رمان آووکادو پارت ۱۹۷

با وارد شدن امید، توجه‌ها به سمتش می‌رود. نماینده‌ی عربستان که زنی خوش‌چهره و جوان بود، با چرب زبانی با امید راجع به قرارداد و ادامه هم‌کاری صحبت می‌کرد و این گرم گرفتن، آلاله را عصبی کرده بود.

در حضور رهام چنین برخورد نکرد و حالا با مشاهده کردن امید گویی گل از گلش شکفته باشد.

– I am really glad to see you. I didn’t think I could see you closely.
( واقعا خوش‌حال شدم شما رو متوجه شدم. فکر نمی‌کردم بتونم از نزدیک ببینمتون.)

این را فاطیما، نماینده عربستان با تبسمی که از صورتش جدا نمی‌شد، به زبان آورده بود و امید که مخاطب این جمله بود تنها با یک پوزخند ریز، جوابش را می‌دهد:
– I am not a special person, please. You should have seen my father.
( من که شخص خاصی نیستم، لطف دارید. باید پدرم رو می‌مشاهده کردید.)

زن که فاطیما نام داشت، مستانه خنده‌‌ای می‌شکند و بار دیگر مشغول چابلوسی‌هایش درباره‌ی شرکت و همکاری‌ شکل گراهی شده، می‌شود.

آلاله که علنا خودش را یک فرد اضافی در آن جمع می‌مشاهده کرد، رو به رهامی که مشغول صحبت کردن با دیگر نماینده‌ی عربستانی به نام جلال احمد بود، می کند و دستی روی شانه اش می‌گذارد.

رهام با عذرخواهی کوتاهی حرفش را قطع می کند و به طرف آلاله برمی‌گردد. آرام زیر لب زمزمه می‌کند:
– جان؟

سنگینی نگاه امید را روی خودش حس می‌کرد. بی‌توجه به آن نگاه، مثل رهام، آهسته جواب می دهد:
– اگه دیگه با من کاری ندارید، من برم.

رهام که خوب می‌اطلاع داشت علت این جمله‌ی آلاله چه می‌تواند باشد، فکری که در سر داشت را به زبان می‌آورد:
– یه کوچولو صبر کن، الان باهم می‌ریم.

آلاله نمی‌توانست صبر کند. حوصله ی این بیان کرد و گویی که رو به رواش شکل گرفته بود را نداشت. علنا زن با امید لاس می‌زد و امید با جمله‌های کوتاه جوابش را می‌داد.

نمی‌توانست روی حرف رهام حرف بزند. همین که اضافه کرده بود باهم می‌روند، خوب بود. حداقل تنها نمی‌شد و فکر و خیال‌ها یقه‌اش را نمی‌گراهی شدند.

امید با آن‌که به ظاهر با نماینده عربستان حرف می‌زد ولی فکرش پیش آلاله بود.

نمی‌توانست آن‌چه درباره‌ی خانواده‌اش متوجه شده بود را هضم و قبول کند. نمی‌توانست خودش را ببخشد. طناب عذاب وجدان دور گلویش پیچیده‌ بود و کوچک‌ترین حرکتی از جانب آلاله کافی بود تا صندلی زیر پایش را خالی شود و در نهایت بمیرد!

حاضر بود بمیرد اما از طرف آلاله دیگر جمله‌ی ” از تو متنفرم” را نشنود. البته بعید می‌اطلاع داشت… بعید می‌خبر داشت با اتفاقی که افتاده، دخترک باری دیگر همه‌ی دق و قلبی‌اش را روی سر و قلبش خراب نکند!

با قد بلند شدن رهام و سپس آلاله، امید از فکر بیرون می‌آید و به آن دو نگاه می‌اندازد.

رهام همان‌طور که عینک آفتابی اش را از روی میز برمی‌داشت، رو به امید می‌گوید:
– ما بریم دیگه‌…

زودتر از امید، فاطیما زبان باز می‌کند:
– Where so soon? We just got good results. We should celebrate.
( کجا به این زودی؟ تازه به نتایج خوبی رسیدیم. باید جشن بگیریم.)

رهام تعارف را کنار می‌گذارد و نگاهش را بین سه نماینده‌ی عربستانی می‌چرخاند:
– It’s an honor, but let’s stay for another time.
( باعث افتخاره ولی بمونه برای وقتی دیگه. )

امید کنجکاو بود بداند این حرکت کردن ناگهانی‌شان دلیلش چیست، پس به‌سرعت می پرسد:
– کجا می‌ری؟

– با آلاله می‌ریم یکم بگردیم، کله‌مون هوا بخوره. خسته شدیم…

– پس منم میام.

– no no no. Please stay, let’s go to the garden.
( نه، نه، نه. لطفا شما بمونید بریم باغ)

با این جمله ی فاطیما، ابروان آلاله ی مخاموشی بالا می‌رود. باغ!؟ علنا امید را دعوت کرده بود برای عیش و نوش؟

امید با شنیدن جمله‌ی فاطیما، اخمی می‌کند:
– باغ؟ باغ چرا؟

فاطیما با لبخند و به آرامی که گویی موضوع خاصی نیست، می‌گوید:
– Sheikh Salman was also with us on this trip. And now they are present in the garden. Now that the cooperation between the two companies is going well, they will be happy to see you.
( شیخ سلمان هم در این سفر با ما بودند. و الان در باغ حضور دارند. حالا که هم‌کاری دو شرکت به خوبی پیش میره، ایشون خوش‌حال میشن شما رو هم ببینند‌.)

جمله ی فاطیما کافی بود تا رهام و امید، هر دو غافل‌گیر شوند! شیخ سلمان رئیس شرکت نتو در عربستان بود و حالا شخصا در ایران حضور داشت!

زرنگ بودند که حرفی از حضور او نزدند و خبر در جایی درز نکرده بود.

رهام که بیش از امید جا خورده بود، با کنایه حرفش را می‌زند:
– It is interesting that you did not say anything about the presence of Sheikh Salman!
( جالبه که چیزی از حضور شیخ سلمان ناظهار کردید!)

فاطیما شانه بالا می اندازد و در نگاهان رهام خیره می‌شود:
– You know better that this is the world of business!
( خودتون بهتر می‌دونید جهانی تجارت همینه!)

و بعد رو به امید ادامه می‌دهد:
– Do you agree to go to Sheikh Salman?
( موافق راهی شدن به پیش شیخ سلمان هستید؟)

امید چاره ای نداشت جز قبول کردن! باید آن مرد را می‌مشاهده کرد و مستقیمن با او صحبت می کرد. رفتنش بیشتر از نراهی شدنش ارزش داشت.

سرش را به معنای تایید تکان می‌دهد. فاطیما که جواب مثبت را از امید می‌گیرد، رو به دو نماینده‌ی دیگر عربستانی می کند و با آن‌ها صحبت می‌کند.

در این بین، رهام رو به امید می‌گوید:
– اگه کاری داشتی خبر بده.

امید “باشه”‌ای زمزمه می‌کند و در برابر نگاه آلاله، صرفا نگاه پر حرفش را به او می‌دهد.

***
خنکی هوا، موهای بیرون ریخته شده از شالش را به رقص در می‌آورد. سرش داغ بود و قلبش آتش می‌گحرکت کرد. عاشق شد به داخل دریای پیش رویش قدم بگذارد و خودش را تقدیم آب دریا کند. حوصله‌ی زیستن و زنده بودن را نداشت.

اگر رهام نبود شاید کار خودش را یک سره می‌کرد.

روی خاک مادری‌اش قدم می‌گذاشت در حالی که اصلا نمی‌خبر داشت خانواده‌اش در کدام گوشه‌ی این خاک سکونت دارند.

هم‌چنان در همان محله‌ی قدیمی هسشتاب‌زده یا خونه را عوض کردند؟ اصلا یادشان هست آلاله‌ای هم وجود داشته یا خیر؟

شاید نگاه انتظارش بودند… شاید هم نه. اصلا دلیلی داششتاب‌زده برای نگاه انتظاری برای او؟ خیر سرش دختر خوبی برای آن‌ها نبود!

نه که خودش نخواهد، امید نگذاشت… امید گند زد به تمام حیات‌اش…

اگر امید نبود و آن اتفاقات نمی‌افتاد، زن حسام می‌شد؟ یعنی با حسام ازدواج می‌کرد؟

فکر آن‌که حسام همسرش باشد، لرزی به تنش می.اندازد. با حسام بودن بدتر از بلاهایی بود که امید بر سرش نازل کرده بود.

حداقل امید یک زمانی دوستش داشت! در قلبش پوزخند می‌زند. ” یک وقتی”؟

رهام که سکوت و لرزش خفیف آلاله را متوجه می‌شود، چند قدم فاصله را طی می‌کند و کنارش می‌ایستد.

– سرده، بیا از این‌جا بریم.

به رهام گوش نمی‌دهد. لج‌بازانه به سمت دریا می‌رود. قبل از آن‌که پاهایش را روی ماسه‌های خیس بگذارد، کفشش را می‌کند و سپس، با پاهای برهنه جاده می‌رود.

برخورد ماسه‌های سرد به کف پایش، دلش را به تلاطم می‌اندازد. آخرین بار با خواهرش، آهستهش به این‌جا رسیده بود.