هیچ احساس خوبی نسبت به “عزیزم” گفتن و کف دستش که کف دستم را نوازش می کرد نداشتم.
شنیده بودم که می اظهار کردند اگر در شرایطی قرار داشتید که ندای درونی تان می اظهار کرد آنجا را ترک کنید، به حرف قلبتان گوش کنید، اما من به کل کور و کر شده بودم.
با اینکه می اطلاع داشتم اگر موفق به سقط شوم، خونم حلال است، ولی با سؤال کردنم از زری باعث شدم او مجدداً از راحت شدنم حرف بزند!
حرف بزند و تعریف کند.
تعریف کند و منه ساده لوح را امیدوار کند.
– خب حالا من چیکار کنم؟! اگه سقط کنم، به نیما چطوری بگم؟
– چطوری نداره که. خودش می فهمه. وقتی سقط کنی، یه جوری میفتی به خونریزی که بخوای هم نمی تونی پنهونش کنی.
لب گزیدم.
بدون شک سقط، آن هم در آن شرایط مطمئنا درد هم داشت.
– خودت رو بزن به موش مردگی تا شوهرت حرفی نزنه بهت!
نگاهم کرد.
– یه کم نقش بازی کن جلوش. دیگه از سنگ که نیست تو اون شرایط بخواد باهات بدرفتاری کنه.
نیما وقتی دیوانه میشد کسی جلودارش نبود.
نمی توانست بر خشمگینتش غلبه کند و این چیزی بود که خوب می دانستم.
با این حال حرفی از بابتش نزدم.
هوا رو به تاریکی می رفت و می دانستم که نیما دیر یا زود دوباره بهم زنگ می زند.
شماره ی زری را گرفتم و بهش اظهار کردم که فکر می کنم و خبر می دهم.
***
دو روز از آشنایی ام با زری می گذشت.
دو روزی که در منزل جای گرفته بودم و فقط اندیشیده بودم.
نیما هم فهمیده بود چیزی ذهنم را درگیر کرده است، مدام سؤال می جویا شد و من از جواب دادن بهش فرار می کردم.
در نهایت در چهارمین روزگار دل به دریا زدم و از ترس آینده شماره ی زری را که در جیب یکی از لباس هایم در کمد مخفی کرده بودم برداشتم.
پیام دادم.
“سلام. آهو ام”
به دقیقه نرسید که جواب داد.
“به آهو خانوم! در ذهنش گذراندم منصرف شدی!”
پس مرا یادش بود.
دوباره نوشتم…
“باید کجا بیام؟!”
چند ایموجی خنده برایم ارسال کرد.
و لحظه ای بعد پیامش رسید.
“اول واریز عزیزم!”
مبلغی که گفته بود زیاد بود…
از طرفی پیامک کسر از موجودی از حساب بانکی ام هم به خط نیما ارسال میشد.
نیما مرد خسیسی نبود، اما اگر چنین مبلغی را واریز می کردم، مطمئنا می جویا شد که خرج چه چیزی کرده ام!
پس برای زری نوشتم…
“قبل از سقط واریز نمی کنم”
جواب دادنش آنقدر طول کشید که فکر کردم منصرف شده است.
گوشی را کنار گذاشتم و تا تمایل داشتم از جا قد بلند شوم، آوای پیامک گوشی ام قد بلند شد.
“اوکی”
بعد از ده دقیقه صبر کردن، جوابش دادم.
“کی و کجا باید بیام؟”
“صبر کن خبرت می کنم. چند نفر تو نوبتن هنوز.”
ابروهایم بالا پرید.
دکترهای در مطب این چنین منت سر آدم نمی گذاششتابزده که زری می گذاشت!
از آنجایی که گوشی ام گاه و بی گاه همچنان توسط نیما چک میشد، به زری اضافه کردم که هر روزگار عصرها ساعت هجده بهش پیام می دهم و او آن موقع ها جوابم را دهد.
پیام “باشه”ی زری را که مشاهده کردم، کل پیامک هایمان را پاک کردم و شماره اش را هرچند که از بر شده بودم، در جیب یکی از لباس هایم پنهان کردم.
با صوتی چرخش کلید داخل قفل در به سرعت در کمد را بستم و از اتاق خارج شدم.
نگاهی گذرا به ساعت انداختم…
نیما زودتر از همواره رسیده بود.
مثل همیشگی به استقبالش رفتم و سعی کردم چیزی بروزگار ندهم.
نیما هم آنقدر خسته بود که متوجه چیزی نشد.
***
یک هفته ی تمام به زری پیام دادم و او دست به سرم کرد.
با آنکه استرس داشتم، ولی پارک رفتن هایم را از سر گراهی شده بودم. چراکه نیما مدام می سؤال کرد بیرون حرکت کرده ام یا نه.
با تمام این ها می هراسیدم مدت بگذرد و من به جای سقط مجبور شوم بچه را به جهان بیاورم.
بعد هم از قیافه اش یا هر چیز دیگری بقیه متوجه شوند پدرش نیما نیست!
بعد از چند روزگار دیگر بالآخره زری آدرس و وقت را برایم فرستاد.
برایش پیام دادم که خودم را می رسانم و این درحالی بود که زری سر ساعت همیشگی پیام نداده بود و می هراسیدم نیما چیزی مشاهده کرده باشد.
نیما که از منزل خارج شد دوش گحرکت کردم.
آنقدر استرس داشتم که تمام تنم یخ زده بود و حالت تهوع به سراغم رسیده بود.
نتوانستم لب به غذا بزنم و با تمام استرسی که داشتم سر ساعت لباس پوشیدم و به سمت جایی که زری گفته بود راه افتادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن