول دیگری پیشروی میکنند و وقتی به خودت میآیی که تمام ذهنت آلوده شده!
با درد پلک میبندم. دلم هنوز درد دارد، احساس میکنم زخمهای عفونت کردهام، باز شدهاند و دارند گوشت تنم را میخورند!
هرچه بیشتر در این مکان بمانم، حالم بدتر میشود. باید بروم.
پلکهایش که میلرزد، کف دستش را رها میکنم.
آوای مویهی آشنایی از بیرون اتاق میآید، شبیه به نجلاست.
– دخترم کجاس؟ دریام کجاس؟ چرا هیچی نمیگید؟ ای خدا ای خدا بچم.
کشیده میشوم و میبینمش که همراه همسر و پسرش، مقابل پیشخوان توقف کرده. هر سه کاملا آشفته هستند و بهشدت نزدیک به این اتاق. لعنت. چطور میخواهم بیرون بروم؟ باید از جلوی آنها بگذرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن