استاد شایسته با کف دست آزادش ملافه را روی پاهای برهنه ام کشید و من جرات کردم که دستم را دراز کنم و آن را تا زیر گلویم بالا بکشم.
– بخواب و به هیچی فکر نکن آهو.
بالآخره توانستم روزگاره ی سکوتی را که گرفته بودم بشکنم.
– چطوری؟!
استاد شایسته حرف قلبم را زد.
– چطوری آروم بشی؟!
سرم را به نشانه ی مثبت تکان دادم.
– دیده هات رو ببند و به چیزهای خوب و دلنشین فکر کن!
نتوانستم جلوی پوزخندم را بگیرم.
– چیزهای خوب و دلنشین؟! مگه همچین چیزهایی هم وجود خارجی دارن اصلا؟!
استاد شایسته با چرب زبانی گفت: معلومه که وجود خارجی دارن! اگه نداشتن که تو تو این جهان نبودی! مطمئنم که تموم قشنگی های جهان تو وجود تو خلاصه شده آهو!
کاش حامد نامی از اول در حیات ام نبود تا می توانستم قلب به حرف های عاشقانه ی استاد شایسته دهم!
صدای استاد شایسته مجدداً سکوت حاکم بر اتاق را شکست.
– همیشه به قسمت مثبت ماجرا نگاه کن. چرا فقط نیمه ی خالی لیوان رو می بینی؟! یه لحظه به این فکر کن که بعد اون اتفاق من فرار می کردم و تو می موندی! فرار از پارتی منظورم نیستا! منظورم اینه که کاری رو که کردم گردن نمی گحرکت کردم! اون موقع به نظرت چی میشد اصلا؟!
استاد شایسته دقیقا حقیقت را گفت! حقیقتی که من در آن گیر افتاده بودم!
لرزش بدنم بیش تر شد و همین لرزش هم از دیده استاد شایسته دور نماند.
با این حال سؤال کرد: هوم آهو؟ یه لحظه فکر کن… ببین اون موقع چی شد؟!
دلیل آن همه اصرارش برای جواب دادن به سؤالش را نمی اطلاع داشتم.
مگر حال بدم را نمی مشاهده کرد؟!
استاد شایسته که گمان می کرد با من رابطه داشته با این سؤال ها می تمایل داشت سرم منت بگذارد؟!
با نگاه منتظر و خیره اش بالاجبار جواب دادم: حیاتم نابود میشد!
استاد شایسته لحظه ای مکث کرد و بعد با لحنی که سعی داشت شاد باشد، اضافه کرد: فعلا که با وجود من نورانی شده!
حتی نتوانستم تبسم بزنم.
استاد شایسته نفسش را آه مانند بیرون فرستاد.
– اینطوری نباش آهو. می دونم سخته، اما خب… فقط اینطوری نباش.
و چیزی را زمزمه کرد که متوجهش نشدم.
نگاه هایم را بستم.
من باید در آن ساعت از شامگاه در روی تخت خودم ه زیر ملافه با حامد چت می کردم یا حداقل در اینستاگرام و کانال های تلگرام چرخ می زدم، نه اینکه در منزل ی استاد دانشگاهم در روی تخت دو نفره هممسیرش می خوابیدم.
حرف های بابا بار دیگر یادم افتاد و به این فکر کردم که مادرم در چه حالی است؟!
چقدر اظهار کرد قلبش شور می زند و نروم و من اعتنایی نکردم؟!
چقدر بیان کرد مثل آدم لباس بپوشم و من بخاطر حامد کوچک ترین توجهی به حرف هایش نشان ندادم؟!
کاش می توانستم زمان لعنتی را به عقب برگردانم.
مطمئنا اگر می توانستم به جای چند ساعت، وقت را به چند سال عقب بر می گرداندم و حامد عوضی را از حیات ام حذف می کردم.
قطره اشک از گوشه ی چشمم چکید و بین موهایم گم شد.
قطره اشک بعدی که از نگاهم چکید استاد شایسته با نوک انگشتانش لمسش کرد.
خودم را کنار کشیدم که نچی کرد. دستش را که روی بازوی خود احساس کردم تپش دلم بالاتر رفت و دیده هایم را با ترس باز کردم.
– من هیچ کاری باهات ندارم آهو… فقط می خوام آرومت کنم…
بازویم را نوازش کرد.
– می دونم الآن احتیاج داری با یکی درد و قلب کنی تا آروم شی…
موهایم را کمی کنار زد.
– ولی با من حرفی نمی زنی! حداقل بیا بغلم تا آروم شی…
سعی کردم به خودم بقبولانم که استاد شایسته مثل حامد نیست.
به خودم یادآوری کردم که دختران زیادی در حیات استاد شایسته بوده اند.
و با آن تفاسیر نتیجه گراهی شدم که استاد شایسته به من کف دست درازی نمی کند.
در نهایت کم کم انقباض عضلات بدنم کاهش یافت و استاد شایسته مرا در آغوشش کشید.
تا خود صبح موهایم را نوازش کرد و از آینده ی بهتر حرف زد. آینده ای که من هیچ نظری درباره ی آن نداشتم!
و من در خاموشی اشک ریختم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن