رمان آواز قو پارت ۳۴

با اینکه خدارا هزار مرتبه شکر میکنم ولی در قلب محمد را به رگبار فحش و بد و بیمسیر میکشم! مریض ِ روانی!
به طرفم می آید و درست مقابلم می ایستد
_خب! شرطو باختی! نظرت چیه؟
_همه ی این دو ماه زندگی آروم نمایشی بود؟
سکوت میکند
_جواب بده محمد!
بازهم خاموشی میکند
_الان شادی که به احساساتم پشت پا زدی؟ خرسندی که غرور و شخصیتم رو زیر پا له کردی؟ آره خوشحالی؟
نگاهش را به پایین دوخته و حرفی نمیزند
_به‌شدت با من بد کردی محمد خیلی! میدونی بدترین ضربه ی زندگیم رو این چند ماه خوردم که اندیشیدم همونقدر تو برام عزیزی منم برات عزیزم! تو بهترین راهو برای انتقام انتخاب کردی!هیچ چیزی نمی تونست اینقدر خوب منو از پا در بیاره!بسیار ظالمانه کف دست گذاشتی روی احساساتم! میدونی! نشونه گراهی شدن احساسات یه چیزی فرای جنایته و تو جنایتکار ترین آدمی هستی که تا حالا دیدم
نگاهش را به آرامی به صورتم می‌دهد و من با بغض ادامه می‌دهم
_آره میدونم خوشحالی! اما میدونی چی غمگین کنندس محمد؟ اینکه منم خوشحالم! خرسندم از اینکه کسی که رکب خورد منم نه تو! من اینقدری دوست دارم که قلبم نمیخواد هیچ وقت دلت بشکنه!نمیخوام احساساتت نادیده گراهی شده بشه! نمیخوام…نمیخوام!
قطره اشکم به ساکتی روی صورتم سر میخورد
_خاموشیت آزارم میده! یه چیزی بگو! کارتو توجیه کن! حتی اگه دروغ بگی برای من ارزشمنده چراکه میفهمم تو اینقدر برام ارزش قائل شدی که بخاطر من دروغ بگی! اینجور که سکوت کردی حس میکنم برات یه آدم بی ارزشم که حتی لیاقت یه جواب ساده رو هم ندارم!
نگاهش همچنان روی اعضای صورتم می چرخد و من چیزی نمانده بغض و اشکم هق هق شود!
_بعد از اون همه بلایی که به سرت آوردم چطور میتونی بازم این حرفا رو بزنی؟
شادم از اینکه بالاخره لب به حرف زدن باز کرد! کمی فکر میکنم…
_تو! تو برای من دریایی محمد! فکر میکنی اگه طوفانی بشی میتونی منو توی خودت غرق کنی! اما…غافل از اینکه من ماهیم برای زنده بودن نیاز دارم به بودنت باید باشی تا بتونم نفس بکشم
اوایل زندگی مثل یه ماهی کوچیک بودم نمیدونستم وجودت چقدر حیاتیه اما هرچی بیشتر میگذره بیشتر میفهمم باید باشی تا بتونم زنده بمونم
شاید مثل یه دریای خروشان گاهی از سر عصبیت منو بکوبی به صخره های سخت اما من با این ضربه ها نمی میرم بلکه بیشتر جون میگیرم قوی تر میشم ! من یه روز این دریای خروشان رو آروم میکنم
حتی اگه نتونم آروم کنم بهتر شنا یاد میگیرم تا کمتر به این صخره ها بخورم تا بتونم برخلاف جریان امواجی که میخواد منو از پا در بیاره با تو حیات کنم و زنده بمونم! تو آبی و من ماهی
تا وقتی زنده هستم کنارتم! اگرم یه روزگار بمیرم مطمئن باش تو دولین خودت میمیرم و حتی اگه اثری از خودم نبینی فسیلم ! توی وجودت میمونه
به تائید سری تکان می‌دهد و بدون آنکه کلامی حرف بزند از اتاق خارج میشود! خارج میشود و دل من مچاله تر از قبل میشود
دستی روی شکمم میکشم و به طرف سرویس میروم
بعد از بیرون وارد شدن پریچهر را میبینم که با روپوش پزشکی اش از پله ها بالا می آید
کاش میخبر داشتم آن شامگاه همجاده محمد و اعتماد و معتمد چه غلطی میکرد!!
_سلام!
_علیک!
دستگیره در شاهنشین را میگیرم و میخواهم آن را باز کنم که با سوالش از حرکت می ایستم
_حالت خوبه آواز؟
با حرص پلک هایم را روی هم فشار می‌دهم!
_خوب یا بد به شما ربطی نداره! به هدفت که موندن توی عمارت باشه رسیدی دیگه سر مسیرم سبز نشو وگرنه مجبورم یه بلایی سرت بیارم
تبسمش مجدداً روی صورتش می نشیند و با چند قدم کوتاه نزدیک میشود
_در ضمن اگه یه بار دیگه با قضیه ی ساس ها تهمشاهده کردم کنی خودم پا میزارم روی همه چی و برای محمد تعریف میکنم! پس مِن بعد حد و حدودت رو بدون
خنده از روی لبش محو میشود!
چشم هایش را ریز میکند و به فکر فرو میرود
_قضیه ی ساس؟
طوری حرف میزند انگار اصلا اتفاقی نیفتاده! انگار همین چند وقت پیش تهمشاهده کردم نکرد!
رو که نیست سنگ پای قزوین ست
_بله! یه بار دیگه تهمشاهده کردم کنی خودم همه چیو براش تعریف میکنم فکر نمیکنم محمد بخاطر قضیه ای به این مسخرگی منو بکشه میکشه؟
فقط نگاهم میکند و نگاه! چه موضوعی آنقدر متعجبش کرده
بدون آنکه حرفی بزند در اتاقِ سابقش را باز میکند و از جلوی چشمم محو میشود
تحمل این زن و خنده ی روی لبش واقعا عذاب آور ست!
به قول محمد یک روزگار از نگه داشتنش حتما پشیمان میشوم

با صوتی سلام دادن میترا تبسم روی لبم جا خوش میکند
_سلام میترا جان
_خوبی؟؟ قلبم برات یه ذره شده بود
_خوبم ممنون! منم همین طور عزیز قلبم

Na Mu, [۰۳.۱۰.۲۴ ۰۷:۰۳]
کف دستی روی صورتم میکشد
_نی نی خوبه؟
_خوبه اگه باباش بزاره!
_ایییی چیکار به خان داداشم داری؟ به این خوبی؟
میخندم و سکوت میکنم!
_زنداداش!
_جانم!
_ممممم راستش…
_راستش چی؟ اتفاقی افتاده؟
_نه! دوباره یه نامه داری
همان لحظه کف دست و پایم سرد میشود
بلافاصله نامه را از میترا میگیرم و بعد از کلی تلاش و به لطف معلمی که محمد برایم گحرکت کرده به آهستهی میخوانم
“فردا ساعت ۵ آسیاب های بادی”
بار دیگر همان کاغذ مجدداً همان جا بار دیگر همان آدم! چرا کف دست از سرم بر نمیدارد؟
وحشت زده سری تکان می‌دهم
_وای میترا! بار دیگر همون آدمه! چیکار کنم؟
_چی میخواد؟
_فردا ساعت ۵ قرار ملاقات گذاشته چیکار کنم؟
_خب برو!
_برم چی بگم؟ این مرتیکه داره منو بازی میده میترا
_اشکالی نداره زنداداش! شاید پسر داییت این بار بخواد رو در رو حرف بزنه! منم باهات میام!
_میترا میترا ! این نامه ها از طرف مسعود نیست
میترا فورا کف دستش را از کف دستم بیرون میکشد و آب دهنش را صدادار قورت می‌دهد
_پس از طرف کیه آواز؟
_نمیدونم! بخدا نمیدونم!اینطور که پری میگه گنده ست و قد بلند! دور نگاهاش مشکیه!
_خب آره همون آدمیه که نامه ها رو به من میده
_تو نمی‌شناسیش میترا؟
_نه اما از طرف پسرداییته آره؟
_نه! نیست! این آدم قبل از اینکه مسعود از روستا بره سر مسیر پری سبز شده بود
میترا بلافاصله از جا کشیده میشود
_آواااز! دروغ نگو! این…این نامه ها از طرف مسعود…
زبانش بند می آید و کف دستش را روی لب میگذارد
_چی شده میترا؟
_چی شده؟ من…
چه چیزی آنقدر میترا را ترسانده؟کف دستش را جلوی صورتش میگیرد
_من اگه تا حالا این نامه هارو برات آوردم فقط بخاطر این بوده که در ذهنش گذراندم پسر داییت میفرسته! وگرنه من هیچ وقت نامه های یه آدم غریبه رو رد و بدل نمیکنم! نکنه از این طریق بلایی سرت بیارن! چرا تا حالا به من ناظهار کرده بودی که این نامه های کوفتی از طرف کیه؟
_زیرا خودمم نمیدونستم میترا
_بیخیال آواز! اما اصلا حس خوبی به این ماجرا ندارم!گذشته ها گذشت ولی دیگه هیچ وقت برات نامه نمیارم اضافه کرده باشم
_میترا این آدم ممکنه سر نخی از پدرم داشته باشه
_همین که گفتم آواز! دیگه من رو قاطی بازی های خودت نکن اگه خان داداش بفهمه سرم رو گوشاگوش میبره!
این را می‌گوید و به سمت در پا سریع میکند
و با اظهار کردن خداحافظ بلافاصله اتاق را ترک میکند
بار دیگر روی تخت دراز میکشم و نامه را میخوانم
“فردا ساعت ۵ آسیاب های بادی!”
کاغد را مچاله میکنم و در خود جمع میشوم!
چه غلطی بکنم؟ بروم؟ نروم؟ اگر واقعا سرنخی از پدر داشته باشد چی….

───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───

از متوجه شد محمد🪽🩵

_سلام خان داداش!
با آوای میترا سر قد بلند میکنم
_سلام جیجی!
از روی نیمکت کمی جا به جا میشوم
_بیا بشین
بلافاصله می نشیند و بوسه ای روی شانه ام می گذارد
_خوبی؟
_من خوبم خان داداشم! ولی تو انگار خوب نیستی؟
مکث میکنم و به انگشتان کف دستم زل میزنم
_آواز حامله ست میترا ! میدونستی؟
_آره! وقتی ماه منیر اضافه کرد بسیار خرسند شدم
_یعنی همه میدونستن الا من!
_وا ! یه جوری حرف میزنی انگار آوازو من حامله کردم خب مگه خودت…
با نگاه خشمگینم بقیه ی حرفش را میخورد
_پررو نشو میترا
اخم میکند و نگاه میگیرد
_این حرفا واسه تو به‌شدت زوده! میدونم تو سن حساسی هستی اما حداقل جلوی من خجالت بکش و به زبون نیار
زیر چشمی نگاهم میکند
_تو…تو داداش خوب منی من…من بجز تو کسیو ندارم که باهاش شوخی کنم
_شوخی در مورد مسائل زناشویی؟
اخمش باز میشود و کنجکاوانه کمی خودش را جلو می کشد
_راستی روابطت با آواز چطوره بهتر شده؟
_چی میگی تو؟
_بابا روابط عاطفی رو میگم!
گره بین ابرویم کمی باز میشود و انگشت هایم را در هم قفل میکنم
_خوب نیست! آواز خوبه اما من نمیتونم سر سازش نشون بدم حتی با فهمیدن اینکه حامله ست!
_با زنداداشم مهربون باش یه روزگار از این کارات پشیمون میشی و اون روزگار بسیار دیره! آواز دختر ساده و مظلومیه آواز یه قربانیه خان داداش! یه قربانی!
متعجب ابرو در هم میکشم
_قربانی چرا؟
_قربانی خودخواهی های بقیه!
_درست بگو ببینم در مورد چی حرف میزنی؟
نازدار از دور پیدایش میشود و نگاه میترا به سمت او کشیده مشود
_وای وای! چقدر بدم میاد از این زنیکه! نگاش کن با اون قیافه ی نکره…
به آرامی کف دست روی دهانش میگذارم
_شبیه زنای شلیته نشو جیجی! سرت تو کار خودت باشه
_حقشه چراکه…
توجیه کار اشتباهش عصبیم می‌کند و دستم را محکم تر فشار می‌دهم
_ببند میترا
با اخم و دلخوری دستم را از روی صورتش برمیدارد و قهرگونه از باغ خارج میشود
اعتماد را از دور میبینم
_اعتماد
_بله آقا
_اسبمو بیار میخوام یه سر برم درمانگاه! باید ببینم ساختش در چه مرحله ایه
_چشم

افسار اسب را به صیفی میدهم و به سمت ورودی عمارت پا سریع میکنم
ساعت از ۵ گذشته و امروزگار ساعت ۶ با بخشدار قرار ملاقات مهمی دارم!
باید بعد از یک آب تنی گرم سریع خودم را به جلسه برسانم
در همین حال صوتی اعتماد را از پشت سر میشنوم
_سلام ارباب!
به طرفش برمیگردم!
_سلام!
_خوبی ارباب؟
_خوب!
انگار کار مهمی دارد که مثل دم دنبالم می کند می ایستم و برای گوش دادن حرف هایش نگاه باریک میکنم
_مممم ارباب راستش…کمتر از نیم ساعت پیش خانم معتمد رو پیچوند و از عمارت…
هنوز حرف از دهانش خارج نشده که یقه اش را چنگ میزنم
_چه غلطی کرده؟
_ارباب من واقعا…از هیچی خبر ندارم فقط…
با صوتیی که سعی میکنم بلند نشود میغرم
_کجاست؟
_ارباب ما رد پای اسب رو دنبال کردیم فهمیدیم به احتمال زیاد سمت آسیاب ها رفته من برگشتم که به شما خبر بدم
با ضرب یقه ی اعتماد را رها میکنم و راه رفته را برمیگردم
افسار را از صیفی میگیرم و سوار اسب میشوم!
برای چندمین بار قوانین را زیر پا گذاشته! این بار نباید گذشت کنم نباید کوتاه بیایم! و مهمتر از همه باید سر از راز این آسیاب های لعنتی در بیاورم!

───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───

در میانه ی مسیر معتمد را میبینم
به طرفم برمیگردد و نشانه هایی از اضطراب در صورتش میبینم
_پیداش کردی؟
_ارباب از رد پای اسب فهمیدم به احتمال زیاد آسیاب ها مقصد خانمه!
_پس تو چه غلطی میکردی که آواز به این راحتی در حرکت کرد؟
_ارباب میترا خانم اظهار کردن….
_میترا غلط کرده با تو؟ من بهت نبیان کردم تا وقتی حواست به آوازه جواب هیچ احدالناسی رو نده؟ کری؟ گوشات سنگینه؟ نمیفهمی؟
_معذرت میخوام قربان!
چشم روی هم میگذارم و افسار را محکم تر دور کف دستم سفت میکنم
_تو برگرد عمارت من میرم دنبالش!
_نگاه
_اسلحه همراته؟
_بله!
_بده به من!

───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───

از فاصله ی صد متری نگاهش میکنم
کنار اسب توقف کرده و به نقطه ی نا معلومی زل زده!
کسی را دیده؟! ملاقاتی داشته؟ چرا هر بار سر و کله اش این اطراف پیدا میشود؟
آواز دور از دیده من خیانت می‌کند؟ بعید نیست! هیچ چیز بعید نیست!
بیشتر از یک ربع می ایستم و خبری نیست
همچنان به نقطه ای زل زده و فکر میکند
صبرم لبریز شده! ضربه ای به زیر شکم اسب میزنم و به سمتش حرکت میکنم
بر خلاف تصورم با متوجه شدنم شوکه نمی شود
نگاهش را از صورتم میگیرد و آه عمیقی می کشد!
درست رو به رویش می ایستم و رد پای اسب هارا نگاه میکنم
رد پای سه اسب و شاید بیشتر!
پس حدسم درست است طبق معمول اینجا ملاقات داشته!
بار دیگر برای پیدا کردن رد پایی از کفش انسان نگاه می چرخانم که خودش با لحن خونسردی به حرف می آید
_با سه تا مرد قرار داشتم!
بدون هیچ ترس و واهمه ای گستاخونه اعتراف میکند با جنس مرد قرار داشته و این برای من عذاب آور ست!
_میدونم!
_پس این پایین دنبال چی میگردی؟
نگاهم را از او میگیرم!
امروز چه آرامش عجیبی دارم! ساکتش قبل از طوفانم!
کف دستی به نگاه های خسته ام میکشم و یادم می افتد چه قرار ملاقات مهمی را از کف دست داده ام
قراری که شاید به این زودی نتوانم دوباره ترتیبش را بدهم
_خب! نمیخوای بپرسی با کی قرار داشتی؟
به نشانه منفی سری تکان می‌دهم
_ عجیبه ! چرا رگ غیرتت مثل همیشگی بالا نمیزنه؟
اسب کشیده میشود و رو به او سم روی زمین میکوبد
از ترس ساق دستش را روی صورت میگذارد و یکی دو قدم عقب میرود
کمی جلو میروم و دوباره همان کار را تکرار میکنم
اسب که می ایستد با لحنی بی نهایت خونسرد به حرف می آیم
_چرا باید رگ غیرتم برای آدمی که قراره به زودی بمیره بالا بزنه؟ چرا؟

───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───

در های عمارت را طوری به هم میکوبم که چیزی نمانده از چارچوب در بیاید
شیشه ی ادکلن محبوبم را برمیدارم و به سمت آیینه پرتاب میکنم
کافی نیست!
ملایم نشده ام! حرف ها و کار هایش آتشم زده!
صندلی پشت میز را برمیدارم و با همه ی قدرتم وسط اتاق شاهنشین به زمین میکوبم و چند تکه میشود
صنقلبی راک را به سمت پنجره ی اتاق پرتاپ میکنم و اگر نرده نبود حتما داخل حیاط فرود می امد
هموقت با آوای شکسته شدن شیشه ی پنجره، میترا سراسیمه وارد اتاق میشود
_خان داداش! چی شده؟
_برو بیرون تا نکشتمت میترا ! بیرون!
_خان…
_بیروووووون!

وسط اتاق به دور خودم میچرخم
چه بلایی سرم رسیده؟ چه کلاهی سرم حرکت کرده؟ من با زیستن ام چه غلطی کردم؟
چشم می چرخانم چیزی برای شکستن باقی نمانده؟
مانده! ظرف میوه ی روی کرسی را برمیدارم و محکم به دیوار میکوبم
به سمت میز ناهار خوری میخورم تنگ و لیوان را هم با همه ی قدرت به دیوار مقابلم میکوبم

مغزم داغ کرده!
نمی فهمم!
روحم خسته ست
کلافه ام
با تنی خسته و ویران روی کرسی می نشینم
بدنم میلرزد از گوش هایم آتش بلند میشود!
چرا نفس میکشم؟
چرا قلبم از حرکت نمی ایستد؟
حرف های اواز و معتمد را در ذهنم مرور میکنم و چیزی تا انفجارم باقی نمانده ست!
با پشت کف دست عرق سرد پیشانی ام را پاک میکنم
و همزمان چند قطره از خون کف کف دستم روی شلوارم می چکد!
قطره خون های قرمز را بی تفاوت نگاه میکنم
اهمیتی ندارد !
باید تکلیف خودم را مشخص کنم
باید تصمیمم را بگیرم
با هر جان کندنی که هست به سمت در میروم
دستگیره را چنگ میزنم و از ته گلو فریاد میکشم
_اعتمااااااااد
به چارچوب تکیه می دهم و روی زمین سر میخورم
لحظه ای بعد اعتماد مقابلم ظاهر میشود و با مشاهده کردن حال و روزگارم متعجب و سرگردان تر از همیشگی نگاهم میکند
_اتفاقی افتاده آقا؟
کف دست خونی ام را نگاه میکنم انقدر خون ریزی کرده که همه جا را به گند کشیده
_اعتماد!
_بله اقا
از جا کشیده میشوم و کف دست خونی ام را روی شانه ی پیراهن سفیدش میگذارم
_آماده ای کاری که ازت میخوام رو انجام بدی؟
نگاه هراسیده ی اعتماد از روی کف دست های خونی ام به سمت صورتم کشیده میشود
_چشم آقا ! هر امری باشه در خدمتم
_فردا شامگاه ساعت ۱۲ باید یکی رو بکشی!
بر خلاف تصورم نمی ترسد شوکه نمی شود! هیییچ عکس العملی نشان نمی‌دهد
_چشم آقا ! اطاعت امر میشه
سری تکان میدهم و زبانم را روی لب های خشکم میکشم
برمیگردم و نگاهی گذرا به ویرانه ای که درست کرده ام می اندازم
که با صدای اعتماد سرم را به طرفش متمایل میکنم
_فقط جسارتا میتونم بپرسم کی؟
آب دهانم را قورت می‌دهم و بعد از مکثی طولانی به‌آرامی لب میزنم
_آواز خاتون!

───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───

از متوجه شد آواز🪽🩵

_جسارتا چه اتفاقی افتاده که آقا اینطوری از کوره در حرکت کرده خاتون؟
از اسب پایین می آیم و نگاهم را به معتمد می‌دهم
_کجاست؟
_شاهنشین
بدون آنکه جوابش را بدهم به سمت شاهنشین میروم
توی جادهرو میترا را میبینم
سراسیمه به طرفم می آید
_آوااااز! آواز! تو اینجایی؟
_چی شده میترا؟
_من در ذهنش گذراندم توی اتاقی و خان داداش داره تورو کتک میزنه! چی شده خوبی؟
صورتم را در کف دستش میگیرد و با دقت نگاه میکند
_خوبم من! محمد کجاست؟
_زنداداش میدونم پروییه اما لطفا بیشتر به خان داداشم توجه کن و کمتر عصبیش کن!
از حرف میترا دلم می شکند
_میترا باید چیکار کنم که تا حالا نکردم؟ محمد غیرقابل نفوذه! کم آوردم نمیتونم بهش نزدیک بشم! شک ندارم اگه بهش ابراز علاقه کنم میخنده! محبت و دوست داشتن من براش بچگونه و خنده داره
_روشت رو تغییر بده مثلا خان داداش عاشق شعر و کتابه براش جمله های ادبی بنویس براش شعر بنویس براش نقاشی بکش خان داداش خودش عاشق هنر و طراحیه تو این مورد بسیار استعداد داره!
حرف های میترا اگر چه میتواند مسیرکار خوبی باشد ولی برایم درد آور ست
تبسمی به لب می آورم و بدون آنکه چیزی بگویم از او دور میشوم
شعر و متن ادبی؟حالا که تا حدودی خواندن و نوشتن یادگراهی شده ام فکر خوبی ست! خدایا…یعنی میشود یک روزگار این آدم رام شود؟

───• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶 🪽⌝ ·•───

از دید محمد🪽🩵

پزشک با دقت کف دست چپم را ضد عفونی میکند
_باید بخیه بشه
_نیازی نیست! پانسمان کن خودش درست میشه!
_آخه!
_تکرار نمیکنم
_چشم اما امکانش هست دیر خوب بشه مدام باید ضد عفونی بشه و مراقبش باشید
_حواسم هست ممنونم
در همین حال آواز در اتاق را باز میکند و در چارچوب در قرار میگیرد
با متوجه شدن ویرانه ای که به بار آوردم لب میگزد
حرف های یک ربع پیش با اعتماد را به یاد می آورم!
تصمیم درستی گرفته ام؟ چشم روی هم میگذارم که حتی از حاشیه ی چشم هم او را نبینم
دکتر وسایل را جمع میکند و از اتاق خارج میشود
_چه بلایی سر اینجا…
_صوتت رو ببر!
_من باید…
_بیان کردم صدات رو ببر! نه چیزی بگو نه چیزی بپرس! خفه خون مطلق بگیر! همین! متوجه شدی؟
_باشه!
از جا بلند میشوم و مقابلش می ایستم
برخلاف میلم سرم را به صورتش نزدیک میکنم
_وقتی میگم خفه خون یعنی حتی باشه رو هم نمیخوام بشنوم فقط سر تکون بده! فقط سر!

سری تکان می‌دهد
_خوبه! به خدمتکار بگو بیاد اینجا رو تمیز کنه! تا نیم ساعت دیگه برمیگردم اینجا مثل قبل نشه روی سرت آوار میشم
مجدداً سری تکان میدهد و من به سمت در می روم و از اتاق خارج میشوم
وسط راهرو اعتماد را میبینم
_باید باهاتون حرف بزنم آقا
_همرام بیا
_چشم
افسار اسب را میگیرم و سوار میشوم
به سمت مغازه ی مش رضا حرکت میکنم و اعتماد بدون انکه حرفی بزند پشت سرم می آید

Na Mu, [۰۳.۱۰.۲۴ ۰۷:۰۳]
جلوی مغازه می ایستم و فریاد میزنم
_مش رضا
بلافاصله دختر جوان مش رضا از مغازه بیرون می آید
_در خدمتم ارباب!
_سه پاکت سیگار
_نگاه
اعتماد متعجب نگاهم میکند
او هم میداند آخرین بار ۳ سال پیش سیگار کشیده ام!
اما چاره ای ندارم چیزی جز سیگار نمی‌تواند دردم را تسکین بدهد
دختر مش رضا پاکت های سیگار را به طرفم میگیرد و من پولش را پرداخت میکنم
افسار اسب را میکشم و به سمت همراز حرکت میکنم!
دهانه ی غار دراز میکشم و ساق کف دستم را روی نگاهم میگذارم
بعد از هیاهوی چند ساعت پیش به این آرامش احتیاج دارم
بیشتر از یک ساعت در خاموشی نخ به نخ سیگار دود میکنم
و بالاخره اعتماد لب به سخن باز میکند
_ارباب!
_چیه؟
_راستش من….من…خیلی به حرفتون در ذهنش گذراندم…یعنی من…
_درست بنال ببینم چه مرگته!
_ارباب میتونم دلیل این تصمیم‌تون رو بفهمم؟
_کدوم؟!
_قتل خاتون! قلبیل…
_به خودم مربوطه!
_جسارت نباشه ارباب ولی به من هم مربوطه چراکه…
ساقم را از روی صورت برمیدارم و خشمگین نگاهش میکنم
_دلیل بهتر از اینکه دلش پیش مسعود گیره؟قلبیل بهتر از اینکه مسعود هنوز عاشقشه و شاید قرار ملاقات پنهانی دارن؟ قلبیل بهتر از اینکه مسعود چشم مهران رو کور کرد و حالا….
حالا رنگ اعتماد به وضوح می‌پرد و یک قدم عقب میرود
_جسارتا خاتون هنوز هم با ایشون در ارتباط هستن؟
با اینکه دوست ندارم این کلمه را بر زبان بیاورم اما مجبورم!
_شواهد اینطور نشون میده
_ارباب من…من فکر میکنم خاتون …
از جا بلند میشوم
روی زمین می نشینم و هفتمین یا شاید هشتمین سیگار را هم در می اورم
_من اجازه دادم فکر کنی؟ کاری که ازت میخوام رو انجام بده
سیگار را به لبم می‌چسبانم و داخل جیبم دنبال فندک میگردم که اعتماد بلافاصله چمباتمه میزند و فندکش را زیر سیگارم میگیرد
کام عمیقی از سیگار میگیرم و آن را بین دو انگشتم نگه میدارم
_تصمیم دارید خاتون رو با چی از …
_خفه‌ش کن
_چی؟
دوباره رنگ می بازد و کف دستانش به وضوح میلرزد
سیب گلویش تکانی میخورد
_با طناب خفش کن! فقط صداش در نیاد
نگاهم را به کف دست های مشت شده اش می‌دهم
_ولی خاتون حامله هستن باید…
تا نوک زبانم می آید بگویم “بچه ی یک خیانتکارو میخوام چیکار” ولی پشیمان میشوم
_چه اهمیتی داره!؟ تو بگو یه روز دیگه ! نباید زنده بمونه و نفس بکشه! ناموس چیزی نیس که من بتونم ازش چشم پوشی کنم
اعتماد از جا بلند میشود و چند قدمی به عقب برمیدارد
_ارباب لطفا از تصمیمی که…
_اعتماد! نیاوردمت اینجا که برای من تعیین تکلیف کنی! من فردا یه جا دعوتم و تو جنازه ی آواز رو شامگاه ساعت یک خفه شده و بی جون تحویلم میدی درک کردی؟
_دیده ولی…
_وقتی میگی دیده اما بی ولی!
سری تکان میدهد
_چشم!
_خوبه!
از جا قد بلند میشوم و به سمت اسب میروم
_فردا برگردم زنده باشه زندت نمیزارم
_نگاه!

#پارت_188

ساعت ۹ شب ست و عمارت در خاموشی عجیبی فرو حرکت کرده!
کسی منزل نیست
همگی به مراسم عروسی دختر کدخدا نظام الدین حرکت کرده اند!
همه! حتی معتمد که همیشه مانند دم دنبالم بود!!
و من بی قلبیل داخل اتاق شاهنشین زندانی شده ام!
شاید هم زیاد بی قلبیل نباشد و اتفاقات دیروز کنار آسیاب بی تاثیر نباشد!
از خاموشی عمارت دلشوره ای عجیب به جانم افتاده
هیچ‌گاه این عمارت لعنتی را تا به این حد خوفناک ندیده ام
همیشه پر صدا و حرکت کرد و آمد بوده هرگز فکر نمیکردم خلوتش آنقدر ترسناک باشد
از جا کشیده میشوم و مقابل پنجره می ایستم
تا به حال آسمان را تا این حد وحشتناک ندیده ام
ابرهای سیاه و متراکم چنگ هایشان را داخل هم فرو کرده اند
ماه اگه چه بیشترش پشت این ابرها پنهان شده ولی بازهم در نورانی ترین حالت خودش قرار دارد
حال آسمان خوب به نظر نمی‌رسد
وای اگر رعد و برق بزند!
کاش حداقل محمد منزل بود میتوانستم به آغوش مردانه اش پناه ببرم
حالا که خوب نگاه میکنم وجودش در زندگی ام نعمت بزرگیست که باید قدرش را بدانم
حرف های میترا را به یاد می آورم…
شعر !
فکر خوبی ست
به طرف میز محمد می روم و پشت آن می نشینم
دستی به روی میز میکشم
امشامگاه همه چیز عجیب دلگیر به نظر می رسد
میز را می بینم و بغض میکنم چرا ؟؟؟
سرم را روی میز میگذارم با یادآوری روزهایی که تازه پا به عمارت گذاشته بودم و محمد مدام پشت این میز می جای گرفت و من دزدکی از زیر لحاف صورت مردانه اش را متوجه شد می‌زدم خوشی نامحسوسی دلم را زیر و رو میکند
اگر چه سخت گذشت اگر چه محمد روی خوش نشان نمیداد اما کاش دوباره به همان روزگار ها برگردم و بار دیگر از نو عاشقش شوم! مسلما این بار خیلی بیشتر و بهتر

سر از روی میز برمیدارم
خودکار و کاغذ را برمیدارم
باید یک شعر دلربا بنویسم
انتهای خودکار را زیر دندان میگیرم و هممدت بوی عطر محمد در مشامم می پیچد
خودکار را بو میکنم! برخلاف روزهای گذشته با بویش حالت تهوع نمی‌گیرم بلکه عمیق آن را نفس می کشم
امشامگاه بیشتر از هر وقت دیگری مشتاق دیدارم! فقط یک شب دوری و این همه بی قراری؟
کمی فکر میکنم و ناخودآگاه روی برگه دفتر مینویسم
“خبرت هست که بی روی تو ملایمم نیست؟”
نگاهش میکنم!
نه خوب نشده خطم افتضاح است
آن صفحه را پاره میکنم و بار دیگر مینویسم
اما باز هم…باز هم…
دو برگ؟ پنج برگ؟ ده برگ؟ هوف باید روی خوش نویسی کار میکردم…
آخری را مینویسم! اهمیتی ندارد حتی اگر بسیار بد خط باشد مهم این ست با قلب و جان نوشتمش
خسته و کلافه از جا کشیده میشوم و روی تخت می نشینم
تا چشم کار میکند دور میز کاغذ های مچاله شده ست
اما اهمیتی ندارد
میترا گفت به کتاب و متن ادبی علاقه دارد اگر شعرم را ببیند مسلما شاد میشود
یک‌باره با صوتی کوبیده شدن در یکه میخورم!
آنقدر در سکوت فرو حرکت کرده ام که با یک تقه روح از بدنم خارج میشود
دست روی قلبم میگذارم
_بیا تو
اعتماد است! با یک سینی غذا در دست
متعجب از روی تخت بلند میشوم
_اعتماد! تو نراهی شدی عروسی؟
سرش را کشیده نمیکند نگاهش را میدزدد و به علامت منفی سری تکان میدهد
_چرا…چرا تو غذا آوردی؟ مگه بقیه ی خدمتکار ها…
_ارباب فرمودن شخصا حواسم به شما باشه
میخندم و طره ای از موهایم را پشت گوش می اندازم
_این ارباب تو هم دیونه ست اعتماد! میدونی که؟
چند قدم جلو می آید و در حالی که نگاهش به کف زمین است سوالی می پرسد که به ترس و تعجبم دامن میزند
_ارباب رو دوست دارید؟
ناخودآگاه از سوال بی ربطش خشک میشوم!
اتفاقی افتاده؟ اعتماد چرا از من این سوال را می پرسد؟
به ابروهایم چینی میدهم
_منظورت چیه؟
سری تکان می‌دهد و غذا را روی پا تختی میگذارد
_اگه چیزی لازم داشتید خبرم کنید من همین اطرافم !
_اعتماد!
_بله!
_اون سوال…
_هیچی خانوم! خواستم قلبیل زندانی شدنتون رو بفهمم ولی متوجه شدم به من ارتباطی نداره….با اجازه تون!
اعتماد می رود و من نگاهم را به مسیر رفتنش میدوزم
چرا نگاهم نکرد؟چرا آنقدر سر سنگین بود ؟
با صوتی بسته شدن در مجدداً یکه ای میخورم
یک سوال ساده نباید انقدر من را بترساند!
نگاهم به سمت غذا کشیده میشود
یکی دو روزگار ست اشتهایم بهتر شده
بی نهایت گشنه هستم! باید چیزی بخورم تا نی نی کوچولو ام گشنگی نکشد!
با ولع قاشق های غذا را یکی پس از دیگری میخورم
بچه در حال بزرگ شدن است و نیاز بدنم به غذا روزگار به روز بیشتر میشود
ناخودآگاه قلبم انار می‌خواهد
جا میوه ای روی کرسی نیست! آخ از کف دست تو محمد!
نگاهم سمت ساعت می‌رود عقربه ها ۹ و ۳۰ شب را نشان میدهد
کرخت و بی حوصله شده ام! قلبم قدم زدن میخواهد
از جا قد بلند میشوم و نگاهم را به حیاط میدوزم
خدمتکار ها همه داخل اتاق هایشان هسشتاب‌زده اما از چراغ روشن اتاقشان مشخص است که هنوز بیدارند

#پارت_189

کاش حداقل حنانه روستا بود و با رسیدنش به شاهنشین کمی از بی حوصلگی ام کم میکرد!
دیروزگار صبح با مهران بخاطر مریضی نازدار و مراقبت از او به شهر فرستادنش و شاید قلبم برایش تنگ شده!
کلافه ام…تنها کلمه ای که داخل مغزم چرخ میخورد محمد و انار ست! انگار ویارم به این دوتا افتاده!
کمی بعد اعتماد را میبینم که با چهره ای در هم داخل حیاط قدم میزند و هرازگاهی دستی داخل موهایش فرو میکند
“امشب این اعتماد یه مرگی داشت و نمیاظهار کرد!! چی شده یعنی؟ وااای نکنه اتفاقی برای محمد افتاده؟! نکنه بلایی سرش اومده که جویا شد آقا رو دوست داری یا نه!”
کوبش دلم نامنظم میشود و نفسم به شماره می افتد
” درسته!! شک ندارم اتفاقی برای محمد افتاده! باید برم! باید برم پایین و ازش بپرسم! جویا شد آقا رو دوست داری؟ شاید میل داشته مقدمه چینی کنه و….”
هینی میکشم و کف دستم را روی دهانم میگذارم
چراغ هارا خاموش میکنم و به سمت در پا سریع میکنم
در کسری از ثانیه از عمارت خارج میشوم
باید اعتماد را ببینم احتمالا اتفاقی برای محمد افتاده و او پنهان میکند
هنوز دو قدم از در عمارت دور نشده ام که با صوتی پای اسبی که از دور می آید می ایستم
سایه اش از دور شامگاهیه محمد است من نیمرخ او را می بینم اما او متوجه حضور من نمیشود
شوقی بی ولین وجودم را فرا میگیرد
از اینکه سالم ست نفس راحتی میکشم اما…اما این وقت شب اینجا….
به یاد می آورم محمد غروب اظهار کرد از شاهنشین خارج نشو! و من…و من بازهم قوانینش را زیر پا گذاشتم