آرش با خنده به سمت اتاق راهی شد.
_ افرا فقط از من بدش میاد. خسیس خب واسه منم میگحرکت کردی.
افرا غر زد:
_ همین که افتخار دادم با خواهرم بیایم خونهت از سرتم زیادیه.
آرش وارد اتاق شد و کلکل کردنشان ناقص ماند. صحرا و علی مشغول حرف زدن با یکدیگر شدند و افرا بیاختیار به تارخ خیره شد تا واکنش او را در برابر هدیهاش ببیند. وقتی تارخ را در حالیکه وسط خونه کلاه به کف دست ایستاده و در فکر فرو رفته بود متوجه شد تعجب کرد.
میتوانست به راحتی متوجه شود حال او عادی نیست. از علی و صحرا فاصله گرفته و به او نزدیک شد و مقابلش توقف کرد.
_ از کلاه خوشت نیومد؟
تارخ نگاه کلافهاش را به کلاه دوخت.
_ بسیار دلنشینه. ممنون.
افرا خندید.
_ میدونستم گوشیمو شکستی همونو میزدم به حساب کادوی تولدت!
وقتی دید تارخ واکنشی به شوخیاش نداد با مضطربی که در لحنش کاملا هویدا بود پرسید:
_ حالت خوبه؟ چیزی شده؟
به گوشی کف دست او اشاره کرد.
_ خبر بدی بهت دادن؟ بهم ریختی یهو!
تارخ فرصت نکرد جوابی دهد، چراکه آرش پر سر و صدا و درحالیکه زین اسبی در کف دست داشت کنارشان آمد.
با حالتی بامزه زین را کنار پای تارخ گذاشت.
_ کوفتت شه تارخ! هر چی پس انداز داشتم دادم پای کادوی تولدت. چند ماه دیگه جبران نکنی میزنم پس کلهت.
افرا زیر خنده زد.
_ بابا خلاقیت!
صحرا ذوق زده حرف افرا را تایید کرد.
_ چه ایدهی خوبی…
آرش چشمکی به صحرا زده و با نیشی باز گفت:
_ ما اینیم دیگه صحرا خانم!
افرا غرید:
_ روت زیاد نشه آرش.
آرش میل داشت چیزی بگوید که با تشکر سرسری تارخ بیخیال افرا شد. او تارخ را عین کف کف دستش میشناخت و میاطلاع داشت آن تماس تلفنی حتما اتفاق مهمی بوده است که او را این چنین بهم ریخته است. نتوانست مضطربیاش را پنهان کند و اامان حدسی که از ذهنش عبور کرد را بر زبان آورد.
_ مهستا رسیده؟ چرا بهم ریختی؟
آهسته سؤال کرد، ولی افرا که نزدیکشان بود سوال او را متوجه شد که با چشمان درشتش منتظر به لب های تارخ نگاه دوخت تا او جواب دهد.
تارخ با احساس سنگینی نگاه خیرهی افرا به او چشم دوخت. این ترس و اضطرابی که در ته دیدهان افرا بود چه دلیلی داشت؟
بیاختیار به کلاه کف دستش چشم دوخت. افرا برایش تولد گراهی شده بود. افرا برایش کیک خریده بود. افرا به علی آهنگ یاد داده بود تا او را سورپرایز کند، افرا برایش کادو خریده بود. کلاهی که از یک فرسخی داد میزد کادوی گران قیمتی است. افرا… افرا…افرا…
برای چه افرا تا این اندازه به او اهمیت میداد؟ برای چه علیرغم تمام تنگ خلقیهای او به او نزدیک و نزدیکتر میشد؟ اسم این کشش شدیدی که میانشان بود چه نام داشت؟
ضربهی آخر را زد و از خود سؤال کرد افرا دوستش دارد؟ مثل او که حس میکرد افرا برایش با تمام زنانی که تا آن روز ملاقات کرده بود فرق دارد؟ ترسید و اینبار ذهنش منفی بافی کرد. ممکن بود افرا جزئی از نقشهی مسعود باشد؟ تند جواب این سوال ذهنش را داد. نه ممکن نبود! اگر بود با آرش سراغ مسعود نمیحرکت کرد. شاید این موضوع دلیل محکمی محسوب نمیشد، ولی از یک چیز مطمئن بود. محبتهای افرا بیریا بودند.
خاموشیش را به سختی شکست.
_ نه… خیلی خستهم. میخوام برم خونه بخوابم.
کلاه کف دستش را بالا آورد.
_ مرسی از هدیههاتون.
صحرا مخاطبش قرار داد.
_ کادوی من و علی مونده.
تارخ به سختی خودش را کنار آن ها رساند. دیگر تمایلی به ادامه دادن این تولد نداشت و انگار صورتش که سخت شده و نگاهانی که مجدد نفوذ ناپذیر شده بودند این را کاملا به بقیه القا میکرد که جو میانشان سنگین تر شد. بقیهی مراسم بسیار سریع پیش حرکت کرد. تیشرت کادویی صحرا و کمربندی که علی برایش خریده بود را با تشکر از آن ها گرفت، کیک را سرسری برید و خیلی سریع از جایش قد بلند شد. رو به علی که متعجب و کنجکاو نگاهش میکرد سؤال کرد:
_ علی با من میای؟
علی سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ نه… با…با اظهار کرده بر…گردم خونه. فرد…ا…آبجی مهس…تا…میاد.
اسم مهستا انگار یک هشدار بود که باعث میشد نگاه همه روی تارخ تیز شود! بخصوص نگاه افرا که دنبال واکنشی از جانب تارخ بود. وقتی تارخ جواب سوال آرش را نداده بود مطمئن شده بود دردش مهستا و ملاقات با محبتی است که سالهاست او را ملاقات نکرده است.
تارخ کوتاه سر تکان داد.
_ باشه…
به آرش نگاه کرد.
_ لطفا علی رو برسون.
آرش که سر تکان داد نگاهش را به سمت افرا و صحرا که با صورتی بیحال تماشایش میکردند چرخاند.
_ ممنونم ازتون. تولد خوبی بود.
افرا خواست چیزی بگوید که بلافاصله پشیمان شد. صورت سرسخت تارخ جوری نبود که از او سوال بپرسد. میخبر داشت که پاسخی دریافت نخواهد کرد.
تارخ که خداحافظی کرد آرش تند اظهار کرد:
_ کادوهات رو نمیبری؟
تارخ مسیر رفته را بازگشت. خوشی آنها را خراب کرده بود. نمیخواست با بیتوجهی به جملهی آرش زحمات آنها را هم نادیده بگیرد.
جلوی کاناپه خم شد و کمربند و تیشرت را داخل پاکتی که کنار میز بود گذاشت و کلاه وسترنی را در هم در کف دست گرفت.
بدون گفتن کلمهی مجدداً مسیری که بازگشته بود را طی کرد و وقتی داشت از کنار زین اسبی که همچنان وسط پذیرایی رها بود میگذشت اظهار کرد:
_ زحمت اینم خودت بکش آرش.
همین! دیگر حتی برای بار دوم هم خداحافظی نکرد و از آپارتمان آرش بیرون زد.
وقتی پشت فرمان ماشینش نشست و پاکت و کلاه دستش را روی صنقلبی شاگرد گذاشت ذهنش را فکرهای مختلف و شاید زننده احاطه کرده بودند.
سالها بود که دیگر نمیتوانست به آدمها خوشبین باشد، حتی اگر آن فرد مهربانی خرجش میکرد آن هم بیهیچ چشم داشتی. به مرحلهای رسیده بود که انگار بدبینی جزئی از وجودش شده بود و حالا همین بدبینی در وجودش آلارم میداد.
نفسش را بیرون داد و بالاخره هم تسلیم همین بدبینی شد!
گوشی را از جیبش بیرون آورد و با همان شمارهی ناشناسی که شیرینی تولد را به کامش زهر کرده بود تماس گراهی شد. به محض اینکه صوتی زمخت فرد پشت خط پردهی گوشش را لغزاند با جدیت اظهار کرد:
_ گوش بده ببین چی میخوام ازت. این پسره…مسعود…یه دوست دختر داشته به اسم افرا ملک… اطلاعات زندگی این دخترهرو میخوام. مطمئن شو ببین تو این بازی که این مرتیکه راه انداخته کف دست داشته یا نه.
صوتی پشت خط متعجب شد.
_ همون دختر جوونی که تو مزرعه کار میکنه؟
در جواب دادن مکث کرد. کف دستش دور فرمان قفل شد. چارهای نبود. حیات لجنزار او به گونهای بود که نمیتوانست به کسی اعتماد کند. حتی به افرایی که در این مدت کوتاه نهایت تلاشش را کرده بود تا خودش را به او اثبات کند. لب هایش را به ناچار تکان داد.
_ خودشه!
****
اولین بوق را کامل نزده درهای سفید و بزرگ عمارت بی در و پیکر نامی خان به رویش باز شدند. داخل نراهی شده هم میتوانست ببیند باغ عمارت به قلبیل بازگشت مهستا چقدر باشکوهتر از همیشگی بنظر میآید. برای حرکت کردن تردید داشت و مدام از خودش میپرسید اگر مهستا را مشاهده کرد چه واکنشی نشان دهد؟ یا اصلا او را در نگاه اول میشناخت؟
هم قلبش مشاهده کردن او را میمیل داشت و هم نه! متوجه شدن مهستا خاطرات گذشته را برایش زیر و رو میکرد و خواستههایی که مرده بودند، اما میان تمام این تلخیها بودند خاطراتی که روزگارهای شیرین کوتاه زندگیاش را یادآوری میکردند.
ناچار از اینهمه جدال و تناقض در درونش پایش را روی گاز فشار داد و وارد حیاط عمارت شد.
تمام باغچهها مرتب شده بودند. کف سنگ فرشهای حیاط از شدت تمیزی برق میزدند و کل چراغ های حیاط و عمارت روشن بودند. چراغ های خاموش خونهی غفور نشان میداد همگی در عمارت اصلی جمع بودند. حتی لاله و خانوادهاش.
ماشین را درست مقابل عمارت پارک کرد، اما پیاده نشد. ساعت از یازده شب گذشته بود و نیامدنش در بازهی وقتی که نامی خان تعیین کرده بود جرم بزرگی محسوب میشد! همه منتظر بودند او به ضیافت شام برسد، ولی خودش علاقهای به شام خوردن در میان آن جمع نداشت، حتی با وجود مهستا که بخشی از وجودش که همیشگی سرکوبش کرده بود عمیقا برای او بیقرار بود.
آهی کشید. بیشتر از آن نمیتوانست در ماشین بماند و رفتن را طول دهد. بخصوص که حالا همه متوجه شده بودند او از جاده رسیده است.
نفسش را بیرون داد و تمایل داشت پیاده شود که چشمش با کلاه وسترنی روی صندلی شاگرد برخورد کرد. دیروز یادش راهی شده بود کادوهایش را به خانه ببرد.
کلاه را در کف دست گراهی شد و به آن خیره شد. یادآوری تولد و کیک عجیب و غریبش تبسم محوی روی لب هایش نشاند. آرام لب زد:
_ افرا لطفا تو به بدبینیم دامن نزن. همینطور خوب باش تو ذهنم. تا ابد.
بیمیل کلاه را روی صندلی گذاشت و بالاخره از ماشین پایین آمد.
حالا میتوانست خیسی روی سنگ فرشهای مقابل عمارت را تشخیص دهد. همین خیسی سنگ فرشها که قبلا هزاران بار هم با آن رو به رو شده بود او را به گذشته پرت کرد. مهستا عاشق آب دادن گل ها و خیس کردن باغچه و حیاط بود.
ظاهرا نشانههای حضورش خیلی سریع تر از چیزی که به آن میاندیشید خودشان را به رخ کشیده بودند.
پایش را روی اامان پلهی ورودی عمارت گذاشت، ولی سرش را که بالا آورد قدمهایش به همان پلهی اول چسبیدند و نگاهش مات شد.
مات زنی که انگار فقط نگاهانش آشنا بودند و آرامش دائمی چهرهاش. مهستا بود… زنی که سالها قبل در قلبش برای خودش حکومتی به پا کرده بود. روی آخرین پله به انتظارش ایستاده بود. فاصلهشان از هزاران کیلومتر به اندازهی چند متر تغییر کرده بود. به اندازهی چند پله.
همانجا توقف کرد. نه کف دستش مشت شد نه فکش لرزید نه پلک زد و نه قلبش محکم تر تپید. فقط نگاهانش علائم حیاتی داششتابزده و نگاه میکردند.
خیره به او که بدون پلک زدن نگاهش میکرد نگاهش کرد.
از آن موهای یک دست مشکی و قد بلند چیزی نمانده بود جز موهایی کوتاه تا سرشانه و رنگ شده. شومیز سفید و دامن تنگ مشکی رنگ چسبانش با آن کفشهای مشکی رنگ پاشنه بلند برخلاف تمام پیراهنهای گل گلی و کفشهای پاشنه تختی بود که سال ها پیش آنها را به تن میکرد و با تبسم در میان درختان سر به فلک کشیدهی عمارت قدم برمیداشت.
حتی آن مهربانی نگاهش هم انگار جایش را با یک صلابت و قدرت تعویض کرده بود. مهستا دیگر آن دخترک مهربان و ملایم گذشته نبود. زنی بود پرجذبه و خواستنی که فرسنگها با آن مهستای قبل فاصله گراهی شده بود. زنی که لقب دکتر عجیب به آن میرسید.
بالاخره پلک زد! دیدهانش سوختند و انگار دلش تازه یادش وارد شد باید بتپد!
به قدم هایش حرکت داد. پلهی دوم… سوم… و بالاخره مقابل او ایستاد.
مهستا، ولی انگار قصد نداشت کوتاه بیاید. همچنان خیره به تارخ بود. حالا که تارخ درست در چند قدمیاش توقف کرده بود میتوانست او را بهتر و دقیق تر ببیند.
لبهایش ناباور تکان خوردند.
_ تارخ…
انگار او هم باور نمیکرد مرد جدی و پرجذبهی مقابلش همان تارخ جوان و عاشق پیشه باشد.
تارخ نفس کوتاهی کشید.
_ عوض شدی…
مهستا لبش را به دندان گحرکت کرد. قطره اشکی ملایم روی گونهی راستش سر خورد. آوایش ولی، ردی از بغض نداشت. ملایم بود و در عین حال محکم.
_ تو بیشتر…
تارخ تبسم تلخش را پشت لبهایش پنهان کرد و قاطع اظهار کرد:
_ خوش اومدی به خونهت خانم دکتر!
اینبار مهستا به خودش حرکت داد. یک قدم به جلو وارد شد و کف دستانش را دور کمر تارخ حلقه کرده و سرش را به سینهی تارخ تکیه داد.
_ قلبم برات تنگ شده بود.
تارخ خاموشی کرد. بوی عطر گران قیمت مهستا که زیر بینیاش پیچید باز هم به او یادآوری کرد که همه چیز عوض شده است. نه او تارخ گذشته بود و نه مهستا مهستای گذشته. حتی بوی عطر مهستا هم مثل گذشته نبود و حالا و در این لحظه صحبت از دلتنگی دیگر فایده نداشت.
یک دستش را بالا آورد و ساکت روی کمر مهستا گذاشت. میمیل داشت روی موهای او را ببوسد، اما بر احساساتش فائق آمد. دستش را از کمر او جدا کرد و با اینکار انگار غیرمستقیم از مهستا تمایل داشت تا از آغوشش بیرون بیاید.
مهستا اطاعت کرد، اما وقتی از آغوش تارخ بیرون وارد شد بازوی او را گحرکت کرد و با لبخندی که در تناقض با دیدهان خیسش بود زمزمه کرد:
_ بریم تو…همه و به ویژه علی منتظرتن.
وارد عمارت شدند، ولی قبل از اینکه به جمع بقیه بپیوندند تارخ ایستاد و ملایم کف دست مهستا را از بازویش جدا کرد.
_ اینطوری بهتره.
مهستا به سختی تبسمی زده و سرش را تکان داد.
_ متاسفم… نمیتمایل داشتم معذبت کنم فقط از مشاهده کردنت بسیار خرسندم.
تارخ تبسم بیجانی زد.
_ منم همینطور دختر عمو. بریم…
اینبار منتظر مهستا نتوقف کرد و به قدم هایش حرکت داد.
حرکت کردار سرد و تا حدودی خشک تارخ مهستا را در شوک فرو برد.
میخبر داشت هیچ چیز مثل گذشته نخواهد بود. بارها از سارا و مهران شنیده بود که تارخ عوض شده است و همان تارخ گذشته نیست، ولی با این وجود احساس میکرد تارخ از دیدنش مسرور میشود، ولی صورت سخت و بیانعطاف او نه ردی از خرسندی داشت و نه دلخوری!
چه شده بود؟ چه شده بود که تارخی که همیشه او را از ته دل میخنداند و با تبسمهایش میریز خندید حالا به سختی حتی به رویش تبسم میزد؟ قلبیل این تبسمهای قسطی و صورت سفت و سختش چه بود؟ چرا حس میکرد تارخی که میشناخت دیگر نیست و این مرد یک مقلب دلپذیر تر و پختهتر از تارخ قبلی است و شاید زخم مشاهده کردهتر.
این حجم از تغییرات بخاطر دوری او بود یا…؟
اشکهایش را با نوک انگشت زدود و فکرهای ذهنش را موقتا رها کرد. به قدم هایش حرکت داد و خودش را به تارخ رساند تا دوخوشحالوش یکدیگر وارد سالن شوند.
تارخ که حضور مهستا را کنارش احساس کرد اندکی از سرعتش کاست تا او عقب نماند. به محض پا گذاشتن در سالنی که همه دور هم نشسته بودند و سلام دادن پر انرژی علی نگاه کنجکاو و مضطرب همه به سمت آنها چرخید.
خاموشی سنگین فضا با جملهی نامی خان در هم شکست.
_ خوش اومدی پسرم.
تارخ پوزخندی زد. پوزخندش به قدری عمیق بود که نفس در سینهی همه حبس شد و مهستا را متعجب ساخت.
_ علیک سلام. برگشت دخترتون رو تبریک میگم نامیخان.
حیرت مهستا از متوجه شدن اسم نامیخان بیشتر شد. چه شده بود؟ میان تارخ و پدرش چه شده بود که تارخ بجای اینکه مثل همیشه او را عموجان صدا کند با تحقیر و شاید تمسخر نامی خان خطابش میکرد؟
نامیخان خودش را نباخت. بازگشت مهستا برایش به اندازهی شیرینی به همراه داشت که تلخی حرکت کردارهای تارخ را با آن جبران کند و از طرفی آمادهی هر رفتار و حرفی از جانب تارخ بود. برای همین هم تبسمی عمیق و واقعی روی لب نشاند.
_ ممنون… میخوام تو همین هفته قبل از عروسی پسر غفور یه مهمونی حسابی جاده بندازیم بخاطر برگشت مهستا.
مهستا با تبسم بازوی تارخ را گراهی شد.
_ نمیخواد باباجون. میدونی که من اهل سر و صوت کردن و این حرفا نیستم.
با تبسم به تارخ اشاره کرد.
_ بیا بشینیم.
به محض قرار گرفتنشان شیرین که با اضطراب و به سختی جلوی خودش را گرفته بود تا چیزی نگوید نگران به صورت تارخ خیره شد.
_ شام خوردی تارخ جان؟ نخوردی پاشم شام بیارم برات؟
قبل از تارخ نامیخان با جدیت بیان کرد:
_ تو چرا شیرین؟ میگم گلی میز بچینه.
تارخ با محبت به شیرین چشم دوخت.
_ بیرون قرار داشتم. شام خوردم.
تینا که کنار شیرین نشسته و با گوشیاش مشغول بود از جایش قد بلند شد. کشیده شدنش باعث شد توجه تارج به سمت او جلب شود.
_ کجا؟
تینا متعجب به صورت جدی تارخ خیره شد.
_ دوستم زنگ زده. جواب بدم برگردم.
اخمهای تارخ درهم شدند. دوستش همان مسعود بود؟ قلبش میمیل داشت جلوی تینا را بگیرد و بپرسد کدام دوستش، اما بجای او جلوی خودش را گرفت. در موقعیتی قرار نداشت که بتواند اون را مورد بازجویی قرار دهد. سرش را که تکان داد تینا تبسمی زده و از جمع آنها فاصله گحرکت کرد.
به محض حرکت کردن تینا مهستا خطاب به تارخ پرسید:
_ خب چخبر؟ چیکارا میکنی؟
سارا موهایش را پشت گوش فرستاد.
_ تارخ این روزا سرش بسیار شلوغه.
لحن معنادارش باعث شد ابروهای مهستا بالا برود.
_ چطور؟!
نگاهش به نیم رخ تارخ بود.
تارخ نگاه مهستا را احساس کرد که با تمسخر جواب داد:
_ خب از خواهرت بپرس. ظاهرا خوب بلده تو زیستن و کارای من سرک بکشه!
لبخند محو روی لبهای مهستا ناپمتوجه شد شد. واقعا این تارخ بود؟ همان تارخی که همیشگی از او و سارا محافظت میکرد؟ چه بلایی بر سر این خانواده وارد شده بود؟ در این چند سال بیخبری او چه شده بود؟
درسا لبخند زورکی زد. انگشتانش را مضطرب به بازی گحرکت کرد. خالهی تازه از خارج برگشتهاش خبر نداشت میان مادرش و تارخ شکرآب است.
_ خاله، دایی تارخ شوخی میکنه!
تارخ نفسش را بیرون فرستاد. اگر کسی جز درسا این جمله را اضافه کرده بود او را سر جایش مینشاند، اما فقط و فقط بخاطر درسا خاموشی کرد و چیزی نگفت. اما سارا قصد نداشت کوتاه بیاید. پا روی پا انداخت.
_ چرا آزرده میشی؟ نکنه مشکلی پیش اومده؟ شایدم با افرا بحثت شده.
باز هم تارخ را مخاطب قرار داده بود.
نامیخان با اقتدار نوک عصایش را روی زمین کوبید.
_ بس کنین. با جفتتونم.
مهران که تحمل نداشت کسی افرا را به تارخ بچسباند به پیروی از پدرش و با اخم رو به سارا گفت:
_ بابا درست میگه سارا… الان این چه بحثیه راه انداختی؟
تارخ میدانست درد مهران چیست که به دفاع از حرف پدرش به سارا میتوپید. موضوع افرا بود. اگر جانش را هم در این جاده از کف دست میداد باز هم محال بود که اجازه دهد کف دست مهران به افرا برسد. برای همین هم با اخم و جدیت رو به مهران غرید:
_ بحث من و سارا به خودمون مربوطه. تو یکی دخالت نکن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن