چون او لیاقت دوست داشتن خواهرش را ندارد!
خواهرش پاک و دلربا ست ساده و بی ریا، به دور از هر چه غل و غش و ناپاکی….!
مجدداً مبهوت نگاهش میکند دستانش را مشت میکند
ساق دستش را میکشد و از کف دست خواهر جدا میکند
_به من کف دست نزن مریم
صدای هق هق گریه ی مریم بلند میشود و دوباره دستش را به سمت برادر دراز میکند
و بار دیگر با بی رحمی دستش را پس میزند
مریم روی زانو می ایستد و اینبار پای برادر را چنگ می زند
_تو رو خداااا به آقاجون نگو تورو خدااا
نفس در سینه ی محمد حبس میشود
برای یک لات آسمان جل اینگونه به کف دست و پای او افتاده است؟
حالا علاوه بر خودش، غرورِ خواهرش را هم تکه تکه میبیند!
تبسمی از سر بهت و حیرت میزند و با بی رحمی پایش را عقب میکشد
_اضافه کردم به من کف دست نزن نگوش دادی؟
مریم اما رضایت نمیدهد با زانو مسیر میرود و مجدداً با گریه و زاری، که قلبِ سنگ، را ذوب میکند پای محمد را چنگ میزند!
_تورو خدا نگو تورو خداااا
ولی…ولی این گریه و زاری قلب محمد را ذوب که نه حتی ذره ای نمیلرزاند!
آن روز چه بر سرش امده بود که قلبش حتی از سنگ هم سخت تر شده بود؟؟؟
خم میشود یقه ی پیجادهن خواهرش را در دست مچاله میکند و در صورتش میغرد
_هر غلطی دلت میخواد بکن! اما دیگه اسم منو هیچ وقت هیییچ وقت رو زبونت نیار! محمد مرد! مرد…همین!
مریم مات و مبهوت نگاهش میکند
ابداً تا به این سن برادرش را اینگونه ندیده است
هیچ وقت به او توهین نکرده است
هیچ وقت کف دست به یقه نشده است
هیچ وقت اینگونه برایش خط و نشان نکشیده است
همیشه احترام خواهر بزرگتر را نگه میدارد
با برادرش مهران و دو خواهر کوچکش زیاد دعوا کرده است حتی رویشان دست قد بلند کرده است ولی مریم…
مریم با همه برایش فرق دارد
دوباره دستش را مشت میکند و بعد از نگاه های نفرت امیزی که حواله ی خواهرش میکند از اتاق خارج میشود
روی پله مادرش در حال راهی شدن است برمیگردد و پسر را میبیند
_محمدم! پسرم! تاج سرم! خوبی مادر؟
محمد نمیشنود! حرفهای مادرش را نمیشنود!
حتی او را نمیبیند
آنقدر درد دارد آنقدر عصبانی است آنقدر از حرفهای خواهرش شوکه است که حتی خودش را هم نمیبیند
مانند جسمی معلق روی هوا مانده است وزن ندارد !سرش سبک است!
حالا پشیمان است!
کاش آن حرف ها را روی زبان نمی آورد
کاش غرورش را از این له تر نمیکرد
کاش لال میشد و برای خواهری که یک سر جو عقل ندارد دل نمیسوزاند!
حرفهایش را زد که سبک شود؟
سبک شد ولی نه اینکه باری از دوشش برداشته باشد بلکه سبک شدنی که او را در متوجه شد خواهرش بی ارزش میکرد!
روی پله حیاط مینشید!
احساس خفگی میکند
نفس نمیکشد!نمیتواند نفس بکشد !
چه دردیست به جانش افتاده است؟!
مگر این غرور لعنتی چقدر ارزش دارد؟
همه چیز که غرور نیست پس زیستن خواهرش که بازیچه ی کف دست آن مار افعی شده است چه؟
معتمد از دور می آید!
پسردایی حنانه و یکی از دوستانِ هم سن و سالش که از کودکی با هم بزرگ شده اند
_سلام خانزاده! میای با اعتماد بریم فوتبال؟
حتی آوای معتمد را هم نمی شنود
تمام فکر و ذکرش یک چیز است زیستن خواهرش….
#پارت_10
غروب است و مریم با لباس عروس حریرش مقابل آیینه می ایستد !
بیشتر شامگاهیه به کفن است تا لباس عروس!
دیشب بعد از حرفهای محمد به اتاق پدرش حرکت کرده و تمایل داشته مراسم حنا بندان لغو شود
پدرش برخلاف همیشه رضایت میدهد
مراسم حنا بندان میخواهد چکار؟
باید به جای حنا گل به سرش بمالد!
آه سینه سوزی میکشد و دوباره اشک در پس دیدهان بغ کرده اش می جوشد
تصمیمش را گحرکت کرده است باید جان برادرش را نجات دهد
اگر چه از آن مردک هزار رنگ متنفر است
ولی مسیری ندارد اگر این کار را نکند اگر به این ازدواج تن ندهد برادر عزیزش را میکشد!
او را میشناسد میداند چه آدم خطرناکیست پس باید برادرش را از گزند او در ولین نگه دارد
حتی اگر به قیمت تمام زیستن اش تمام شود
به اتاق نگاه گذرایی می اندازد از دیشامگاه محمد را نمتوجه شده است قلبش برایش لک زده!
اما…جز این راهی ندارد مجبور است باید قربانی این اتفاق شود
ناگهان در باز میشود و محمد داخل چارچوب قرار میگیرد!
شوقی بی اندازه وجود مریم را فرا میگیرد
تبسم دلگیری لب هایش را کش می آورد!
میدانست میدانست بالاخره می آید و از او بابت حرکت کردار نادرست دیشامگاهش قلبجویی میکند! شاید گمان نمیکرد آنقدر زود!
اما آن طرف تر، محمد نه تنها از متوجه شدن او مسرور نمیشود بلکه حتی نگاهش نمیکند در را باز نگه میدارد و با دست اشاره میکند
_بیرون!
یکباره دل مریم هزار تکه میشود و فرو میریزد
گویی زلزله ای ۸ ریشتر درونش را متلاشی کرده باشد
_محمد!!!
_اظهار کردم اسمم رو روی زبونت نیار!نگفتم؟
کلافه لباس عروس را روی زمین میگذارد و به سمت او میرود
_محمد من….
حالا نگاهش میکند اما چنان غضبناک که زبان خواهر لال میشود
_کری؟ نمیفهمی؟ میگم اسم منو رو زبونت نیار! محمد مرد
انگشت اشاره اش را محکم روی دل خواهر فشار میدهد
_مرد! تو کشتیش! تو! کشتیش که این دل کثیفت به تمایل داشته ی خودش برسه! کسی اسم مرده رو صدا نمیزنه میزنه؟؟؟
چه بی رحمانه حرفهایش را بر زبان می آورد و مثل خنجری تیز در قلب خواهرش فرو میکرد خواهری که جانش را،دخترانگی اش را، سرنوشتش را برای نجات جان او به حراج گذاشته است!
مریم دیگر بغض نمیکند دیگر گریه نمیکند دیگر آزرده نیست تبسمی تلخ روی لب دارد و با آوایی از ته حنجره به زبان می آید
_خیلی خری! بهشدت! اینو قبلا هم بهت گفتم منتهی با شوخی….ولی الان کاملا جدی هستم! تو علاوه بر خر، احمق هم هستی میدونستی؟
محمد چشم روی هم میگذارد تا اتش خشمش زبانه نکشد و کاری نکند که خواهر بزرگترش را از این رنجیده خاطرتر کند
تنها به بیان کردن یک کلمه بسنده میکند
_بیرون!
خواهر سر تکان میدهد و بار دیگر میخندد
_میرم بیرون اما….اما یه روز بابت این تصمیمی که گراهی شدم ممنونم میشی داداش کوچیکه!
این را میگوید و با بغضی که دلش را به اتش کشیده است از اتاق خارج میشود
محمد ولی بغض ندارد
ناراحت هم نیست
خونسرد تر از همیشه کنار پنجره توقف کرده و به تکاپوی خدمتکارها که برای عروسی خواهرش آماده میشوند دیده میدوزد
اگر اختیارش را داشت تک تک آنها را به آتش میکشید!
نگاهش به سمت پدرش سر میخورد
مسرور است و میخندد
خبر ندارد با تجارتی که به راه انداخته چگونه دخترش را با دست های خودش رهسپار قهقرای جهنم کرده است
حرف آخر خواهرش در ذهنش چرخ میخورد
“یه روز بابت تصمیمی که گحرکت کردم ممنونم میشی داداش کوچیکه” پوزخندی میزند و در قلب “احمقی” نثارش میکند
همانجا روی زمین مینشیند
سر روی زانوهایش میگذارد و خواب عمیقی کنج دلش مینشیند
در خواب غلت میخورد کف دست های نوازش گونه ای روی صورتش تکان میخورد
دیده باز میکند و ناگهان با متوجه شدن مریم، مثل جن دیده ها از جا بلند میشود
نگاهش را با خشمگینت از او میگیرد و به کف زمین میدهد نگاه روی هم میگذارد تا حرفی بارش نکند
_برات شام آوردم محمد! میدونی چند روزگاره درست حسابی….
_تو به فکر منی؟
این را در حالی اظهار کرده بود که حتی از خیره شدنش اکراه داشت
_معلومه به فکرتم خره!
_پس اگه به فکرمی جلوم آفتابی نشو! کف دست خودم نیست وقتی میبینمت میخوام بهت بد و بیراه بگم میخوام بزنمت میخوام نیست و نابودت کنم….میدونم نباید بهت توهین کنم میدونم پام رو از گلیمم دراز تر کردم! میدونم از من بزرگتری! همه ی این هارو میدونم! اما قبلا هم اضافه کردم مگه بزرگی به سنه؟ به عقله عقل! که تو نداری! دنبال من نیا ! به فکر من نباش! من از پس خودم بر میام! پس برای اخرین بار میگم من از دیدنت اکجاده دارم! از متوجه شدنت بیزارم! میدونی چرا؟چون من رو به هوست ترجیح دادی! چون داداشت رو فروختی به یه آدم کثیف که کم مونده بود کورم کنه
کم مونده بود پاکی ونجابت اون دختر بیچاره رو ازش بگیره
و تو…و تو حالا مقابل من ایستادی و میگی به فکرتم؟نه مریم تو یه لکه ی ننگی برای من! به فکرم نباش لطفا!
#پارت_11
🎶🦢꯭⃤꯭᭄
مریم گوش میدهد و میخ زمین میشود
خاموشی میکند و از دورن پر از هیاهو میشود
نگاه میکند و آتش به جانش می افتد
بغض میکند و به یک باره شکسته میشود!
گریه میکند و….گریه؟ نه نباید گریه کند!
وقت گریه نیست
وقت آن است چیزی که در سرش چرخ میخورد را انجام بدهد
و بهیکباره سیلی محکمش مثل صاعقه روی صورت برادرش فرود می آید
آنقدر محکم که سرش به طرف دیگر میچرخد
و برادر فقط چشم میبندد و خاموشی میکند
_من لکه ی ننگم؟
محمد جوابی برای اضافه کردن ندارد
شاید در دلش میگوید بله لکه ی ننگی!
حتی اگر بر زبان نیاورد خاموشیش این را فریاد میزند
ولی حرمت نگه میدارد و خاموشی میکند
بهیکباره سیلی دوم روی همان طرف صورتش جا خوش میکند
_جواب بده! من لکه ی ننگم؟
باز هم جوابی نمتوجه شد
دوباره دستش را کشیده میکند تا سیلی سوم را بزند که این بار محمد محکم مچ دستش را میگیرد و دستش در هوا میماند
مریم دیوانه وار و با عصبیت مچ کف دستش را بیرون میکشد و سیلی سوم را هم خیلی دلپذیرتر میزند
آنقدر که دیده های محمد برای لحظه ای تار میشود و صورتش از شدت گز گز و گرما مانند سیبی سرخ میشود و نبض میزند
_آره! من لکه ی ننگم! اما حداقلش اینه جون توی احمق رو نجات دادم نجااااات
نجات را آنقدر بلند و از ته حنجره میگوید که محمد با آن نگاههای به خون جای گرفته سر کشیده میکند و نگاهش میکند
_در ذهنش گذراندی پدر اگه اون حرفها رو بشنوه پشیمون میشه؟ فکر میکنی اگه تو یه الف بچه مانع ازدواجمون بشی اون مار سمی زندت میزاره؟ در ذهنش گذراندی کف دست از سر من و خونوادم بر میداره؟ اگه جوابت آره ست باید بگم بهشدت احمقی و حقته یه سیلی دیگه حوالهت کنم
کف دست قد بلند میکند تا سیلی بعدی را هم بزند این بار حتی محمد نیز دستش را نمیگیرد
فقط در بهت و تعجب نگاهش میکند
شاید هم فکر میکند حقش است چند سیلی آب دار دیگر هم بچشد تا آنقدر زود خواهر پاک و عاشق شدنی اش را قضاوت نکند!
کف دست خواهر اما با متوجه شدن صورت سرخش در هوا میماند!
این خطوط صاف، رد انگشتان ظالم اوست که اینگونه برجسته شده است و خون را زیر پوستش جمع کرده است؟
با خودش و برادر عزیزش چه کرده است؟ کف دست لرزانش را ارام سمت صورت او میبرد و چشمه ی اشک هایش جاری میشود
محمد ولی همانگونه بی اختیار نگاهش روی چشمان عسلی خواهرش ثابت مانده است حتی پلک هم نمیزند
کف دستی که روی صورتش به نوازش در آمده است را میگیرد و ساکت پایین میکشد!
بدون آنکه حرفی بزند از جا قد بلند میشود و به سمت در میرود و هموقت آوای هق هق گریه ی مریم چهارستون بدنش را میلرزاند
─• ·⌞🪽 🎶 آواز پر قو 🎶🪽⌝ ·•─
حق با مریم است آنها جاده گریزی ندارند اگر کف دست از پا خطا کنند آن مردک دیوانه خودش و خواهرش را نیست و نابود میکند چه بسا او را در خفا و دور از چشم دیگران بکشد و خواهرش را به اسارت بکشد و بار دیگر همانی شود که بیشتر از هر چیزی از آن میترسید
ساعت از چهار صبح گذشته است
فردا صبح زود، آوای طبل و کرنا از این خونه کشیده میشود و محمد همچنان کف دست از پا دراز تر نظارهگر به اسارت کشیده شدن خواهرش است
چند روز است غذایی نخورده و خواب درست حسابی نداشته است
تمام فکر و ذکرش درگیر ماجرایی ست که دو روزگار قبل روحش هم از آن خبر نداشت
شاید اگر آن روز کاچی را نبرده بود حالا او هم مانند بقیه لباس برای عروسی انتخاب میکرد !
موهایش را کوتاه میکرد و این میان هر ازگاهی با خدمتکارها دعوا میکرد و چنان بر سرشان فریاد میکشید که گلویش درد میگرفت
همچنان با مریم میبیان کرد و میخندید و سر به سرش میگذاشت!
گاهی با برادرش مهران اسب سواری میکرد و از سر شیطنت های کودکانه به مرضیه میگفت گامبالو و به ماریه میگفت چوب کبریت و وقتی کامل صوتی گریه یشان کشیده میشد از ترس ِ لنگه کفش های دایه خانمش پا به فرار میگذاشت!
قلبش برای دو روزگارِ پیش تنگ شده است گویی در این مدت کم ده سال بزرگ تر شده اشت دیگر هیچ حسی برای هیچ کدام از شیطنت هایش ندارد
دستی از پشت روی کتفش قرار میگیرد سر برمیگرداند و چهره ی غم زده ی مریم را از نظر می گذراند
_پاشو بریم
_خوابم نمیاد
_خواب؟محمد خواب؟
متعجب سر به سوی خواهرش میچرخاند شاید از حالت چهره اش منظورش را متوجه شود
_خواب نه محمد! نه تا وقتی که کف دست این شیطان رو از زندگیمون کوتاه نکردیم ! خواب بر هردومون حرومه! باید حیاتمون رو نجات بدیم
محمد مبهوت خواهرش را نگاه میکند!
یعنی خواهرش سر عقل رسیده است؟
یعنی میخواهد هر طور شده این ازدواج را منحل کند؟
تبسم روی لب های کم جان محمد می نشیند
_پاشو محمد!پاشو از اینجا فرار کنیم! از این ده از این روستا از این شهر بریم برای همواره
در کسری از ثانیه لبخندش محو میشود و لب هایش دو خط صاف میشوند و برای سوال کردن اندکی از هم باز میشوند
_چیکار کنیم؟!!!!
#پارت_12
_چیکار کنیم؟!!!
_این تنها مسیریه که داریم محمد!تنها راهیه که بدون دردسر زنده میمونیم
_آخه…آخه کجا بریم مریم ما که جایی…
_محمد توکلت به خدا باشه! خدا حواسش به ما هست!هیچ وقت بنده ی بی گناهی مثل من و تو رو بخاطر یکی مثل اون عوضی رها نمیکنه
محمد تلاش میکند حرف های خواهرش را بپذیرد ولی ترسی گنگ ته قلبش را خالی میکند
مریم بدون درنگ دستش را میگیرد و به سمت خونه میکشاند
_زود باش ساعت از چهارصبح گذشته!دیره ! باید زودتر میحرکت کردیم!
محمد همانگونه مات و مبهوت به دنبال خواهرش کشیده میشود و خواهرش مانند بچه ای دو ساله از این تصمیم یکبارهی سر ذوق می آید!
شاید او هم منتظر جرقه ای بود که این مراسم شوم را به هم بزند!
شاید اگر پشتش به پدرش گرم بود زودتر از این ها مخالفتش را با این ازدواج اعلام میکرد!
اما حالا پشتش به برادرش گرم است
تکیه گاه و مرد اول، اما کوچک زیستن اش
محمد به سمت اتاقش میرود و آشفته و مضطرب دور تا دور اتاق را نگاه میکند!
وسایل را داخل چه چیزی جای دهد؟
مریم مقابلش می ایستد روسری اش را از سر برمیدارد و به او میدهد
_بزار تو این! اما کم بیار منم یکم وسیله دارم
مردد روسری را میگیرد و به سمت صندوق قدیمی لباسهایش میرود
دو دست لباس و یک فندک و دیگر هیچ…
بجای لباس و وسیله ی کف دست و پا گیر باید جانشان را بردارند و بروند
مریم یک کف دست لباس می اورد و داخل روسری میگذارد به او نگاه میکند و سری تکان میدهد
_نترس! خدا بزرگه! ما میتونیم
قد بلند میشود و کف دست به سمت برادر دراز میکند
برادر ولی برخلاف خواهر ترسیده و مردد کف دست او را میگیرد و از جا بلند میشود
_مریم! مطمئنی این تصمیم بهترین تصمیمه؟
_محمدددد! تصمیم بهتری سراغ داری؟
با خشمگینت محمد را به سمت در هول میدهد و زیر لب میگوید
_عجله کن همین الانشم خیلی دیره باید پیاده بریم تا….
ناگهان متعجب به سمتش برمیگردد! اجازه نمیدهد حرفش تمام شود
_مریم پیاده؟ پیاده؟ عقلت تاب برداشته؟ با پای پیاده کدوم گوری بریم؟ صبح نشده پیدامون میکنن
مریم کلافه پا روی زمین میکوبد
_انقدر حرف نزن محمد! پس با ماشین میری؟ رانندگی بلدیم؟
_نه! اما اسب که…
_میخوای بریم اسطبل اسب هارو بزاریم رو سرمون و همه بفهمن داریم فرار میکنیم ؟
_مریم….
_اگه اینقدر مرد نبودی که هر خطری رو با جون و دل قبول کنی پس چطور رفته بودی بالای منبر و از لکه ی …
کف دست روی دهان مریم میگذارد
_نگو اون کلمه رو ! پشیمونم از بیان کردنش
مریم کف دستش را برمیدارد و بسیار جدی با دیده به در اشاره میکند
محمد بقچه را از مریم میگیرد و از در کوچک حیاط، دور از متوجه شد نگهبانان از خانه خارج میشوند
#پارت_13
🎶🦢꯭⃤꯭᭄
_دیگه نمیتونم محمد! یه قدم دیگه هم نمیتونم! خره! منو از پا در آوردی! تو دو روزه غذا نخوردی این همه انرژی از کجا آوردی؟
محمد بقچه را به مریم میدهد و خودش پشت به او روی زمین چمباتمه میزند
_سوار کولم شو
لب های مریم با تبسمی از هم باز میشود و هموقت اشک در پس نگاهانش میجوشد باید با این پسر چه میکرد؟!
دیگر چگونه مردانگی خود را به اون نشان دهد؟
کف دست راستش را نگاه میکند و فورا مشت میکند
همان کف دستی که دیشامگاه بی رحمانه صورت محمدش را به تازیانه گرفته بود
بار دیگر به حرف می اید
_مگه همواره بهم نمیگی خره!؟ پس سوار خرت شو دیگه!
قلب مریم از این حرف فشرده میشود و این بار بی اختیار اشکش جاری میشود
کلافه بلند میشود و میخواهد مریم را بخاطر این تعلل دعوا کند که با صورت اشک الود او مواجه میشود
_چی شده مریم؟
با گریه خودش را بغل برادرش می اندازد و همزمان لب میزند
_خیلی گاااوی
آوای خنده ی محمد در قلب کوه میپیچد!
آنقدر کشیده بود که مریم را هم وادار به تبسم میکند
دماغ خواهرش را میکشد و لب میزند
_حیوون دیگه ای مونده به من نسبت بدی؟
و همزمان کف دستش را از دماغش جدا میکند و آوایش بالا میرود
_اییییی دماغت رو پاک کن اه اه ! کف دستم عن دماغی شد
این بار آوای خنده ی مریم پرده ی گوش او را میلرزاند
_گوسفنددددد !! عن دماغ دیگه چیه؟ چندشم شد اه اه
و هموقت هردو میخندند
_اره بخند! تو نخندی کی بخنده ؟
مریم مشتی به بازویش میزند
_منظورت چیه بیشعور؟
_بخند که اگه الان خونه بودی کنار آقاتون قرار گرفته بودی و عاقد تکرار میکرد عروس خانم بنده وکیلم؟
از این حرف محمد شوری به قلب مریم می افتد نفس عمیقی میکشد و میگوید:
_اصلا شوخیشم جالب نیست! دفعه اخرت باشه از این حرفا میزنی
این را میگوید و اخم کنان میرود
محمد نگاه در کاسه میچرخاند و دنبالش مسیر میفتد
_خب عروس خانم بنده وکیلم شمارو سوار این خره گاوه گوسفنده بیشعور کنم؟
و دوباره آوای خنده یشان در قلب کوه میپیچد! حال دلشان خوب است بی هیچ دردی بی هیچ دغدغه ای!
انگار نه انگار کمی آن طرف تر ماه منیر و احمدخان تمام روستا را به دنبال دخترشان زیر و رو کرده اند!
و آنقدر در هول و ولای عروسی و آبروداری هسسریع که حتی نمیدانند پسرشان هم غیب شده است!
فکرشان هزار جا رفته است به خیالشان دخترک دم بختشان با خاطر خواهش فرار کرده است
کمی آن طرف تر نامزد نگون بختش از حرکت ایستاده و همه برایش قلب میسوزانند که چنین بی آبرو و شرمسار شده است
او در حیاط خان قدم میزند و گاهی آب دهانش را با عصبیت تف میکند
ماه منیر انقدر سیلی بر پشت کف دست کوبیده است که دیگر جای سیلی دیگری باقی نمانده است
مرضیه از پله پایین می اید و رو به پدر میگوید
_آقاجون خان داداش هم نیست انگار آب شده حرکت کرده تو زمین
و همین حرف کافیست تا آن مردک از حرکت بایستد و شاخکهایش تیز شود
پس همه چیز زیر سر آن برادر نیم وجبی شاشو است!
آن روزی که شلوارش را خیس کرده بود ابداً فکر نمیکرد روزگاری اینگونه او را بچزاند وگرنه همان جا کارش را تمام میکرد و دخلش را می اورد!
کسی چه میدانست؟! البته دخترک همسایه هم از چنگش فرار کرده بود شاید او هم…با آوای احمدخان از افکارش خارج میشود
_با این حال بهشدت دور نشدن چون نه اسب دارن نه ماشین!
۹ تا اسب و ۱۸ تا آدم آماده ی حرکت باشن همین امشب پیداشون میکنیم
به طرف دولید خشمگینش میرود و کف دست روی شانه اش میگذارد
_مضطرب نباش هردوشون رو کت بسته پیدا میکنم
چطور میتوانست نگران نباشد وقتی با پیدا شدنشان لب باز میکردند و زندگی او را به آتش میکشیدند
به سمت خونه میرود و به افرادش کف دستور میدهد
_۱۵ تا اسب و ۱۵ تا آدم آماده کنید! تا شامگاه اون دوتا رو زنده یا مرده میخوام!اگه مرده بودن جنازه هاشون رو بیارید اگه زنده بودن بازهم جنازه هاشون رو تحویل من میمتوجه شد شیر فهم شد؟
هنوز حرف کامل از دهانش خارج نشده بود که همگی به سمت اسطبل میروند
اسب و اسلحه برمیدارند و به سمت جاده های کوهستانی روستا میتازند
#پارت_14
🎶🦢꯭⃤꯭᭄
محمد و مریم با ساکتشی غیر قابل توصیف به راهشان ادامه میدهند ملایمشی شامگاهیه به ملایمش قبل از طوفان! شاید هم آرامش قبل از مرگ!
به نزدیکی غاری که آن اطراف است می رسند! ساعت ۵ عصر است و چیزی نمانده هوا تاریک شود!میتوانند دو ساعت دیگر ادامه دهند و به شهر برسند
ولی خسته هسسریع نای مسیر راهی شدن ندارند
باید جایی پناه بگیرند و شب را آنجا بمانند و طبق قول و قرارشان صبح علی الطلوع مسیرشان را ادامه بدهند
چیزی تا آزادی نمانده است اگر دو ساعت دیگر پیاده روی کنند میتوانند به شهر برسند و خودشان را برای همیشه گم و گور کنند
محمد خسته و گرسنه است و به شدت خوابش می آید
خواهرش اما وضعیتش کمی بهتر است
به دهانه ی غار میرسند و مریم خوف میکند
_اینجا مطمئنه؟ جک و جونور نداره؟
محمد بدون توجه به سوال مریم بقچه را روی زمین میگذارد
همانجا از فرط خستگی سر روی آن میگذارد و دراز میکشد
آنقدر خسته است که بلافاصله خواب بر چشمانش غلبه میکند جز سه سیبی که در مسیر راهشان از درختان کنده و خورده بودند چیز دیگری به معده ی بیچارهیشان نرسیده است
مریم بقچه را از زیر سرش بیرون میکشد اما قبل از آنکه سرش زمین بخورد کف دستش را زیر سر او قرار میدهد!
کشیدهش میکند و روی ران پایش میگذارد به دیوار نمناک غار تکیه میدهد
به چهره ی مظلوم و خواب الود برادرش زل میزند و دلش ریش میشود!
بخاطر زندگی خواهرش جان خود را کف دستش گذاشته و به این سو و آن سو میرود
مریم از این فرار پشیمان است ولی…با تصور انکه محمد با این موضوع راحت تر کنار می آید تا ازدواجش با آن مرد بی همه چیز، تبسم امید روی لبش جا خوش میکند
و در همان حال پلک هایش سنگین میشود و چشمش بسته میشود
محمد از سوز سرما نگاه باز میکند و نگاهی به ساعت مچی اش می اندازد عقربه ها ساعت ۷ غروب را نشان میدهد
غلتی میخورد و نگاهش به خواهرش گره میخورد
نشسته خوابش برده و سرش را به دیوار تکیه داده ست ران پایش زیر سر محمد است تا مبادا برادر نازنینش اذیت شود
از سرما اندکی جمع شده است با بیدار شدن محمد او هم دیده باز میکند
_محمد! کجا میری؟
_بخواب بخواب! میرم یکم هیزم بیارم سرده! کف دستام خشک شد
_آره منم سردمه! اما زیاد دور نشو محمد
_نه هستم! همینجام
دختر با اطمینان از حرف برادرش بار دیگر سر به دیوار تکیه میدهد و خواب بر چشمانش غلبه میکند
بعد از نیم ساعت مریم صدای پایی میشنود وحشت زده دیده باز میکند از ترس بقچه اش را بغل میکند
بار دیگر صوتی پا…و مجدداً ترسی که زیر قلبش را خالی کرده است
از جا بلند میشود و بقچه را محکم تر بغل میکند صدای پا هر لحظه نزدیک و نزدیک تر میشود
مریم بی اختیار فریاد میکشد
_محمددددددد
و همان لحظه شخصی سرتا پا خون آلود جلویش ظاهر میشود
مریم هینی میکشد و کف دست روی دهانش میگذارد
با همه ی قدرتش سیلی محکمی به صورت نازک و دخترانه اش میکوبد و فریاد میکشد
_محمد! چه بلایی سرت اومده؟ چرا…چرا…چرا همه جات…
محمد هیزم به کف دست، با قدم لرزانش کمی جلو می آید حتی صورتش جای زخم است سینه اش، پاهایش، شلوارش حتی کفش هایش غرق خون است روی زمین ولو میشود
مریم ترسیده گریه میکند
بوی خون به مشامش میخورد
زیر قلبش خالی میشود و عوق میکند
هممدت گریه میکند و ناله سر می دهد
_غلط کردم محمد! کاش فرار نمیکردم! چی شده؟ کی این بلا رو سرت اورده؟
محمد بالاخره لب باز میکند
_دلواپس نباش کشتمش!
این را میگوید و بیهوش میشود
مریم هینی میکشد و با مشت به سر و کله ی خودش میکوبد
_وای! خدا مرگم بده! خدا بکشه منو! وای دست برادرم رو به خون آلوده کردم وای…وای چه بلایی سر هردو مون آوردم
سرش را بین دو کف دستش میگیرد و فشار میدهد
باید کاری کند ولی مغزش قفل کرده!
کف دستش را جلوی دماغ برادرش میگذارد با اطمینان از آنکه نفس میکشد او هم نفس راحتی میکشد
زیر پلکش از ترس نبض میزند
هیچ وسیله ای برای دفاع ندارد
شاید ان لحظه ته قلبش کمی خرسند بود که آن فرد را کشته است
تخته سنگی برمیدارد! محض احتیاط…
قبل از هر چیز زخم های برادرش را برسی میکند جز چند خراش جزیی چیزی نمیبیند
پس این همه خون شاید مال مقتول است بار دیگر بر سر خود میکوبد
از جا بلند میشود هیزم هارا یکجا جمع میکند و بقچه اش را به دنبال فندک باز میکند و تازه یادش می افتد که سه کلوچه ی محلی هم لا به لای لباس هایش پنهان کرده است و آنها تمام روز را گرسنگی کشیده اند
باز خدارا شکر میکند که حواسش بوده و کلوچه هارا آورده!
بعد از کلی تلاش آتش نه چندان خوبی روشن میکند
مرتب فوتش میکند که شعله ها بیشتر و بیشتر زبانه بکشند
ترس در قلبش لانه کرده است میترسد دوباره سر و کله یشان پیدا شود ! می ترسد پیدایشان شود اینبار با جمعیتی بیشتر و او هم در غیاب برادرش کف دست تنها و بی دفاع
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن