زخم زبون های تو و سرسنگینی بابا هم بدتر داره نابودم می کنه!
بابا من دخترتونم، پاره تنتون هستم؛
خوبه صد تا بچه ندارید که این طور رفتار میکنین با من…!
ترمشاهده کرد و غم رو که توی نگاه های مولین دیدم؛
جادهم رو کشیدم و به سمت اتاقم رفتم.
از خودم بدم اومده بود که مجبور بودم به بیان کردن این حرف ها…
روی تخت دراز کشیدم و خودم رو بخواب زدم….
چشم هام رو بسته بودم و به این فکر میکردم که چطور از پس این بدبختی که داشتم بر بیام؟!
لعنت به بهزاد؛ لعنت بهش که اینطور عذاب داد روحم رو و حالا کمر به بی آبرو کردنم بسته بود…
با باز شدن صدای در؛ نفس هام رو منظم کردم و تا مولین فکر کنه خوابم.
یکم خاموشی و تعللش رو که احساس کردم و بالاخره صداش در اومد و سعی داشت بیدارم کنه:
_ بهار؟؟ بهار؟؟ بهار؟؟؟
آروم لای پلکم رو باز کردم و سعی کردم با دیده های خمار بهش نگاه کنم.
گیج بهش خیره شدم و بعد از کمی کف دست کف دست کردن بیان کرد:
_ می خوای بری برو… به بابات می گم خودم…
گفت و به سرعت از جلو نگاهم دور شد.
به راهی شدارش پوزخندی زدم… هرچی بود مادر بود! حتی اگر خوب بلد نبود مادری کنه…
باز هم مادر بود و می شد به راحتی دلش رو به دست آورد…
از جا کشیده شدن و دیگه معطل نکردم.
تا همین الان هم بهشدت دیر شده بود و نمی میل داشتم بهانه ای کف دست بهزاد بدم.
یه دوش سرسری گحرکت کردم و بعد از برداشتن وسیله هام از خونه بیرون زدم…
مثل همیشگی مگس توی جیبم پرواز می کرد و هیچ پاما نداشتم تا ماشین بگیرم.
همینطور پیاده شروع کردم به راه رفتن و وقتی به مترو رسیدم؛ کارتم رو زدم و سوار شدم…
خودم با پاهای خودم به سمت بی آبرویی می راهی شدم!
باور نمی کردم این قدر بیچاره شده باشم که این تقدیر شوم رو خودم با همین کف دست های آلوده رقم بزنم…
سرم رو به میله وسط مترو تکیه دادم و چهره بهزار جلوی صورتم نقش بست…
مرد عوضی! چطور می تونست با یه دختر بی پناه این راهی شدار رو بکنه؟
چطور از دستش بر میومد این همه نامردی؟!
وقتی به جایی که می میل داشتم رسیدم؛ از مترو پیاده شدم و راهم را به سمت خونه بهزاد کچ کردم…
خیلی دور بود و وقتی رسیدم؛ رسما به هن و هن افتاده بودم.
زنگ خونه اش رو فشار دادم و بدون هیچ حرفی در باز شد…
ته دلم آشوب بود و ترس…
می هراسیدم از این کاری که هیچ دخل و تصرفی توش نداشتم.
گاهی با خودم می اضافه کردم ارزششو داشت؟!
طلاق گرفتن از فرزاد ارزش این همه بدبختی و فلاکت رو داشت؟!
الان چی؟! این آبروی کوفتی که می گی ارزش این رو داره که خودت رو ذلیل کنی و بندازیش توی کف دست های گرگ؟!
هیمنطور پشت در خونه اش ایستاده بودم و داخل نمی حرکت کردم…
پاهام همراهی نمی کرد باهام و ترس همه وجودم رو برداشته بود.
وقتی تعلل و دو قلبیم به اوج خودش رسید؛
قامت قد بلند و چهار شونه اش توی چهار چوب نقش بست و با یه اخم تند بهم خیره شد و اظهار کرد:
_ پس چرا نمیای تو؟
بی حرف نگاهش کردم و غرق شدم توی اون مرداب سیاه و گیج کننده…
از همواره آروم تر بود و نقشه ها ریخته بود واسه جسم بکرم….
مچ دستم رو گراهی شد و منو با خودش توی خونه برد.
تا مبل ها هدایتم کرد و کف دستشو روی شونه هام گذاشت و مجبورم کرد روی اون ها بشینم.
خودش هم ازم دور شد و با صوتی کشیدهی بیان کرد:
_ رنگ به رو نداری بهار! چت شده دختر؟!
تازه می جویا شد چم شده؟!
چه سوال مسخره ای… معلوم نبود؟
داشتم توی آتیش خودخواهی و هوس تو نامرد می سوختم و حالا ازم می پرسی چم شده؟
لیوانی پر از شربت رو رو به روی صورتم گحرکت کرد و اظهار کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن