سرویس که توقف کرد کف دستهامو از دور میله آزاد کردم و بدون اینکه نگاهی به پسره بندازم از کنارش رد شدم و به سمت در خروجی حرکت کردم.
اینو خوب میدونستم که دیرم شده بود.
به عنوان یه دانش آموز باید هفت و نیم مدرسه میبودم ولی الان تقریبا هشت و نیم بود و نزدیک به نه!
اما حالا مگه چی میشه اگه آدم تو دوران مزخرف مدرسه خصوصا سال آخر،یک روز هم بجای هفت صبح نه برم سر کلاس؟
تو یه کوچه خلوت نزدیک به دیوار راه میرفتم و همزمان سر انگشتامو رو دیوار میکشیدم که همون موقع آوای همون پسره رو از پشت سر متوجه شدم:
-برای اولینبار تو زیستنم از اینکه نمیدونستم سوئیچ ماشینمو کجا انداختم و با سرویس خط واحد تصمیم گرفتم برم دانشگاه شادم!
زیرا پشت سرم بود و دیدی به صورتم نداشت با خیال راحت لبخند زدم.
راستش اصلا فکرش رو نمیکردم که بخواد دنبالم بیاد خصوصا که مشخص بود مسیرش دانشگاهه وحالا اینجوری بهشدت از مسیر اصلیش دور شده بود.
نیشخندی زدم و گفتم:
-حالا دیرت نشه یه وقت! فلکت نکنن واسه آن تایم نبودن!
آوای خنده اش رو از پشت سر گوش دادم درحالی که واضح بودنش نشون از این میداد که خیلی بهم نزدیک شده و بعد هم که گفت:
-دیر رسیدن بهتر از ابداً نبوسیدن یه خانم خوشگل!
البته خانم قشنگی که اسمشو نمیخواد به من بگه!
میخوای خودم بازم حدس بزنم !؟
نارگل ؟ دارگل ؟ سارگل؟ بهار گل !؟
نازگل؟ ماه گل ؟
لبخند زدم و درحینی که آروم آروم توی همون کوچه ی تاریک و خلوتی که البته گاهی کنجشکها خاموشیش رو بهم میزدن جاده میحرکت کردم جویا شدم:
-حالا چرا همه ی حدسیاتت ختم پیدا میکنن به گل !؟
-چون شما شامگاهاهت زیادی به گل داری!
نیشخندی زدم.
مشخص بود از اون مخ زنهای قهاره!
البته…از حق نگذریم خوشتیپ و جذاب هم بود.
کف دستهامو تو جیبهای مانتوی فرم مدرسه ای تنم فرو بردم و به مسیرم ادامه دادم که کف دستهاش دو طرف پهلوم هام قرار گرفتن ودرحالی که از پشت کاملا بهم چسبیده بود کمرش رو کمی خم کرد و کنار گوشم گفت:
-خوب کوچه ای رو واسه رفتن به مدرسه انتخاب کردی…
اینو گفت و تو آغوش خودش نگه ام داشت و بعد مقنعه ام رو داد بالا و سرش رو برد زیر مقنعه.
نفسم از این کارش تو سینه حبس شد.
بی مقدمه چینی درحالی که مقنعه ام صورتش رو پوشونده بود گردنم رو میک زد.
نگاهی مضطرب به اطراف انداختم.
سمتی که ما بودیم خونه ای نبود و چون دیواره ی چند کارگاه تجاری بود و سمت دیگه هم خونه هایی که مشخص بود همه تو خواب خوشن!
رو به رو و پشت سرمون ردیفهای درختی بود که از دیده و مرکز توجه دورمون میکرد ولی حتی یا وجود همه ی اینها هم خیال من آروم نبود.
داغ کرده بود و نگاههام خمار شده بودن.
گردنم رو لیس زد و پرسید:
-هنوز هم نمیخوای اسمتو بهم بگی !؟
نفس نفس زنان جواب دادم:
-ش…ی….لان…
بالاخره سرش رو از توی گردن و زیر مقنعه ام بیرون آورد و با بالا گحرکت کردنش گفت:
-جووووون…اسمتم مثل خودت خوشگله!
بگو ببینم…زیباه…یه بوس میدی به من !؟
تو بغلش چرخیدم و به صورتش خیره شدم.
برای اامان بار میخواستم مستقیم و از این فاصله ی نزدیک نگاهش کنم.
همونطور که فکر و تصور میکردم بود.
خوش قیافه و خواستنی و شاید بیشتر این دلپذیریت برمیگشت به مقلب موی ساده و باحالش.
موه هایی که یکمشون رو بالای سرش بسته بود.
نیشخندی زدم و گفتم:
-ای…اسم تو هم بد نیست.
خندید و کشیدم سمت دیوار.
درست مابین درختهایی که انبوه ها شاخ و برگهاشون مارو یه جورایی از دید ها پنهون نگه میداشت.
مشخص بود یه چیزیش حسابی زده بالاااااا…
اما قرار نبود باهاش بدبگذره اینو حسم بهممیبیان کرد!
از اینکه روال خسته کننده ی زیستنم و یا نزدیک شدن آدمها بهم، برای چیزی غیر خودم، منو کمی شیطون کرده بود احساس بدی نداشتم.
من فقط قلبم هیجان میتمایل داشت.
عاشق شدم با آدمای متفاوتی وقت بگذرونم و زندگیمو از اون حالت کرختی و خسته کننده دور نگه کنم!
کمرم رو چسبوند به دیواره ی آجری و رو به روم ایستاد.
اولین کاری که کرد این بود که چراکهه ام رو بگیره و با بیرون آوردن زبونش اونو روی لبهام بکشه!
عین اینکه بخواد یه نفرو تشنه به خوردن لب بکنه!
هنوز چراکهه ام رو گراهی شده بود.
نگاهی به چپ و راست انداخت تا مطمئن بشه همچنان اوضاع امن و ولین و بعد هم که خیالش راحت شد،کف دستشو پایین برد و یکی دوتا از دکمه های مانتوی مدرسه ام رو باز کرد.
بیشتر بهم چسبید و شروع کرد ازم لب گراهی شدن.
مشتاقانه همجادهیش کردم
داشت لب میگراهی شد ولی خیلی زود نفس کم آورد شاید بخاطر هیجان و اشتیاق و تحریک شدن زیادی!
بار دیگر زیراه ام رو گحرکت کرد و سرم رو کج کرد.
کل کلمه هایی که به زبون میاورد از سر بالا زدن حش/رش بود.
****
ناخوادگاه چشمهام حرکت کرد سمت ساعت مچیش….
عقربه ها وحشت زده ام کردن.
ساعت نه و نیم شده بود درحالی که من با یه زن باردار بی اعصاب کلاس فیزیک داشتم!
قلبم از ترس به تپش افتاد و دیگه خب ب از تحریک شدن نبود.
فورا و بی هوا دستش رو بیرون کشیدم و همزمان کف دستمو وسط سینه اش گذاشتم و هلش دادم به عقب و اظهار کردم :
-بسه بسه!
تعجب کرد و به عقب حرکت کرد.دیدههامش رو صورتم به گردش دراومد و پرسید:
! ضد حال زدی که! چی شدی تو یهویی!؟
– بعد کف دستپاچه و هول دکمه های مانتوم رو بستم و هممدت شتابزده شتابزده اظهار کردم:
-باید برم! دیرم شده…بسیار دیرم شده!
پووووفی کرد و سرش رو با تاسف تکون داد.
کاملا مشخص بود این بدیترین ضدحال زندگیش.
سؤال کرد:
-شدنی نیست نری !؟
ابروهام رو بالا انداختم و با مرتب کردن مانتوم و مرتب کردن مقنعه ام جواب دادم:
-نه!
به تلاش کردن ادامه دادو اضافه کرد:
-تو که تا الانموندی خب حالاش هم بمون
بازممخالفت کردم و گفتم:
– با یه زن بد عنق کلاس دارم.دیر برسم آمارمو میده کف دست رئیس مدرسه اون زنیکه ی دیوث هم فورا زنگ میزنه به بابام…وزه خانم!
برای اینکه فرصت مجدداً دیدنم رو از کف دست نده جویا شد:
-بازم میتونم ببینمت دیگه آره!؟
برای اینکه فرصت مجدداً دیدنم رو از کف دست نده پرسید:
-بازم میتونم ببینمت دیگه آره!؟
باید اعتراف میکردم از اون پسرایی بود که برای بار دوم هم علاقه به مشاهده کردنش داشتم ولی اینکه با اطمینان بهش میاظهار کردم آره ، از پس من برنمیومد برای همین شونه بالا انداختم و با ناز جواب دادم:
-شاید آره شاید هم نه…
برحلاف من اون نمیمیل داشت درگیر شاید و ولی ها باشه.فورا از توی جیب شلوار جین ابیش یه خودکار بیرون آورد و اظهار کرد:
-خب الان کاری میکنم که کار رو از مرحله ی شاید برسونیم به مرحله ی حتما!
دستتو بده!
دستمو به سمتش گرفتم و اون شمارش رو بسیار شتابزده تند کف کف دستم نوشت و بعد هم گفت:
-بهم مسیج بده!
نگاهی به شماره انداختم.نمیدونم چرا یهو یاد آرمین افتادم.
با اون هم تقریبا یه جورایی همینطوری شماره هامون رد و بقلب شد.
نفس عمیقی کشیدمو بی مقدمه با جمع کردن مشتم گفتم:
-بای!
توقف کرد و دستهاش رو تو جیبهای شلوارش فرو برد و گفت:
-به امید متوجه شدار!
کیفمو روی دوشم انداختم و بدو بدو ازش فاصله گرفتم تا زودتر خودمو برسونم مدرسه.
همین حالاش هم بهشدت دیر کرده بودم و میدونستم قراره کلی سوال و جواب پس بدم.
اونقدر دویدم تا رسیدم جلوی مدرسه.در بسته بود. خم شدم و از سوراخ نگاهی به داخل حیاط انداختم.دیدهم به که اصغرآقا افتاد از اونجایی که میدونستم به بد ذاتی ناظم نیست چندبار صداش زدم و اون هم درو برام باز کرد و بیان کرد:
-فروزگارنده! بازم که دیر اومدی!
چهره ای مظلوم به خودم گراهی شدم و گفتم:
-ببخشید اصغرآقا…آواشو درنیار بزار بدم داخل!
مردد نگاهم کرد و بیان کرد:
-جیف که بابات گردن من و این مدرسه حق داره.بیا..بیا برو تا نفهمیدن…
کنار که حرکت کرد عین میگ میگ از کنارش رد شدم و حرکت کردم سمت ساختمون کلاسها و خودمو رسوندم به کلاس درس.
حوصله ی دبیر فیزیک رو اصلا و ابدا نداشتم.
یه زن باردار بی اعصاب بود که بهشدت هم از من خوشش نمیومد.
لامصب هم اونقدر پوست کلفت بود که وا نمیداد و کف دست کم این ماه های آخر بارداریش نمی راهی شد پی حیاتش و چسبیده بود به درس و مدرسه.
پنج دقیقه بیشتر جلوی در بودم و هی قلب قلب میکردم برم یا نرم…
صدای ناظم تو خاموشی سالن که پیچید دیگه واسه داخل راهی شدن تریدد نکردم .
منو می متوجه شد هم اصغرآقا رو اذیت میکرد هم خودمو واسه همین که قبل از اینکه وزه خانم رویتم بکنه درو وا کردم و پریدم داخل اما…
ولی در کمال تعجبم به جای خانم کوثری چشمم به جمال یه مرد افتاد!
مردی که به طرز واضحی کاری کرده بود که هیچ کدوم از دخترای کلاس جز خودش سمت و سوی دیگه ای رو نگاه نکنن و حتی واسه اینکه این دو ساعت بیشتر تماشاش کنن پچ پچ هم نمیکردن باهم تا فرصت دیدنش رو از دست ندن.
آرام بیان کردم :
-سلام.میتونم بشینم !؟
نمیدونم چرا همچین مرد خوشتیپ و جوونی رو اجازه داده بودن بیاد اینجا درس بده ولی در هد صورت انگار اومدنش حسابی خوشامگاهحال دخترای کلاس شده بود.
دخترایی که جهت نگاه های همگی سمت صورت معلمه بود!
بجای جواب دادن جویا شد:
-از دانش آموزای این کلاسی!؟
خیره به صورتش که با یه ته ریش ملایم زیادی لعنتی شده بود جواب دادم:
-بله!
اول نگاهی یه ساعت مچیش انداخت و بعد کف دست به سینه شد و جویا شد:
-و چرا دیر اومدی ؟
لبهامو از هم باز کردم ودرحالی که تو مغزم بهونه سرچ میکردم جواب دادم:
-آااااا…خب….ماشین بابام تو مسیر خراب شد پیاده اومدم! پیاده که نه…دویدم تا اینجا…بسیار سخت بود!
سر تاپام رو برانداز کرد و بعد هم کف دستهاش رو پایین گراهی شد و اضافه کرد:
-و حین دویدن هم دکمه هاتون رو اشتباهی بستین آره !؟
چون اینو بیان کرد هم نگاههای خودم هم نگاههای بقیه به سمت دکمه های لباسم کشیده شد.
اوه اوه! چه افتضاحی !
دکمه هارو ناجور و اشتباهی بسته بودم و یه چیزایی که نباید پیدا بود.
دوتا کف دستمو ضربدری روی لباسم گذاشتم و جویا شدم :
-بشینم !؟
ماژیک رو برداشت بهشدت جدی جواب داد:
-بشین اما تکرار بشه دیگه جایی تو کلاس من نداری!
تمایل داشتم برم که در حین نوشتن رو تخت اظهار کرد:
-نمتوجه شدم چشم اضافه کردنتو!
عجب پفیوزی بودااااا…خصمانه نگاهش کردم و ناچار گفتم:
-نگاه
سرد گفت:
-حالا میتونی بری…
با نفرت اون رو که حالا پشتش به من بود نگاهش کردم و بعد هم با عجله سمت نیمکت رفتم و کنار فرانک قرار گرفتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن