روزهایم مثل یک دیده بر هم زدن از پی هم می گذشسریع…
تکراری و بدون هیچ قلبخوشی ای…
هرچند که تکان های هر لحظه ی جنین برای تمام مادرها هیجان به حساب می آمد، ولی برای من این چنین نبود…
درواقع هر لحظه که می خواستم علاقه ای به جنین در شکمم نشان دهم، یاد تک تک لحظات آن شامگاه نحس می افتادم.
دیگر حتی بازی های گوشی ام را هم ترک کرده بودم و روی تخت می ماندم.
تنها مواقعی که نیما مجبورم می کرد غذا می خوردم و در مواقع دیگر و در نبودش به طرز احمقانه ای گرسنگی را ترجیح می دادم!
پدر و مادر خودم که مرا به ولین خدا رها کرده بودند، ولی مهری جان و آقا جهان جویای احوالم بودند و نیما با زیرکی اجازه نداده بود تا از موضوع زندانی کردن من در منزل خبردار شوند.
حتی زمانی که مهری جان از خط خاموشم و خط تلفن خانه مان که بعد از چند وقت یک طرفه شده بود، حرف زده بود، نیما باز هم حرف را عوض کرده بود!
و به این ترتیب کسی جز نگهبان فضول ساختمان و خودمان از این ماجرا خبر نداشت.
اما در یکی از روزگارهای پاییزی زمانی که کلاس های نیما در دانشگاه تازه شروع شده بود و قرار بود پدر و مادرش برای شام به خونه ی ما بیایند، کف دست نیما رو شد!
آن روزگار نیما قرار بود خودش برای خونه خریدهای لازم را انجام دهد.
از شانس بد خودش و شاید از خوش شانسی من بود که در ترافیک گیر کرده بود و از طرف دیگر پدر و مادرش زودتر از همیشگی و وقت شام به خونه ی ما رسیده بودند.
از دیدهی در مهری جان و آقا جهان را مشاهده کردم و با آنکه می توانستم بهانه ی خواب یا در حمام بودن بیاورم، ولی از پشت در جوابشان را دادم.
هرچیزی را که علیه نیما بود به زبان آوردم.
در ابتدا خودم را به نشناختن آقا جهان و مهری جان زدم.
– کیه؟!
مهری جان جواب داد و من بدون آنکه حرفی از قفل بودن در بزنم، مشغول احوالپرسی با مهری جان و آقا جهان شدم.
از نگاهی در می متوجه شدم که چطور تعجب کرده اند، اما باز هم چیزی به روی خودم نیاوردم.
دقایقی به خاموشی سپری شد.
مهری جان رو به آقا جهان با صوتی آهستهی اضافه کرد: پس چرا در رو باز نمی کنه؟!
آقا جهان با بی خیالی ای شامگاهیه راهی شدار نیما شانه بالا انداخت.
– چه می دونم!
مهری جان چشم هایش را گرد کرد.
– وا! یعنی چی؟!
آقا جهان گفت: لابد دلش نمی خواد!
و مهری جان اضافه کرد: شاید آماده نیست یا چه می دونم لباس مناسب تنش نیست…
آقا جهان باز هم شانه بالا انداخت.
– اما لباس پوشیدن انقدر طول نمی کشه!
مهری جان که جواب قانع کننده ای برای سؤالاتش از همسرش نگرفته بود، کف دست از سؤال و جواب کردن برداشت.
بار دیگر لحظاتی به سکوت گذشت تا اینکه صدای مهری جان را که زمزمه وار زیر لب و از خودش می سؤال کرد “اصلا نیما کجاست؟” به وضوح به گوشم رسید.
مهری جان سرش را بلند کرد و خیره به در سرفه ی مصلحتی کرد تا حرفی بزند.
و من این بار در حرف زدن پیشکف دستی کردم.
– ببخشید که تعارفتون نمی کنم بیاین داخل!
این بار آقا جهان هم جا خورد.
ابروهایش بالا پرید.
دهان مهری جان که برای زدن حرفی باز شده بود، نیمه باز ماند.
اخم هایش درهم شد.
این بار چشمبهراه ماندم تا صدایی از یکی از آن ها در بیاید.
بالآخره آقا جهان به حرف آمد.
– اختیار داری دختر گلم… اما… خب مگه خودتون رو ما رو برای امشب دعوت نکردین؟!
لبخند زدم.
مهری جان اجازه نداد حرفی بزنم.
با لحن نسبتا شتابزدهی سراغ پسر عزیز و دردانه اش را گراهی شد.
– اصلا نیما کجاست؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن