نفس نفس میزدم و با مکث نگاهمو تو نگاه خون قرار گرفته اشکیش دادم…
وَ حالا جفتمون ساکت بودیم!
تو نگاهمون کلی حرف بود اما انگار دیگه زبون همو هیچ جوره بلد نبودیم.
پشت و کرد بدون حرفی از دفترم خارج شد و من هنوز تو بهت بودم؛ هنوزم نمیتونستم هضم کنم حرفاشو و چند بار پلک زدم در آخر نگاهام و محکم بستم!
کمی سعی داشتم این حرارت درونی خشم و گیج بودن رو از خودم دور کنم تا کار احمقانه نکنم و چند ثانیه گذشت ولی نتونستم سر جام بیستم و از دفترم زدم بیرون…
چشم گردوندوم و اوا نبود و سمت آسانسور پا شتابزده کردم و جوری دکمه ی همکفو فشردم که انگشت شصت خودم تیر کشید و با پام ضرب گحرکت کردم و آوا نباید میراهی شد.
نه بعد اون حرفای عجیب و ترسناک یا حتی شیرینش!
آسانسور که از حرکت ایستاد خارج شدم و با دیده دنبال آوا گشتم و دیگه برام مهم نبود این جا شرکت و محیط کاریِ فقط میمیل داشتم حقیقت و بفهمم و تمام!
بالاخره نگاهم بهش قرار گرفت!
جلو در خروجی بود و سمتش حرکت کردم و از پشت دستش و چنگ زدم که سمتم برگشت و نگاهش و بهم داد!
از لای دندونام طوری که فقط خودش بشنوه غریدم:
_با زبون خوش برگرد دفتر کارم
سعی کرد دستش و از کف دستم رها کنه که اجازه ندادم و وقتی مشاهده کرد زور زدناش بی فایکف دست مثل خودم اما پر بغض گفت:
_ولم کن ولم کن جیغ میزنما... ولم کن!
کف دست کثیفتو بهم نزن عقم میگیره ولم کن
در تلاش بود رهاش کنم ولی چنین قصدی نداشتم!… بی توجه سمت آسانسور کشیدمش که آواش این بار کشیده شد و باعث شد توجه چند نفر جلب بشه و از شانس من این برج قد بلند تجاری فقط مختص من و شرکت ما نبود و ادمای زیادی تو لابی رفت و رسید داشتن
_دارم میــــگم ولم کــــن من با تو حرفی ندارم! درست گفتی راست گفتی فقط ولم کن دیگه چی میــــخــــوای ازم!؟
حتما فکر میکرد چراکه تو شرکتیم با داد و بیداد میتونه قِصر در بره و من ولش میکنم ما نشد بیاد تو صورتم بگه ازت باردارم و بعد دِ برو که راهی شدیم!
بی توجه به آواش کشیدمش سمت آسانسور و اون سَد اشکاش شکست!
خانمی با مضطربی سمتمون اومد و فامیلیم و صوت زد ولی توجه ای نکردم… حتی صورتشم نمشاهده کردم و برام مهم نبود تو این برج چند نفر منو میشناسن و حیثیت و اعتبارم الان میره زیر سوال
آوای تقلاهای آوام باز قد بلند شد و از طرفی آواها و پچ پچای اطرافم نشون میداد توجه ها جلب شده…
کشیدمش سمت آسانسور که صدای جیغ بلندش باعث شد مردی خودشو دخالت بده:
_آقا خانم بارداره داری چیکار میکنی؟
برگشتم سمت آوا و غریدم:
_با زبون آدمیزاد میری بالا تو دفترم وگرنه...
بازم جیغ زد:
_وگرنه چی؟ وگرنه چی آقای آریانمهر؟
ولم کن ولم کن کف دستتو واسه چی به من میزنی؟
دســــت نــــزن به مــــــــــــن حالم ازت بهم میخوره
به من کف دست نزن
جوری جیغ میزد و اشک میریخت و با تنفر حرف میزد که انگار من منفور ترین آدم جهان بودم!
دستش از کف دستم بیرون کشید و با هق هق میل داشت سمت خروجی بره ولی منم انگار خون به مغزم نرسید که صدام رفت بالا:
_به ولای علی پات ازین در بره بیرون بیچاره ی دو عالمت میکنم!
توقف کرد، نگاه وحشت کردش قرار گرفت روم و قبل این که فرصت صحبتی داشته باشه یا تصمیم گیری کنه صدای آیدین که از آسانسور با هول و ولا خارج شد و انگار که خبرا زود بهش رسیده بود بلند شد:
_جاوید داری چیکار میکنی!؟
اومد سمتم و تمایل داشت آرومم کنه ولی من حرف کسی رو نمیگوش دادم و صوتم باز رفت بالا
_بــــرو تو دفتــــر همــــیــــــــن الان
هراسیده سری به چپ و راست تکون داد…
خواستم سمتش برم ولی آیدین مانع شد و دو مرد دیگم با نگهبان لابی جلوم بودم حرف میزدن و حرف ولی من فقط نگاهم به آوایی بود که ادعا مادر بودن بچه ی من و داشت و کل ذهنم درگیر این بود که تمام این مدت بچه من تو شکمش بوده!
فقط میمیل داشتم باهاش حرف بزنم و این همه آبرو ریزی و نمایش اجرا کردن برای بقیه به شدت عصبیم کرده بود.
از طرفی دوست داشتم مشتمو تو صورت کسایی که جلو روم ایستاده بودن بزنم
کسایی که مانع شده بودن تا برم کف دستای آوارو بگیرم و با خودم بکشونمش یه جا که فقط من باشم و اونو تصفیه حسابامون!
نگاهم فقط به اوا بود و سمتش خواستم قدم بردارم ولی آیدین مانعم شد و این بار صدای کشیده و کلافش و که سعی داشت اوضاع رو درست کنه و گوش دادم…
وَ آوای بقیه آدما:
_آقای آریانمهر به خدا شر میشه زنه حاملست…
_ازین زنا که خونه خراب کن زیاده شما اروم باش اون میخواد شما روش کف دست قد بلند کنی دیه بگیره
_طفلک حاملست
_آبرو ریزی نکن جاوید بسه
وَ منم بی اختیار و خشمگین از این همه حرف داد زدم.. طوری که صوتم تو سالن شرکت اکو شد و حنجرم درد گراهی شد
_زَنــــــــــــــــــــــــــــمــــــــــــــــــــه!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن