و خودش جواب سؤالش را داد.
– حتما شوهرت نمی ذاره!
سرم را تکان دادم.
– تو هم به این سادگی قبول کردی؟!
باز هم نگاهش سر تا پایم را نظاره کرد.
– به قیافه ت نمیاد انقدر ساده لوح باشی!
خسته از آن که از روی ظاهرم لحظه ای ساده لوح خطابم می کرد و لحظه ای راجع به خانواده ام اظهار نظر می کرد، صورتم را برگرداندم و هیچ جوابی ندادم.
– شوهرت می خواد با این کار تو رو پایبند کنه!
کاش تنها مشکلم این بود و حامد به این قضیه ربطی نداشت.
– خب میگی چیکار کنم؟!
– پنهونی سقطش کن!
– کاش به این سادگی که میگی بود!
زری نگاهی به شکمم انداخت.
– هنوز ماه های اولته. یه جور میگی انگار که…
حرفش را با “نچ” بی حوصله ای قطع کردم.
– هیچ دکتری حاضر به انجام این کار نیست، مخصوصا که شوهرم هم رضایت نمیده.
عاقل اندر سفیهانه نگاهم کرد.
– منم منظورم این نبود که بری تو مطب و پیش دکتر سقطش کنی!
تکانی خوردم.
– منظورت چیه پس؟!
– بهشدتا هستن که حاضرن این کار رو برات انجام بدن… فقط باید پول داشته باشی!
نیم نگاهی بهم انداخت.
– به اندازه ی کافی!
روی نیمکت کمی جابجا شدم.
به لطف نیما حساب بانکی ام پر پول بود.
– خب… من پول دارم…
زری تبسم زد.
– خوبه!
با مشاهده کردن تبسم رضایت بخشش دیگر مطمئن شدم خودش هم از این کار منفعتی می برد.
– تو کسی رو می شناسی؟!
زری ژست مغرورانه ای به خودش گرفت.
– خودم این کاره م!
دروغ چرا، خوشحال شدم.
در شرایطی که قرار داشتم از این بهتر نمیشد!
– ولی بگما پول رو اولش می گیرم!
و بدون آنکه چیزی از مبلغ مورد نظرش بپرسم، خودش بیان کرد.
با آنکه از گوش دادن مبلغ تعجب کردم، ولی چیزی نسبت به دندان گردی اش به روی خودم نیاوردم.
قلبیلش هم تنها یک چیز بود و بس…
من برای خلاص شدن از شر آن بچه، حاضر بودم هر کاری را انجام دهم!
– اگه سقط کنم، به نیما چی بگم آخه؟! نمی تونم بگم که زمین خوردم یا حالا به هر دلیلی… بچه از کف دست رفته… مطمئنا من رو می بره دکتری جایی، اونا هم بهش میگن که سقط شده. نه اینکه اتفاقی از کف دست رفته باشه! اون موقعه ست که…
زری کف دستم را گراهی شد.
– می فهمم چی میگی عزیزم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن