رهام با تأسف سرش را تکان میدهد
– آره، تو گفتی. حالا میگی مشکلت دقیقا چیه یا نه…
خودش هم نمیدانست مشکلش چیست. چه چیزی باعث میشود در برابر کنار هم بودن رهام و آلاله بی قلبیل گارد بگیرد. خوشش نمیوارد شد، دلش نمیتمایل داشت. انگار چیزی سنگین راا بگذارند روی قفسه سینه اش!
از این حالاتش کفری بود. آلاله را یک فرد اضافی در حیاتش میمشاهده کرد که با حضورش همه چیز را خراب کرده است!
– هیچی، مشکلی ندارم.
رهام از جایش قد بلند میشود و کنار امید مینشیند:
– این ححرکت کرد رو که قبول ندارم ولی بدون، داداش من، برادر من، من هیچوقت به تو خیانت نمیکنم. کاری نمیکنم که خلافِ رسم و رسوم زندگی تو باشه.
لبخند زده و دست روی شانهی امید میگذارد
– بیست ساله رفیقتم، دوبرابرش میشناسمت. میدونم حالت خوب نیست، ذهنت درگیره، فکرای چرتو پرت هم کم نمیاد تو ذهنت. همه چیز تند پیش رفته، یهویی رفتی سمت چیزی که حتی راجع بهش عقیدهای هم نداشتی. من درکت میکنم، هستم پیشت، حواسم بهت هست.
حرفهای برادرانهی رهام به قلبش مینشیند. شاید نیاز داشت به همین حرفها تا قلبش از بابت چیزی که نمیدانست چیست، قرص شود.
ساکت شده نسبت به چند دقیقهی قبل، میپرسد:
– حالا این دختره که باهات حرف زد، چیزی راجب دیروز ناضافه کرد؟
رهام نمیخبر داشت جریان تماس دیشامگاه را بگوید یا نه، هم میتمایل داشت صادق باشد هم نمیمیل داشت امید را حساس کند و او با خودش به این فکر کند که هر روز آنها با هم تلفنی صحبت میکنند.
پارت هشتصد و بیست
#p820
ولی آواقت را در اولویت میدهد:
– دیشامگاه بهم زنگ زده بود.
همین جمله کافی بود تا امید یک تای ابرویش را بالا بیاندازد:
– خب؟
– زنگ زد، اضافه کرد تنهام. امید نیست، نمیدونم کجاست و فلان… یکمم از مضطربیش راجب مهمونی گفت. بنده خدا بهشدت استرس داره…
امید خودش هم استرس داشت، چه رسد به دخترکی که تا به حال خانوادهی شایگان را هم نمتوجه شده بود!
– نمیخوای چهارتا عکس باهاش بگیری بزاری اینستا تا درِ دهنِ ملت رو بگیری؟
با پوزخند لب میزند:
– مگه در دهن اینا بسته میشه؟
– اگه زودتر نبندی چهارتا دختر دیگه رو میبندن بهت. یادم نیست کدوم صفحه بود اما نوشته بود که اصلا دختره بچه مدرسهای نیست و اسمش نگینه و این چیزا… ببند دهن اینا رو از حاشیه دور بشیم امید.
کشیده میخندد:
– کاش ببندن، فکر اینکه یه بچه مدرسهای رو دارم به عنوان نامزدم معرفی میکنم ترس به جونم میندازه… الان تیتر میکنن امید شایگان کودک همسری رو رواج داده!
رهام با جملهی آخر امید، خندهاش میگیرد
– اگه آلاله این حرف رو بشنوه، مغزت رو میخوره امید. بهتره جلوش چیزی نگی.
امید اعتنایی به برداشته شدن ” خانوم” ی که همواره کنج اسم آلاله بود، نمیکند و جدی میگوید:
– حالا راجب عکسا، چهارتا عکس از گوگل پیدا میکنم میذارم. این بچهرم تگ میکنم همه میفهمند. دیگه کاری نداره که…
پارت هشتصد و بیست و یک
#p821
رهام مخالفت میکند:
– گوگل چیه مرد، مگه عهد قجره؟ قد بلند شو بیا بریم پیشش... یه دوتا عکس میگیرید کافیه.
هرچقدر امید مخالفت میکند ولی رهام با پافشاریاش بالاخره امید را راضی میکند تا به واحد آلاله بروند.
آلاله همچنان دلخور از اضافه کردهی امید، دست به سینه به دیوار تکیه داده بود و با نگاه سرزنشگرش امید را نگاه میکرد.
– چته؟ چرا اونطوری نگاهم میکنی؟
– بلد نیستی عذرخواهی کنی؟
کف دست روی نقطه ضعفش میگذارد! عذرخواهی؟ آن هم امید شایگان؟ با خونسردی نیشخند میزند:
– چرا باید از تو عذرخواهی کنم؟
رهام که نظارهگر گفتوگوی پیش وارد شده بود، قبل از آنکه آلاله جواب او را بدهد و بحث بالا بگیرد، میانجیگری میکند:
– بیاید دو دقیقه بحث نکنید، ما قرار بود یه کار دیگه انجام بدیم.
آلاله نگاه پر از حرفش را اجبارا از امید میگیرد و رو به رهام میگوید:
– خب؟ باید چی کار کنیم؟
رهام با نگاهانش به مبلهای دو نفره اشاره میکند:
– یه دوتا عکس از کف دستاتون میگیرم کافیه، بیاید کنار هم بشینید.
هر دو مثل بچههای حرف گوش کن کنار هم مینشینند. به حلقههای داخل کف دستشان خیره بودند.
او با بیخیالی و آلاله با نگرانی دستان کوچک سردش را با تعلل روی کف دستان گرم و مردانهی امید میگذارد.
لمس کف دستانشان با یک دیگر، و خودنمایی پوست سفید آلاله در برابر پوست برنزهی او، هر دو را به جهانی دیگری وا میدارد.
رهام در خاموشیی که ایجاد شده بود، چند عکس پشت هم میگیرد و بعد از آنکه کاملا راضی میشود، میگوید:
– خب عالیه، تموم شد.
پارت هشتصد و بیست و دو
#p822
دخترک سریع کف دستانش را بر میدارد و از جایش بلند میشود. نمیاطلاع داشت آن مدت که کنار امید جای گرفته بود، امید ضربان بالا گراهی شدهی قبلش را شنیده بود یا نه! کاش امید گوش هایش در آن لحظه کر شده باشد.
امید بر خلاف آلاله، ذهنش در جای دیگری پرسه میزد. نمیتوانست خودش را هممسیر یک بچه مدرسهای تصور کند. واکنشهای دیگران چگونه میتوانست باشد!؟
رهام، امید را مخاطب قرار میدهد:
– کار ما تموم شد، عکسارو تا شامگاه برات ادیت میزنم، میفرستم. بریم؟
امید بی هیچ کلامی، از جایش کشیده میشود. آلاله با متوجه شدن جملهی رهام، نفسی از سر آسودگی میکشد. تحمل حضور امید را، حداقل الان نداشت!
رهام که متوجهی دگرگونی حال آلاله شده بود، بدون پرسشی، خداحافظی کشیدهی میکند و همراه با امید، از واحد آلاله خارج میشوند.
امید رو به رهام میپرسد:
– این دختره چش شد؟
رهام با انکه میتوانست حدس بزند اما خودش را به جاده دیگری میزند و شانهای بالا می اندازد.
– نمیدونم، بیخیال. من دارم میرم، کاری باری نداری؟
امید که برای خودش برنامهها داشت، خندهای میشکند:
– حالا میموندی، دو پیک میزدی بعد…
رهام تند واکنش نشان میدهد و همراه با ابروان گره خورده، میتوپد:
– داداش، بیخیال تو رو خدا… میخوای مست کنی الان؟
میمیل داشت مست کند، تنها برای آنکه کمی از حال و هوای این روزگارها بیرون بیاید. در ذهنش غوغا بود و افکار های مختلف ذره ذره وجودش را از درون میخورد.
رهام اما به فکر دخترکی بود که ممکن بود مستی امید وحشت زدهاش کند.
میاطلاع داشت رهام مخالف این کار است، ضربهای به شانهی او میزند:
– شوخی میکنم، برو… عکسا رو زود برام بفرست از مادمازل زود رونمایی کنم.
پارت هشتصد و بیست و سه
#p823
رهام بدون اینکه قانع شود، با ترمشاهده کرد باشه ای میگوید و بعد از خداحافظی اساسی، از ساختمان بیرون میرود.
به داخل واحد خودش میرود و شیشهی ودکایش را بیرون میآورد.
محبوبترین نوشیدنیاش!
دلش مست شدن و دور شدن میمیل داشت!
نمیتوانست وضعیت خودش را درک کند. وضعیت جسمانیاش را! اامان پیک را بدون مزه، سر میکشد.
طعم تلخ نوشیدنی، گلویش را میسوزاند ولی به خودش رحم نمیکند و پیک دوم و سوم را میخورد.
چرا در رابطههای جنسیاش ناکام میماند؟ چرا لذت نمیبرد؟ چرا کل تنش عقب نشینی میکرد!؟
پیک چهار و پنج را مینوشد. آخرین بار کِی مست کرده بود؟
یادش نمیوارد شد.
پیک شش، هفت، هشت را هم میخورد… روی مبل لش میکند.
دیدهانش را محکم میبندد. بغض مسیر گلویش را گحرکت کرده بود.
چه مرگش شده بود؟ نفس کشیدن برایش سخت میشود. از حال الانش بدش می آمد!
سرش را با دو دستش میگیرد… حالا کابوسهای این چند وقت هجوم میآوردند به چشمانش… صوتها و فریادها و التماسهای دخترکی گوشش را اذیت می کند.
با فشاری که به ذهنش میآورد، بدون کنترل کردن خودش، عصبی از جایش بلند میشود و شیشهی سفید رنگ نوشیدنی را محکم روی زمین میکوبد و جملهی ” لعنتی تو کی هستی!؟”را با تمام حرصش بیان میکند.
فریادش آنقدر قد بلند است که آلالهی نشسته روی مبل خانهاش هم، آن را بشنود.
دلواپس، سریع از جایش کشیده میشود و در را باز میکند. با قدمهای ساکت خودش را به درِ واحد امید، میرساند. گوشهایش را تیز میکند اما چیزی نمیشنوند.
یکباره چه شد؟ چه اتفاقی افتاد؟
توی ذهنش انواع و اقسام افکار رشد میکند…
نکند به یاد آورده است؟!
کاش به یاد بیاورد!
با همان افکار بیدر و پیکر از واحد امید فاصله گراهی شده و خودش را داخل واحد خودش میاندازد…
〰〰〰〰
نگاهش را از آسمانِ تاریک تهران میگیرد و پنجره را میبندد. بعد از دوش آب سردی که گرفته بود، مستی از سرش پریده بود. ولی سردرد وحشتناکی داشت…
بیرمق به سمت موبایلش میرود و وارد برنامهی تلگرامش میشود. از اکانتهای مختلفی پیام داشت. واقعا برایش جالب بود چطور و چگونه شمارهاش را پیدا میکردند!
بعد از رد کردن پیامهای اضافه، چشمش به پیوی رهام می خورد که چند پیام خوانده نشده داشت. آن را باز میکند… با متوجه شدن عکسهای فرستاده شده، پوزخندی گوشهی لبش مینشیند.
دقیقتر به کف دستانشان خیره میشود، دستان مردانهی خودش کجا و دستان کوچک دخترک کجا!؟
یکی از عکسها را ذخیره میکند و به داخل برنامهی اینستاگرامش میرود. ترمتوجه شد داشت عکس را پست کند یا نه…
واقعا چه غلطی داشت با آیندهاش می کرد؟ اگر کمی دیگر با عقل و منطقش کف دست به یقه میشد، قید گذاشتن عکس را میزد ولی تند عکس را انتخاب میکند.
حالا کپشن چه میزد؟ چندین بار جملهها و کلمات مختلف را مینویسد و پاک میکند و در نهایت به نوشتن
” من و اویی که تمام من است. ”
قانع میشود و با تگ کردن آیدی آلاله، که چند فالوور بیشتر نداشت، آپلودش میکند.
پوزخندی میزند…
– از به کجا رسیدی امید… یه بچه شده تمام تو؟ بیخیال بابا… کم زر بزن.
پارت هشتصد و بیست و پنج
#p825
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
تنها یک روز مانده بود به میهمانی و استرس ولینم را بریده بود…
مثل هر روزی که به مدرسه میحرکت کردم، به خیابان، به خرید، حتی وقتی که در خانه، تنها به سر میبردم!
مرور کردن این روزگارها آنقدر سخت بود که حتی دلم نمیتمایل داشت از آن بگویم. البته که در این بین کم هم احساس رضایت و قدرت نداشتم.
مثلا همان شبی که امید در اینستاگرامش عکسمان را با جملهی “من و اویی که تمام من است.” گذاشت و سیل درمیل داشتهای فالویی که به کف دستم میرسید.
جالب بود ولی بیشتر از ده هزار درخواست دریافت کرده بودم…!
سلبریتیهایی که تبریک میگفتند، کامنتهایی که زیر پست امید میگراهی شدیم…
هرچقدر که اینها هیجان زدهام میکردند، از آن طرف پیامهای منفی که از جانب برخی افراد و سایتها میگرفتیم، عصابم را بهم میریخت…
به خاطر نداشتن هیچ عکسی توی پیجم هنوز کامل شناخته نشده بودم و بسیاری از پیجها اصرار بر آپرود شدن عکسم را داششتابزده.
رهام از عادی بودن شرایط میبیان کرد و اینکه کاملا همه چیز طبق برنامه دارد پیش میرود و من اینطور بودم که کجای این راهی شدارها عادیست!؟
هر روزی که به مدرسه میراهی شدم، ترس از این داشتم که اگر بقیه بفهمند من نامزد امید شایگانم، چه اتفاقی میافتد…
یا اگر این خبر به گوش خانوادهام برسد؟!
زیستنام به سه مرحله تقسیم شده بود. قبل از آن شامگاه بارانی و خفت و خاریام توسط حسام و ماجد، بعد از آن شامگاه و غرق شدن توی منجلابی ک امید شایگان نام داشت و حالا ازدواج صوری که گحرکت کرده بودیم!
از این وضعیت راضی نبودم، زندگیام آنقدر آشفته شده بود که جز عذاب چیزی برایم نمیآورد.
با باز شدن در ماشین و جای گرفتن امید پشت فرمان، از فکر بیرون میآیم. به اصرارهای فهیمه خانوم، قرار بود با امید بروم لباس بخرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن