نیما همچنان به کار در شرکت امید ادامه می داد و می اضافه کرد شیوا هم اعتراضی ندارد!
با این حال من و امید هیچگاه حاضر نشدیم با نیما و شیوا راهی شد و آمد خاصی داشته باشیم و رابطه ی امید با نیما در کارهای مربوط به شرکت خلاصه میشد…
تنها دیدارشان هم همان چند روزگاری بود که امید هرچند وقت یکبار به تهران سرمیزد و من هم گهگاهی بخاطر آوا در سفر به تهران امید را هممسیری می کردم.
در مقابل شیوا و نیما هم در سفرشان به شمال سراغی از ما نمی گرفتند.
پرونده ی حامد در زندان بالاخره بسته شده بود…
البته نه آنکه آزاد شود و یا اعدام…
حامد با یکی از همبندی های خود در زندان درگیر شده بود و در این درگیری شخص مقابل جانش را از کف دست داده بود.
و در نهایت حامد یک هفته بعد از آن ماجرا خودش را با تیغی که مشخص بود از کجا پیدا کرده بود خلاص کرده بود!
پتو را روی غزال مرتب کردم…
زندگی با تمام خوبی ها و بدی هایش، با تمام فاصله هایش جریان داشت…
یکی از خوبی هایش وجود امید و غزال بود…
یکی از بدی هایش فاصله ی من با پدر و مادرم بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن