رمان باده

رمان باده | سحر67

هنوز باورم نمیشه بلاخره شدم زن امیر علی یزدانی شدم ….باده یزدانی یه نگاه به اتاق میکنم که از امشامگاه میشه اتاق مشترک منو امیر
اتاقی که با هزار بدبختی با قهر دعوا تونستم اونجوری که خودم دوست دارم بچینمش هرچند امیرعلی کلی باهم بحث کرد ولی کیه که گوش بده من بادم در مقابل امیر علی میاستم حرفمو بهش عملی میکنم با حلقه شدنی دستی دورم از فکر امدم بیرون من این بوی تلخ میشناسم بسیار خوب میشنام
من عاشق این بوی تلخم …من عاشق این مرد بداخلاق بد عنقم صوتشو کنار گوشم متوجه شدم :به چی فکر میکنی خانم یزدانی
تبسم امد رو لبام
برگشتم طرفش
کف دستم انداختم دور گردن این مرد عاشق شدنی که هنوز خندیدن براش سخته هنوز…. تبسمشو نتونستم ببینم….
مردی که هنوز بهم اعتراف نکرده بود دوستم داره …مردی که دیدهاش فریاد میزد دوستم داره …مردی که بخاطر مادرش باهم ازدواج کرد ….
یه ابروش پرید بالا که باعث دلربایت بیش از حدش شد
کف دستشو از دور کمرم ورداشت اورد بالا تورعروسیمو از رو سرم ورداشت اضافه کرد : چی تو صورته من خنده داره؟

لبخندم پررنگ تر شد که باعث شد چال گونم بدجور خود نمای کنم این خوب میدونستم امیر عاشق چال گونهای منه
نگاش کشیده شد روی چالای گونهام کف دستمو از دور گردنش باز کردم از بغلش امدم بیرون همونجور که عقب عقب میرفتم دستمو باز کردم دور خودم چرخیدم اظهار کردم: به این میخندم که الکی الکی شدم زنت شدم باده یزدانی

امیر یه کف دستشو کرد تو جیبش با یه ژست بسیار خوشگل که هلاکش بودم یه نگاه به سرتا پام کرد یه پوزخند زد البته پوزخندی که مطمعنم برا حرص دادن من امده رو لباش زیرا چشمای سیاهش اسرار دلشو پیش من فاش میکرد با همون پوزخند گفت : چقدرم تو بدت امده از حرفش خوشم نیومد ولی بیخیال یه لبخند دیگه زدم بدون غرور گفتم: چرا بدم بیاد با مردی ازدواج کردم که عاشقشم …دیونشم…حاظرم جونمم براش بدم

لذت حرفامو تو نگاهاش متوجه شدم تو نگاهای سیاهش متوجه شدم که چقدر از این که به این که دوستش دارم اعتراف کردم خوشش امده
اما بقیه اجزای صورتش هیچ تغیری نکرد منم مثل خودش دوست دارم دوست دارم امیربهم بگه دوستم داره ولی این حسرت باید با خودم به گور ببرم
بیخیال نگاش که میخ صورتمو دیدهام بود
برگشتم راهی شدم طرف حموم اتاقش
راهی شدم تو حموم درو بستم تکیه دادم بهش

پارت های رمان https://goo.gl/Ye5UBt

وب سایت