نیلوفر قبلا از هونر در موردشان شنیده بود و برایشان هدیه خریده بود. برای پسر کوچک پک عروسک دایناسورها و برای دختر کوچک باربی خوشگل و بزرگی خریده بود. سپنتا راضی از هدیهاش، سریع دایناسورها را از بسته خارج کرد و با کلفت کردن صوتیش مشغول بردن اسمهای هر کدام شد.
_آبلیزاروووس… آنکیلوزاروووس… تیرانوزاروووس
پدربزرگش و هونر تشویقش کردند و نیلوفر اظهار کرد
_آفریییین اسماشونو بلدی، چه پسر باهوشی. بگو ببینم کدومشو بیشتر دوست داری؟
_تیرکس. ببین این از همشون قویتر و وحشیتره
کمی از دایناسورها با نیلوفر که مشتاقانه گوش میکرد حرف زد و بعد دست پەرگوڵ را که مشغول حرف زدن با باربیاش بود گراهی شد و کشید.
_بریم بازی
_نه میخوام بشینم پیش عروس
نیلوفر بغلش کرد و دختر کوچک را روی پاهایش نشاند. دختر با زبان شیرینش بیان کرد
_عروسکم شامگاهیه خودته
نیلوفر با مهربانی بوسیدش و روژان آمد و گفت
_پەرگوڵ اذیتشون نکن بیا بریم
_نه نه نه
نیلوفر بیشتر بغلش کرد و بیان کرد
_اذیت نمیکنه من عاشق بچههام بذارید بشینه
و دخترک تا آخر مهمانی دور و بر عروس عمویش چرخید. هورا کنار نیلوفر جای گرفته بود و به او در مورد بقیه اطلاعات میداد.
_هەڵۆ و روژان طبقه بالا زندگی میکنن، خونه ارینا زیاد نزدیک نیست اما هر روزگار اینجاست. اکثرا شوهرش شبها میاد دنبالش
نیلوفر با همان اامان حضور در جمع خانوادگی هونر قلبگرم شد و احساس راحتی کرد. قبل از شام با اصرار هورا، مادر و ارینا لباسها را آوردند و سروه خانم لباس نیلوفر را به هونر داد و بیان کرد
_هدیهت رو خودت به عروست بده
هونر از زحمت مادر تشکر کرد و وقتی کاور لباس را باز کرد چشمان نیلوفر از دلربایی لباس چراغانی شد.
لباس گرانقیمت صورتیِ روشن توری، با گلهای برجسته بود که پارچهی سنگینش از زیادیِ نگین و ملیله و سنگهای براق طوری میدرخشید که انگار تمام ستارههای آسمان را رویش ریختهاند. رنگ خاص و بسیار زیبایی بین صورتی روشن و بژ صدفی داشت و نیلوفر واله و عاشقش شد. هورا و روژان هم مثل نیلوفر محو جذابیی لباس شده بودند و هونر با قدردانی مادرش را بوسید و بیان کرد
_سلیقه سروه خانم
مادرش لبخندی زد و ارقلبان خان بادی در غبغب انداخت و به خودش اشاره کرد و گفت
_سلیقهش از انتخاب من معلومه
هەڵۆ و هونر و سروه خانم خندیدند و اردلان خان با نگاه مهرآمیزی به نیلوفر که مشخص بود شیفته و شیدای لباسش شده و دیده از آن برنمیداشت اظهار کرد
_سلیقه پسرم هم به مادرش راهی شده و خوشسلیقه هست
نیلوفر سمت مادر هونر رفت و محکم بغلش کرد و بوسید و به خاطر لباس و سلیقهی فوقالعادهاش تشکر کرد.
_توی عمرم پارچهای به این زیبایی ندیدم. مثل یه رویا قشنگست. زور زور سپااااس
سروه خانم لبخند زد و او را بوسید و بیان کرد
_مسرورم که پسنمشاهده کردی گیانهکهم. عکس نوجوانیت رو در لباس کوردی دیدم و میدونم چقدر در این لباس زیبا میشی
نیلوفر از اینکه مادر هونر آن عکس بچگیاش را به خاطر داشت و متوجه شده بود که عکس نیلوفر بوده خجالت کشید و گونههایش گل انداخت و هونر به حافظهی مادرش و خجالت نیلوفر ریز خندید.
لباس کوردی تیرهی هونر هم خیلی دلنشین بود و قلب نیلوفر برای متوجه شدن هونر در آن لباس پر کشید.
تا آخر شامگاه که آنجا بودند نیلوفر لباس را از خودش جدا نکرد و با هورا و ارینا و روژان در مورد رنگ و مقلب لباسهای آنها حرف زدند. مادربزرگ و سروه خانم به شوق نیلوفر برای لباسهای کوردی میریز خندیدند و مادربزرگ گفت
_کورد نییە بەس لە ئێمە کوردانەترە
(کورد نیست ولی روحش از ما کوردتره)
همه به جز نیلوفر که کُردی بلد نبود به حرف مادربزرگ ریز خندیدند و هونر رو به نیلوفر گفت
_به نظرم باید به زودی کوردی یاد بگیری
نیلوفر مخفیانه چشمکی برایش زد و بیان کرد
_شک نکن که به زودی یاد خواهم گحرکت کرد
هونر از اینکه او را در جمع خانوادهاش اینقدر شاد و سرخوش میمشاهده کرد بهشدت شاد بود. با درد و اندوهی که او در زیستن گذشتهاش داشت حقش بود که بعد از این فقط خوش باشد و بخندد و هونر به خودش قول داده بود این دختر را خوشامگاهختترین و خوشحالترین زن دنیا کند.
وقتی آخر شب او را به خونهاش رساند، هر دو از عشق و خوشی سرمست بودند. هونر با او تا ورودی منزل رفت اما وارد نشد و دم در دستش را بوسید و گفت
_چقدر خوبه که هستی نازناز. تو تنها کسی هستی که در من قلبی به وجود آوردی. روحت شامگاهی ماهتابی برای هونر به ارمغان آورده
دختر دستهایش را دور گردن هونر حلقه کرد و گفت
_خدا رو شکر میکنم که تو رو آفریده هونر
از جملهی نیلوفر هم خدا، هم هونر لبخند زدند. نیلوفر با خدا آشتی کرده بود.
هونر او را بغل کرد و گفت
_بسیار شادم به خاطر این
و نیلوفر زیر گوش او بهآرامی اظهار کرد
_تو هدیهی خدا برای آشتی کردنم با او هستی
*********
همان شامگاه مادرش را در خواب متوجه شد که بهشدت مسرور بود و مثل سالهای قبل از بیماری دلربا و تندرست شده بود. صبح سر خاکش حرکت کرد و مثل کسی که هیجان ازدواجش را برای دوستش تعریف میکند، همه چیز را برای مادر تعریف کرد. از آشتیاش با خدا، از مهربانی خانوادهی هونر، از دلربایی لباس عقدش، و از اینکه دیگر تنها نیست و دارد صاحب خانوادهای میشود و مادرش دلواپسش نباشد.
در روزگارهای بعدی خانوادهی هونر سخت مشغول آمادگی برای مراسم عقد هونر و نیلوفر بودند و هم منزل را آماده میکردند، هم لباسهای خودشان و هم دعوت میهمانان. قرار بود برای عقد تعداد کمی از فامیل و آشنا دعوت کرده و جشن بزرگ را برای عروسی در سلیمانیه موکول کنند.
نیلوفر و هونر کارهای مربوط به آزمایش و خرید را همجاده با هورا و ارینا انجام میدادند و روزگاری که حلقههایشان را برای یکدیگر خریدند احساساتشان در اوج بود.
هونر بعد از خرید، نیلوفر را به خانهی خودش برد و حلقه را در انگشتش کرد و چند ثانیه نگاهش کرد. باورش نمیشد آن دختر خونآلودی که نیمهشامگاهی از کنار خیابان پیدا کرد چنان دختر ارزشمندی بود که عاشقش شد و برای زیستن برگزید.
بغلش کرد و اضافه کرد که اگر میتوانست تا روزگار عقد او را در اتاق خودش مخفی میکرد. اما هورا دائم دور و بر نیلوفر بود و به خونهاش میحرکت کرد یا او را به منزل خودشان میبرد و هونر کلافه نمیتوانست نیلوفر را برای خودش داشته باشد. به او اظهار کرده بود که اگر دوست دارد به منزلی برادرش بروند و از او و عموها و عمههایش برای مراسم دعوت کنند. نیلوفر دو دل بود و اندیشید که شاید حضور برادر و فامیلش، در کنارش خوب باشد و مقابل فامیل هونر تنها و عجیب به نظر نیاید. ولی وقتی به یاد آورد که آنها کمکش نکردند و در نتیجه به دام عبدی و منفرد افتاد به شدت منزجر شد و تنها و بیخانواده بودن را ترجیح داد.
_آیا تو از اینکه من مقابل فامیلت تنها و بیکَس باشم غمگین میشی؟
_نه، برای من فقط خودت مهم هستی. حرف و کنجکاوی دیگران اصلا برام اهمیت نداره
_پس نمیخوام دعوتشون کنم و رابطه داشته باشم باهاشون
هونر پیشانی او را بوسید و اضافه کرد
_باشه نیلوفرم، هر طور که راحتی
بالاخره روزگار عقد فرا رسید و هیجان نیلوفر و هونر مشاهده کردنی بود. زنهای خانواده نیلوفر را به آرایشگاه خودشان بردند و هونر طرحی به شاهین داد و جایگاه بهشدت قشنگیی از گل برای عروس و دولید در راس پذیرایی بزرگ خونهشان درست کردند. جایگاهی که هونر میاطلاع داشت نیلوفر عاشقش خواهد شد.
ساعت ۴ بود که هورا زنگ زد و گفت آماده هسسریع و هونر دنبال نیلوفر برود. در آینه نگاهی به خودش کرد، آماده بود، شال دور کمرش را مرتب کرد و از ادکلنش به گردن و سینهاش زد و از اتاق خارج شد. در لباس کوردی با آن قد کشیده و هیکل ورزیده بسیار رشید شده بود و پدرش کف دستی به شانهاش زد و دعا کرد که خدا از چشم بد حفظش کند.
مقابل آرایشگاه زنها سوار ماشینهای هەڵۆ و سوران، شوهر ارینا، میشدند و فقط نیلوفر بود که هنوز در آرایشگاه بود. مادر و خواهرانش با متوجه شدن هونر در لباس دولیدی قربان صدقهی تیپ و جذابیتش رفتند و هورا با شیطنت اظهار کرد
_خوشتییییپ… مواظب باش وقتی نیلوفر رو متوجه شدی غش نکنی فقط
دیدهکی زد و گفت
_یانی انقدر زشت کردین عروس من رو؟
هورا ضربهای به بازویش زد و اظهار کرد
_نخیر از خوشگلیش غش نکنی، بدجنس
هونر خندید و او حرکت کرد تا نیلوفر را صدا بزند. نیلوفر برای آخرین بار در آینهی قدی آرایشگاه به خودش که در لباس زیبا و گرانقیمت کُردی بهشدت زیبا شده بود چشم دوخت و به سربند و فرقبند دلربایی که سکههای کوچک طلایش روی پیشانی و موهایش آویزان بود کف دست زد. هدیه مادر هونر بود و گردنبند طلای سنگین دور گردنش را هم از پدر هونر هدیه گرفته بود. مادربزرگ کف دستبند خیلی شیکی که روی دستش را میپوشاند و چند انگشتر هم ضمیمهاش بود به او هدیه داده بود و دختر در تلالوء طلایی و صورتی واقعا قشنگ و درخشنده شده بود.
عاشق هر جزء لباسش و اکسسوریهای کوردیاش بود. پیجادهن صورتی بلند، تور گلدار و درخشان رویش که دور شانهها و سینه را در بر گرفته بود، شلوار دمپا کشی و کفشهای سفید پاشنهقد بلندش، و شال ضخیم صورتی دور کمرش. کاملا آماده بود و با هیجانِ متوجه شدنِ هونر سمت در قدم برداشت.
هونر مقابل آرایشگاه از حرکت ایستاد و چند ثانیه بعد نیلوفر در حالیکه شنل سفید پشمی روی دوشش بود بیرون آمد.
نگاهانش از دیدن هونر با آن لباس چراغانی شد و هونر غرقِ زیباییِ او دستش را گرفت. چشمهای درشت سبزش با آن آرایش مسحورکننده شده بود و موهایش را که چند تکه دلبرانه روی صورتش انداخته بودند خیره شد و گفت
_دلرباتر از ماه شدی نازنازِ هونر… تو باید کورد میشدی، با این لباس و سربند جذابییت چندین برابر شده و تمام وجودم میخواد دیده بشه برای تماشات
نیلوفر هم از مشاهده کردن قد و بالای بلند و هیکل دلربا هونر در لباس کوردی و موهای خوشفرم و تهریش مرتبش قند توی دلش آب شد و گفت
_توام خیلی دلربا شدی، چقدر لباس کوردی بهت میاد، قلبم راهی شد برات
عاشقانه همدیگر را نگاه میکردند که سروه خانم از داخل ماشینِ هەڵۆ اظهار کرد
_سرده مریض میشین، برین توی ماشین
فیلمبردار سمت ماشین هدایتشان کرد و هونر در را برای نیلوفر باز کرد و خودش پشت رل نشست.
تا رسیدن به آتلیه عکاسی چشم از هم برنداششتابزده و عکاس عکسهای خیلی قشنگی از آنها گراهی شد و دلرباترین نگاههایشان و روزگارشان را ثبت کرد. وقتی تنها شدند هونر دستش را روی کمر نیلوفر که با آن پیمسیرنِ صورتی جذب و شال پایینتر از کمرش، باریکیاش مشهودتر از همیشگی بود گذاشت و اضافه کرد
_قوس کمرت قلبم رو میبَره بووکه شووشه
نیلوفر با خجالت ریز لبخند زد و هونر آهسته گوشهی لبش را بوسید.
صوتی مسروری و موزیک کُردی از حیاط به گوش میرسید که با استقبال خوشحالِ مادر و خواهران و مادربزرگ هونر و چند زن و دختر که نیلوفر آنها را نمیشناخت اما با شوق و مهربانی نگاهش میکردند وارد خانه شدند. مادربزرگ شادتر از همه بود و مدام قربان صدقهشان میراهی شد و چشمهایش اشکی میشد.
هونر بغلش کرد و زن پیر را که در لباس مشکی و فاخر کوردی شیک شده بود بوسید. نیلوفر هم بغلش کرد و از قشنگیی خودش و لباسش تعریف کرد و مادربزرگ چند ثانیه او را به آغوشش فشرد. پەرگوڵ کوچک که با لباس پرنسسی صورتی بهشدت دوستداشتنی شده بود، دوان دوان سمت نیلوفر آمد و دامنش را بغل کرد و گفت
_عروووس
نیلوفر خم شد بغلش کرد و اضافه کرد
_چقدر خوشگل شدی عروسک
هەڵۆ جلو رسید و دخترش را بغل کرد تا زیر دست و پا نباشد. هونر برادرزادهاش را بوسید و آرزو کرد به زودی دختری داشته باشد. دخترکی با دیدههای درشت زمردی.
تعداد مهمانان زیاد نبود و حدود سی نفری میشد؛ که شامل خانوادههای عمو و عمه و دایی و خاله هونر بود. نیلوفر با شوق لباسهای رنگارنگ و زیبای زنان را نگاه میکرد. سروه خانم لباس آبی تیره، ارینا لباس نارنجی و هورا لباس سبز جذابیی به تن داشتند و برای نیلوفری که عاشق رنگ بود، فامیل شدن با کُردهایی که از بچگی هم دوستشان داشت، لذتبخش بود.
مهمانانی که با کنجکاویِ متوجه شدن دختری که هونر به نیان ترجیح داده بود وارد شده بودند، با دیدن نیلوفر به او حق دادند و با تحسین و شیفتگی عروسِ هونر را که از سروه خانم گوش داده بودند اصالت تُرک دارد، نگاه میکردند.
نیلوفر که کنار هونر و میان کف زدنها و شادی بقیه قدم برمیداشت، با متوجه شدن جایگاه عروس و دولید سر جایش میخکوب شد و به آنهمه گل و دلربایی خیره ماند.
کاناپه دو نفرهی سفیدی مقابل پردهی سفید و سرتاسری پذیرایی گذاشته بودند و اطرافش طاقِ دایره شکل بزرگی که دورش را با گلهای صورتی و بنفش و سفید پوشانده بودند قرار داشت. روی زمین و اطراف کاناپه چندین شمعدان بلور و نقره و آبشارهایی از گل پُر بود. نورپردازی و گلهایی که از طاق آویزان بودند حالتی شاعرانه و بهشتگونه به فضا داده بود و نیلوفر در حالیکه نگاههایش ستارهباران شده بود رو به هونر بیان کرد
_چقدررر زیباست… انگار که دروازهی بهشته
هونر کف دستش را فشرد و گفت
_بله، دروازهای که کمی بعد، از اونجا وارد بهشت زندگی دو نفریمون میشیم
نیلوفر با محبت نگاهش کرد و وقتی در جای خود، کنار هم جای گرفتند و عاقد خطبهی عقد را خواند، نیلوفر آهسته بله اظهار کرد و هونر عاشقانه او را چشم دوخت و دستش را در کف دست گرفت. نیلوفر با تمام احساسش به هونری که ناجیاش بود، بعد محبتش شد و اینک شوهرش شده بود خیره شد و دیدههای درشتش پر از اشک شد. باور اینکه در زیستنِ تاریک و تلخش چنین شفقی زده و خوشبختی در قالبِ مرد جوانی به نام “هونر” او را به آغوش کشیده، هنوز هم برایش سخت بود. حرفی برای بیان احساسش به هونر پیدا نکرد و فقط با دیدهانی که از اشک میدرخشید نگاهش کرد. خاموشی گاهی قویترین و عمیقترین جملات را در خود نهفته دارد.
هونر سرویس برلیان خیلی شیکی به نیلوفر داد، و او هم یک ساعت گرانقیمت برند سواچ به هونر هدیه کرد. با پاما که در بانک داشت توانسته بود حلقه و ساعت برای هونر بخرد و با باقیماندهاش میمیل داشت چند تکه هم که شده چیزی به عنوان جهیزیه بخرد و کف دست خالی به خونهی هونر نرود. میتوانست کار کند و اقساط آن وام را بپردازد.
هونر دوست نداشت نیلوفر پولش را خرجِ او و یا جهیزیه کند ولی برای حفظ عزت نفس دختری که خوب میخبر داشت چقدر مغرور و از دست خالی بودنش غمگین است، چیزی ناظهار کرد و گذاشت آن طور که دوست دارد عمل کند.
پدر هونر اامان نفر بود که تبریک گفت و پیشانی عروسش را بوسید. تمامِ فامیل با خوشرویی به آنها تبریک گفته هدیههایشان را تقدیم کردند به جز دایی و زندایی که بیمیل وارد شده بودند و اگر مجبور به حفظ ظاهر نبودند مثل دخترشان نیان قدم به عقد هونر نمیگذاشسریع. بدون لبخند و با اخم کادویشان را دادند و تبریکی اضافه کردند. سروه خانم برای دختر برادرش نیان، دلخور بود ولی در این مدت مِهر نیلوفر به دلش افتاده بود و عروس ظریف و دوستداشتنی ایرانیاش را دلبسته شد. هونر به خاطر راهی شدار دایی و زنداییاش نگاه معنیداری به مادرش کرد و او چشمانش را بسته و باز کرد و کف دست هونر را فشرد، به معنی “مهم نیست غمگین نشو”
هونر رو به نیلوفر که او هم متوجه اخم آن دو نفر شده بود اضافه کرد
_داییم و خانمش بودن
_پدر و مادر نیان؟
هونر آرام سری تکان داد و نیلوفر ناراحت اضافه کرد
_کاش اینجوری نمیشد. قلبم نمیخواست باعث کدروت بشم
هونر کف دستش را پشت کمر او گذاشت و بیان کرد
_این چه خودخواهی و رفتاریه که اینا دارن! من حق نداشتم عاشق بشم؟
نیلوفر حس کرد که هونر از راهی شدار دایی و زنداییش ناراحت است و سعی کرد حرفی بزند و ناراحتیاش را کم کند.
_نباید انتظار داشت واکنش هر کسی شامگاهیه واکنشهای ما باشه. به نظر تو اونا نباید اینطور راهی شدار میکردن، ولی به نظر اونا این راهی شدار مناسبه. واکنشها و رفتار ما نتیجهی تربیتمون و طرز بزرگ شدنمون هست. خانوادهی من با خانوادهی تو فرق داره. اتفاقاتی که در طول حیات من افتاده و راهی شدار و شخصیتم رو ساخته با اتفاقات زیستن تو فرق داره. چطور میشه انتظار داشت که من و تو به یک مساله شبیه هم واکنش نشون بدیم؟ همه همینطورن. سعی کنیم هر کسی رو همونطوری که هست بپذیریم و انتظار نداشته باشیم شامگاهیه ما باشه. پس غمگین نشو دیگه دردت له گیانهم
هونر با دلدادگی و تحسین نگاهش کرد و اظهار کرد
_نگاه. عاشقیِ هونر. فدای کوردی حرف زدنت بشم
همان لحظه عموی هونر رسید و عروس و دولید را به آغوش کشید و با خنده به شانه هونر زد و گفت
_بالاخره دختری که بتونه تو رو راضی به ازدواج کنه پیدا کردی. عروسمون جذابست، به برادرزاده رشید و خوشتیپم میاد
هونر با تبسم نیلوفر را نگاه کرد و اضافه کرد
_ذات و درونش از صورتش هم دلرباتره عمو جان
_قطعاً همینطوره. خوشامگاهخت باشین
نیلوفر محجوبانه تشکر کرد و زنعمو که زن چاق و دوستداشتنیای بود هدیهشان را داد و نیلوفر را بوسید.
مراسم عقد و مهمانیِ بعدش به خوبی و خوشی گذشت و برای نیلوفر یکی از جذابترین بخشهایش صف بستن و رقص کوردیشان (ههلپهرکی) با هونر بود. از بچگی این رقص را بلد بود و در عروسیهای کوردی در مهاباد و سقز شرکت کرده و با دوستان خانوادگیشان رقصیده بود. هەڵۆ که احساسش به نیلوفر عوض شده بود و رفتارهای شیرین و مهربان او را دوست داشت کف دست هونر را گرفت و در اول صف (سهرچوپی) قرار گراهی شد. نیلوفر کف دست در کف دست هونر، به او چسبیده بود و با خوشحالی زایدالوصفی هماهنگ با حرکات آنها تکان میخورد و هەڵۆ کف دستمالی را با شوق و شادی در هوا میچرخاند. از نگاه به آنها لذت برد و اندیشید که خوشامگاهختی همین است.
زنان فامیل از سروه خانم در مورد اینکه چرا هیچ قوم و خویش نیلوفر در مراسم حضور ندارد سوال کردند و او اظهار کرد که مادرش به تازگی فوت شده و بیشتر فامیلش خارج هسسریع. او هم مثل هونر متوجه شده بود و تنها چیزی که برایش اهمیت داشت این بود که نیلوفر پسرش را خوشامگاهخت و مسرور کند، و کاری به فامیلش نداشت.
آخرِ شامگاه هونر عروسش را، به بهانهی اامان شامگاه ازدواج و محرمیت، به خونهی خودش برد و موقع خداحافظی، مادرش به نیلوفر اظهار کرد
_بعد از این تو دخترِ این منزل هستی. به جای تنها موندن، زیاد بیا اینجا و پیش ما بمون
نیلوفر از مهربانی مادر هونر، که بعد از این او هم باید مادر صوتیش میکرد احساساتی شد و بغلش کرد.
_دیده میام
هونر از اینکه نمیتوانست قبل از عروسی رسما نیلوفر را به منزلی خودش منتقل کند ناراضی و کلافه بود اما میخبر داشت که دور از نگاه بقیه بعضی شبها او را که زن رسمی و شرعیاش بود، خواهد دزمشاهده کرد و کنار خودش نگه خواهد داشت.
نیلوفر با لباس صورتی کوردی و آن سربند طلایی سکهای به قدری جذاب شده بود که هونر از تماشا کردنش سیر نمیشد.
_چه آرزوی دلربایی در باخچه دلم کاشتم
چانهاش را روی شانه دختر گذاشته و از پشت بغلش کرده بود و هر دو در آینه به هم زل زده بودند. نیلوفر تبسمی زد و دستانش را روی بازوهای هونر که به دور تنش پیچیده بود فشرد و آهسته نام صاحب دلش را زمزمه کرد.
_هونر… زیستنِ من
_نازناز دلرباییت مثل دلم میتپد
تپش دل هونر را روی کتفش حس میکرد. به پشت برگشت و رو در رو با او توقف کرد. کف دستهایش را دور گردن هونر حلقه کرد و اظهار کرد
_انقدر دوستت دارم که هیچ زنی هیچ مردی رو از ابتدای آفرینش اینقدر دوست نداشته
_و من میپرستمت
لبهایشان که روی هم نشست، انگار هیچگاه سرنوشتی به این زیبایی برای کسی نوشته نشده. به همدیگر آمیخته شدند و طولانیتر از همیشه، عطشناکتر از همواره لب و دهان هم را بوسیدند و از جام عشق کام گحرکت کردند.
دستهایشان روی بدن همدیگر همچون غریقی که به تکهای چوب وسط اقیانوس چنگ میزند، محکم چفت شده بود و دلهایشان به اندازه خورشید گرم بود.
هونر برای اامان بار او را به اتاق خوابش و روی تختش برد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن