((تناقض))
به زنِ ظریفِ گم شده در تیشرت و شلوارکِ خودش نگاهی کرد و برای دومین بار در طول این شامگاهِ عجیب، خندهاش گرفت. کمکش کرده بود تا تیشرت را بپوشد.
_بهتری؟
نیلوفر در حالیکه با موهای خیسِ در حوله پیچیده شده، و تیشرتِ سفید و شلوارک سبز هونر که برایش در حکم شلوار بود و طنابِ کمرش را تا ته کشیده و بسته بود، مقابلِ او از حرکت ایستاده بود، با خستگی و خجالت گفت
_بسیار خوب شد، سبک شدم. به لطفِ تو
_مسکن هم اثر کرده، چند ساعتی راحت میخوابی
_واقعا در حیرتم از خوبیت و نمیدونم چطور تشکر کنم. متاسفم که در موردت فکر بد کردم
هونر چند قدم به او نزدیک شد و بیان کرد
_تشکر لازم نیست. فقط… هر چند که من حق ندارم قضاوتت کنم و هیچ شناختی از تو و شرایطِ حیاتت ندارم، اما فقط ازت میخوام که نگذاری بار دیگر این کار رو باهات بکنن
نیلوفر شرمزده نگاهش را از او دزدید و تا میل داشت جوابی بدهد هونر مانع شد و گفت
_بیا تو اتاق موهاتو خشک کن
لنگ لنگان به سمت اتاقی که هونر اشاره کرد قدم برداشت.
اتاق بزرگ و قشنگی بود با تختی دو نفره و دراور و کمد قهوهای، یک میز کار و کامپیوتر و چند کتاب و عینک و زیرسیگاری رویش.
همه چیز مرتب بود و نیلوفر فهمید که ناجیاش مرد منظم و مرتبی است. برعکسِ او که گاهی هر جورابش را در اتاقی پیدا میکرد.
هونر سشوار را از کشوی دراور بیرون آورد و به برق زد و نیلوفر روی صنقلبی مقابل آینه نشست و سشوار را از او گحرکت کرد. جلوی موهایش را خشک کرد اما شانهی زخمیاش باز هم اجازهی قد بلند کردن دستش را نداد. هونر پشتش از حرکت ایستاد، سشوار را از او گحرکت کرد و به موهای ریخته روی پشت و شانههایش گرفت. ساعت سه و نیم صبح بود و در طول این شب احساسات جدید و عجیبی را تجربه میکرد. نجاتِ یک فاحشهی زخمی از خیابان، شستنش، و اکنون خشک کردن موهایش!
در آینه نگاهش کرد. آرایش غلیظ و خون از صورتش پاک شده بود و با چشمهای سبز مظلومش هیچ شامگاهاهتی به زنِ بدکارهی چند ساعت قبل نداشت. بیشتر شامگاهیه پروانهی ظریف و سادهای بود که هیچ صنمی با بدیها و زشتیهای این دنیا ندارد. ناخودآگاه انگشتانش را لای موهای او فرو کرد و متوجه شد که نیلوفر از آینه نگاهش کرد. بهسرعت دستش را عقب کشید و نگاه از او گرفت.
در مورد نیلوفر درگیری ذهنی داشت و گاهی در نظرش دختری ساده و شکننده جلوه میکرد و گاهی زنی بدکاره. اما واقعیتِ زشت را نمیشد تغییر داد و او باید هر چه سریعتر سشوار را خاموش و آن زن را بعد از صبحِ فردا به کل از زیستناش خارج میکرد. چنین زنی نمیتوانست در حریم او باشد.
_موهات خشک شد. بهتره بخوابی، دیره
نیلوفر با سنگینی از روی صندلی کشیده شد و دستی به موهایش کشید و بیان کرد
_منکه نمیتونم محبتهات رو جبران کنم اما آرزو میکنم همهی خوبیهات به خودت برگرده
در حالیکه ملافه و روبالشی روی تخت یکنفرهی اتاق مهمان را عوض میکرد اظهار کرد
_دوستام بعضی شامگاهها اینجا میمونن، عوض کردم که راحت باشی
و نیلوفر در حالیکه روی تخت مینشست ته قلبش اظهار کرد “نمیدونی روی چه تختهایی با انزجار خوابیدم”
_ممنونم، شمام برو بخواب
_باشه شامگاه خوش
هونر از اتاق خارج شد و نیلوفر به مرد قدقد بلندِ کمی اخمویی چشم دوخت که او را در حمام شسته بود و حتی یک لحظه هم کف دستانش هرز نراهی شده بود. مردی که علیرغم حرف زدنِ جدیاش، گویا دلِ رئوفی در سینه داشت.
تحت تاثیر مسکن و ساکتبخش نیلوفر سریع به خواب راهی شد اما هونر روی مبل قرار گرفت و به این اندیشید که هیچ شناختی از زن غریبهای که در خونهاش خوابیده ندارد و هر چیزی ممکن است. شاید علاو بر تنفروشی، دزد و خلافکار هم باشد. پوفی کشید و لپتاپ و ساعت و سوئیچش را از هال برداشت و به اتاقش برد.
صبح، نوری که از پنجره میتابید نگاهش را زد و نگاهی به ساعت کرد. ۹ صبح بود و هر روزگار همین ساعت از منزل به قصد مغازه خارج میشد. لحاف را کنار زد و از روی تخت کشیده شد.
در اتاقِ کناری، زنِ ماجراییِ دیشامگاه را نگاهی کرد. به قدری عمیق خوابیده بود که بیدارش نکرد.
به آشپزمنزل حرکت کرد و با خودش فکر کرد که بدون صبحانه نمیشود او را رهسپار کرد. کورد بود و خصلت مهماننوازی در ضمیرش. در حالیکه پنیر و کره و مربا را از یخچال در میآورد با خودش زمزمه کرد
_این دیگه آخرشه، تا یک ساعت دیگه این دردسر تموم میشه
کتری چایساز را روشن کرد و میمیل داشت چای دم کند که نیلوفر را با موهای پریشان و نگاههای پف کرده وسط هال متوجه شد. پانسمان زانو و شانهاش خونی شده بود و باید عوض میشد.
_صبح بخیر
_صبح بخیر… بهتری؟
در حالیکه لنگ لنگان به سمت سرویس میراهی شد گفت
_بله بسیار بهترم
_بیا صبحونت رو بخور
_میام الان
کمی بعد با صورتِ خیس و موهای نمدار به آشپزخانه آمد و هونر به صنقلبی پشت میز اشاره کرد. صورت دختر را چشم دوخت، خون زیادی از کف دست داده بود و رنگ سفید پوستش مهتابی شده بود.
دو چای روی میز گذاشت و خودش هم جای گرفت.
_موهاتو چرا خیس کردی؟
صحنهی موهای خیس و هیکلِ تراشیده و نفسگیرِ دختر در حمام به ذهنش وارد شد و یک قلپ از چایِ داغ را هورت کشید. زبان و گلویش سوخت و با دستپاچگی استکان را روی میز گذاشت. به نیلوفر که با تعجب نگاهش میکرد اظهار کرد
_دیرم شده، زود بخور بریم
_دیده. وقتی سرم درد میکنه آب میزنم به شقیقههام، دردش کمتر میشه
نگاهش کرد و اظهار کرد
_سرت درد میکنه؟
_دندونم درد میکنه دردش میزنه به سرم
_باید بری دندونپزشک
ته قلبش گفت “پولم کجا بود برای روکش دندون؟” ولی بیتفاوت اظهار کرد
_میرم
_خونهت کجاست؟
_دوره به اینجا. شما برو سر کارت من خودم میرم
_بدون کفش و لباس؟
_آه… درسته
_من میبرمت
_فکر کنم شغلت اداری نیست که هر ساعتی میخوای میری
_بله، گلفروشی دارم
با گوش دادن شغلش نگاههای دلگیرِ دختر برق زد و با ذوقی از ته قلب اضافه کرد
_وای خدا… دلنشینترین شغل جهان رو داری. گلفروشی یه شغل بهشتیه. فکر کن سر و کارت فقط با گلها باشه
_اهوم، خیلی دوست دارم گلفروشی رو
نور آفتابِ صبحگاهی صورت دختر را روشن کرده بود و هونر رنگ سبز و عسلیِ نگاهانش را برای اامان بار واضح مشاهده کرد. نگاهانش قشنگ بودند. اندیشید که در آن دیدههای درشت و قشنگ میشود غرق شد.
مژههای سیاه بلندش مثل چتری از سبزهزارِ نگاهش برخاست و به هونر خیره شد و گفت
_من از بچگی عاشق گل بودم، مادرم هم آرزو داشت یه مغازهی گلفروشی داشته باشه، چند بار به بابام گفت تاکسی رو بفروش یه مغازه کوچیک اجاره کنیم گل بفروشیم، اما بابام هر بار میگفت گلفروشی ریسکش زیاده، اگه کسی نخره و پژمرده بشه ضرر خالصه. خلاصه که هیچوقت نشد
در حالیکه بربری آغشته به کره و مربای بِه را به دهان میگذاشت و به او نگاه میکرد اندیشید که این دختر سرشار از زیستن است. خرسندیِ بیریایی که با گوش دادن شغلش وجود او را در بر گحرکت کرد مشاهده کردنی و جذاب بود. طوری که هونر قلبش خواست او را به مغازه ببرد و سرخوشیاش را میان گلها تماشا کند. ولی با یادآوریِ شغلِ او منصرف شد و تک سرفهای کرد و بیان کرد
_یه چای دیگه میخوری یا بریم؟
_ممنون، بریم که بیشتر از این وقتت رو نگیرم
بستهی گاز استریل و چسب و بتادین را به او داد و اظهار کرد
_رسیدی خونه پانسمانها رو عوض کن
نیلوفر تشکر کرد و بارانیِ خونالود شدهی هونر را از روی مبل برداشت و گفت
_اگه اجازه بدی ببرم بارونیت رو بشورم
_نه میدمش خشکشویی، اما الان روی همین لباسا بپوشش، چیز دیگهای ندارم که بشه بپوشی
دمپاییهای دیشبی را هم پوشید و موقع بسته شدن در به هونر خیره شد و اضافه کرد
_همش دنبال اینم که حرفی بزنم، کاری کنم برای تشکر، ولی بلد نیستم چطور از این لطف بزرگت سپاسگزاری کنم
قلبش تمایل داشت کف دستهای مردانهاش را بگیرد و بفشارد. ولی این مردِ جدیِ کورد، به کسی که از گرفتنِ دستانِ یک فاحشه شاد شود شامگاهیه نبود.
با این فکر کف دستانش شل و واحرکت کرده به طرفینش افتاد و سرش را پایین انداخت.
هونر دکمهی آسانسور را زد و اضافه کرد
_کار شاقی نکردم. یه وظیفهی انسانی بود که نگذارم بمیری
وارد آسانسور شدند و مقابل هم از حرکت ایستادند. قد نیلوفر کوتاه نبود و ۱۷۰ بود اما برای خیره شدن به هونری که ۱۹۲ سانتیمتر قد داشت مجبور بود سرش را بالا بگیرد. زیر نور چراغهای پرنور آسانسور نگاهش به چشمهای هونر افتاد. مشکی یا قهوهای تیره بود؟ نمیشد درک کرد. چیزی شبیه دو فندق یا دو دانهی انگور داخل چشمانش بود. دلنشینی و بامزگی خاصی داشت که قلبش میل داشت کمی بیشتر سیاهیِ گردِ دیدهانش را نگاه کند. ولی خجالت کشید و کف دست از خیره شدن برداشت و ساکت اظهار کرد
_تو باعث شدی بفهمم که مردان واقعی هنوز هم هستن. ممنونم ازت به خاطر همه چی، مردِ جنگجوی کورد
هونر تبسمی زد و سرش را بعنوان تشکر تکان داد.
سوار ماشین شدند و آدرس را از نیلوفر جویا شد و به آن سمت راند. همانطور که حدس میزد محلهای در پایین شهر بود و فاصلهی منزلهایشان زیاد بود.
_حدود ساعت ۳ برو آمپولت رو بزن، هر ۱۲ ساعت باید بزنی یادت نره
_چشم
با گوشهی دیده نگاهش کرد. یک زنِ تنفروش چطور میتوانست با نگاه اضافه کردن آنقدر مظلوم و دوستداشتنی بشود؟
هونر درگیرِ تناقضات نیلوفر بود، از یک زن بدکاره انتظار داشت سیگاری روشن کند آدامسی بجود و لاقید و جلف فحشهای رکیک بدهد. ولی این زن هیچ شامگاهیه فاحشهها نبود.
هر دو خیره به مسیر مقابل و ماشینهایی بودند که در شلوغی و ترافیک بوق میزدند و قصد زرنگی کردن و رد شدن از یکدیگر را داششتابزده. هونر بدون اینکه نگاه از خیابان بگیرد اظهار کرد
_دیشب بوی سریع مشروب میدادی، اما مست نبودی
نیلوفر شیشه را پایین داد و نفس کوتاهی کشید و اظهار کرد
_من مشروب نمیخورم، اون کثافتا شیشه رو خالی کردن روم
با یادآوری حادثهی تلخ دیشامگاه اشک در دیدهانش حلقه زد. هونر حرفی برای بیان کردن پیدا نکرد و با تاسف به مسیر مقابلش خیره شد. تا رسیدن به مقصد حرفی نزدند و به موزیکی که در فضای ماشین پخش میشد، همنوازی ویلون و پیانو، گوش سپردند.
به محلهای که منزلی نیلوفر آنجا بود رسیده بودند. بچهها وسط کوچهی باریک فوتبال بازی میکردند و چند زن با چادرهای گلدار مقابل درب خانهای جمع شده و مشغول صحبت بودند. پیرمردی کنار دیوار سیگار به کف دست، روی دو پا جای گرفته بود و چرت میزد و هر از گاهی به جلو خم میشد و از مرز زمین خوردن برمیگشت، سرش کشیده میشد و باز همان صحنه تکرار میشد.
_من همینجا پیاده میشم نمیخواد جلوتر بری، کوچه باریکه
_مشکلی نیست، خونتون کدومه؟
_این کوچه رو بپیچی تو، در دوم
هونر برای بچهها بوق زد تا از مقابل ماشین کنار بروند و به داخل کوچه پیچید. دو مرد سر کوچه مشغول صحبت بودند و نیلوفر با متوجه شدن آنها جیغ کوتاهی کشید و اظهار کرد
_وایسا جلوتر نرو
هونر با تعجب نگاهش کرد و اضافه کرد
_چی شد چرا قایم شدی؟
_این دو تا همون آشغالای دیشامگاهی هستن، حتما اومدن دنبالم. خدایا چیکار کنم؟
هونر هاج و واج ماشین را کنار دیوار متوقف کرد و گفت
_چرا بیان دنبالت؟ دیشامگاه مگه ولت نکردن کنار خیابون؟
_آره اما اونموقع نمیدونستن چیکار کردم، الان درک کردن و اومدن سراغم. آخ مامانم اومد دم در
هونر به سمتی که نیلوفر دزدکی نگاه میکرد برگشت و زن چادری و مریض احوالی را دم در خانه مشاهده کرد که به پرخاشِ آن دو مرد با ترس نگاه میکرد و کف دستانش را به مفهوم ندانستن و بیخبری تکان میداد.
_مگه چیکار کردی که اومدن در خونهت؟
نیلوفر در حالیکه با مضطربی مادرش را نگاه میکرد اضافه کرد
_رئیسشون رو با چاقو زدم
هونر با دیدهان گرد شده نگاهش کرد و بیان کرد
_چه رئیسی؟ کشتیش؟
_منفرد. ولم نمیکرد چاقو رو فرو کردم تو بازوش و فرار کردم
_میبخشی که اینقدر رک میگم اما تو مگه برای کاری که اونا میمیل داشتن نرفته بودی اونجا؟ این جنجالِ دفاعِ شخصی برای چی بوده؟
نیلوفر به جای جواب سرش را از جایی که پنهان شده بود کمی بالا آورد و مادرش را که در را میبست و دو مرد را که با هم صحبت میکردند چشم دوخت.
_میگم بهت ولی اول باید فکری برای فرار از کف دست اینا بکنم
_فعلا همونجا بمون تا برن
مردها نگاهی به سمت ماشین هونر کردند اما کسی که دنبالش میگشتند آنجا نبود و نگاه از او گحرکت کردند.
نیلوفر در همان حالتی که پشت داشبورد مچاله شده جای گرفته بود هونر را خیره شد و گفت
_همیشگی تنها بود. اما اینبار گفت که میخواد توی سکس گروهی باهاش باشم. سه تا مرد و یه زن توی خونهش بودن. تمایل داشتم از خونه برم بیرون مردا جلومو گرفتن. مست بودن همشون، اذیتم کردن، مشروبو خالی کردن روم، بعدم هولم دادن تو اتاقِ منفرد
هونر با اکراه و کلافگی کف دستی به سر و صورتش کشید و از شیشه بیرون را خیره شد.
_یه بار اظهار کرده بود که تریسام و سکس گروهی دوست داره و میخواد که این کار رو بکنم. بهش گفتم تو بیمار جنسی هستی و دیگه باهات رابطه نخواهم داشت. ولی با تهمشاهده کرد و اذیت وادارم کرد برم خونهش. رفتم و فهمیدم که اینبار از کف دست خودش و سگهاش خلاصی نخواهم داشت، برای همینم وقتی دستمو گرفت، کارد توی بشقاب رو برداشتم و محکم فرو کردم توی بازوش
هونر در حالیکه از حرفهایی که میشنید دچار انزجار شده بود اضافه کرد
_آواشون نکرد؟
_داد زد، اما توی حیاط مشغول مشروب خوردن بودن، نشنیدن. سریع از اتاق اومدم بیرون و در رو هم به روش قفل کردم. راهی شدم حیاط و بهشون گفتم آقا گفت کار دارم مزاحم نشید، منم باید برم. ولی اونا سه نفری اومدن طرفم و اظهار کردن زوده برای رفتن. از ترس دیوونه شده بودم و یه قدرت عجیبی پیدا کرده بودم، با لگد طوری زیر شکم یکیشون زدم که عربده کشید
هونر سیگاری روشن کرد و به نیلوفر که با کمرِ خم شده خودش را در گودیِ جلوی صندلی پنهان کرده بود و با او حرف میزد خیره شد.
_برام عجیبه، چرا اینقدر مقاومت کردی که تا سر حد مرگ بزننت؟ مگه با مشتریای دیگهت این کارو نمیکنی؟
غمی که در نگاه نیلوفر قرار گرفت را مشاهده کرد و با تعجب منتظر جوابش ماند.
_من از سر اجبار و بیچارگی اینکارو میکنم، هر بار مثل شکنجهست برام. با چند نفر نمیتونستم، حتی اگه میمردم
هونر پک عمیقی به سیگارش زد و دلش میل داشت بپرسد چه اجباری تو را به تنفروشی وادار کرده؟ حیف نیست دختری مثل تو… و از کلمهی “دختر” که از ذهنش گذشت پوزخند تلخی زد و با خودش بیان کرد “نپرس. کنجکاوِ حیاتِ این زن نشو. یکم بعد میره خونهش و این دردسر تموم میشه”
_بعد اون دوتای دیگه طوری کتکم زدن که بیهوش شدم و بردن پرتم کردن کنار خیابون. بقیهش هم که داری میبینی، اومدن دنبالم که اینبار بکشنم. شغل منفرد طوریه که با داروخونهها و بیمارستانها زیاد ارتباط داره. از ترس اون نخواستم برم بیمارستان، چراکه پیدام میکرد
با حرفهایی که از نیلوفر متوجه شد و با مشاهده کردن قیافه و ظاهر آن دو نفر، فهمید که قضیه خیلی جدی است و آن کثافتهایی که شبِ گذشته او را تا مرز مرگ برده بودند بهشدت امکان داشت که اینبار واقعا جانش را بگیرند. نباید او را تنها میگذاشت، و باید صبر میکرد تا آن آدمها بروند.
دقایقی گذشت ولی گویا قصد رفتن نداشتند و مانند قرقی اطراف را میپاییدند.
_چیکار دارن میکنن؟
_جلوی در خونتون وایسادن سیگار میکشن
_هوففف… چرا نمیرن؟ کمرم درد گحرکت کرد
هونر نگاهی به زخم زانوی او کرد و با متوجه شدن پانسمان غرق خون و رنگ سفید دختر، ماشین را روشن کرد و راه افتاد.
_کجا میری؟
_میرم یه خیابون اونورتر قد بلند بشی راست بشینی، یه زنگ هم به مادرت بزن ببین چی اظهار کردن بهش
دو کوچه آنطرفتر ماشین را پارک کرد و گوشیاش را به او داد. نیلوفر شماره خونهشان را گحرکت کرد و کمی بعد مادرش جواب داد.
_الو، مولین
_نیلو تویی مادر؟ کجایی از دیشامگاه دارم زنگ میزنم بهت، مُردم از نگرانی
_دورت بگردم مامان، تصادف کردم اما نگران نشو حالم خوبه
_خدا مرگم بده. خوبی؟
_خوبم به خدا
_نیلوفر دو نفر اومدن دم خونه تو رو میخوان، چیکار کردی دختر؟
_چی میگن؟ بهشون میبیان کردی دخترم نیست
_گفتم، اومدن خونه رو گشتن همه چی رو زدن شکستن
_کثافتای آشغال
_میگن تا دخترت نیاد نمیریم، هر جا هستی بمون مادر، اینا بسیار خشمگینان ازت
نیلوفر با آشفتگی دستی به پیشانیاش کشید و اظهار کرد
_دلواپس توام مامان
_من خوبم، مرضیه خانم اومد آمپولمو زد غذا هم آورد. نیا خونه تا اینا برن
_باشه، مولین گوشی رو از پریز دربیار این شماره پاک بشه، گوشی من گم شده اما بازم زنگ میزنم بهت
نگاهی به هونر کرد و با آزردهی گفت
_گفتن تا دخترت نیاد جایی نمیریم
هونر کلافهتر از قبل پوفی کشید و نگاهش را از او گراهی شد.
_منو ببر یه جایی پیاده کن، چند ساعتی پرسه میزنم تو خیابونا تا گورشونو گم کنن
_تو جون داری پرسه بزنی؟ خون ازت راهی شده، داری پس میفتی
_هیچیم نمیشه تو منو ببر انقلاب، خودتم برو سر کارت
_با این ریخت و لباس میخوای تو انقلاب قدم بزنی؟
دختر سرش را میان کف دستانش گراهی شد و با صدایی شبیه ناله اظهار کرد
_خواهش میکنم منو ببر اونجا و برو، نمیخوام بیشتر از این شرمندهت بشم
هونر کف دستش را به فرمان کوبید و رو به آسمان با شتابزدهی بیان کرد
_خدایا من کار و گحرکت کرداری دارم، این دردسر چی بود وبالِ گردن من کردی؟
نیلوفر به گریه افتاد و زمزمه کرد
_ببخشید
و سریع در ماشین را باز کرد و پیاده شد. هونر به سرعت خم شد و کف دستش را گراهی شد و داخل ماشین کشید. با عصبیت نگاهش کرد و اظهار کرد
_کی بیان کرد پیاده بشی؟ بشین سر جات
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن