«باشه» را ملایم زمزمه کرد و قبل از اینکه تماس را قطع کند امیرحافظ صدایش زد:
– حانیه؟
– بله؟
– آروم باش خب؟ به آناشیدم آروم بگو.
– باشه.
تماس را که قطع کرد، مانده بود جواب دیدههای خیس شدهی آناشید را چه بدهد!
– اتفاقی برای امیرحسین افتاده؟
خم شد تا یزدان را از روی پاهای او بردارد و همانطور آرام بیان کرد:
– داداش اضافه کرد یه سردرد سادهست و… بردنش بیمارستان.
مات به نیمرخ حانیه ماند. قلبش کم نمیگذاشت، به بیشترین تعداد کوبش در دقیقه مشغول شدهبود.
– حانیه؟! مگه… مگه برای سردرد ساده کسی رو، میبرن… میبرن بیمارستان؟!
در قلب هردوشان غوغایی به پا بود. حانیه بوسهای به موهای یزدان زد.
– میریم بیمارستان میبینیمش.
آناشید کف دست و پایش را گم کردهبود. میمیل داشت امیرحسین را ببیند اما آنطور؟! در بیمارستان؟!
شتابزده توقف کرد و اضافه کرد:
– میرم آماده بشم.
دیدههای حانیه میسوخت و بغض داشت خفهاش میکرد.
– مامان متوجه نشه بهتره.
سر تکان داد و پایین رفت تا لباسهایش را تعویض کند و همجاده حانیه مسیری بیمارستان شود.
به محدثه سپردند مراقب فخرالملوک و سولماز باشد و در پاسخ به کنجاوی او گفتند قصد رفتن به خرید را دارند.
حالا آناشید هول و مضطرب روی صنقلبی کنار راننده نشستهبود. حانیه با دستی لرزان سوییچ را چرخاند و نیمنگاهی مضطرب به آناشید انداخت. حال هیچ کدامشان خوش نبود و نمیتمایل داشتند چیز زیادی به دیگری نشان بدهند.
آناشید جویا شد:
– میخوای اسنپ بگیریم؟!
سر تکان داد.
– نه خوبم، خوبم. فقط کاش…
از آینه نگاهی به جای خالی ماشینی که آن مدت زیر پای افشین بود انداخت و آهستهتر زمزمه کرد:
– آقا افشینم راهی شده گالری، اگه بود و باهاش میحرکت کردیم بهتر بود.
استارت زد، در را با ریموت باز کرد و راه افتاد.
#part635
آنــــــاشــــــــید
بوی الکل و مواد ضدعفونی کنندهای که در این مکان زیر بینیاش میزد حالش را بد میکرد. بیمارستان برایش یادآور روزگارهای سختی بود که در بارداری گذراندهبود. همان روزگارهایی که بستری بود و قلبمضطرب و بیخبر از امیرحسین.
حالا پسرش را در آغوش داشت، خودش سالم و سر پا بود و اینکه میشنید حانیه از پرستاری میسؤال کرد:
– امیرحسین کهبد کجا بستری شده؟!
حالش را بیشتر هم بد میکرد. از آخرین مشاهده کردارشان چهقدر گذشتهبود؟!
پلک بر هم فشرد و اشک صورتش را خیس کرد.
به ذهنش فشار آورد تا آخرین باری که عطر تن او را نفس کشیده و کف دستهایش را لمس کرده به یاد بیاورد. گونهی پسرکش که تازه بیدار شده و در آغوشش نق میزد را بوسید.
– بریم بابایی رو ببینیم، بالاخره میخوایم ببینیمش.
آوای حانیه را متوجه شد.
– خانم خواهش میکنم، ما الان میخوایم ببینیمش. هشدار پرستار را نادیده گراهی شد و کف دستش را پشت کمر آناشید گذاشت.
– بیا آنا. بیا بریم.
– خانم میگم الان نمیشه.
همان موقع بود که امیرحافظ از سرویس بهداشتی بیرون وارد شد و متوجه حضورشان شد.
جلو حرکت کرد، آشفته حالتر از خودش آن دو بودند. سلام کوتاهی کردند که امیرحافظ بیان کرد:
– چرا لجبازی میکنی حانیه جان؟!
کلافه گفت:
– نمیذارن بریم پیشش.
آناشید سؤال کرد:
– هنوز ناضافه کردن چی شده؟!
اخمآلود به حانیه نگاه کرد و آناشید را خطاب قرار داد.
– نه، مضطرب نباشید، بزنم به تخته شماها واقعاً برای روحیه دادن به مریض عالیاید! امیرحسین خوبم باشه باید بلند شه شما دو تا رو قلبداری بده. رنگ به رخ ندارید. درضمن حانیه جان، بردنش برای سیتی اسکن توی اتاق نیست که همینجوری سرتو انداختی پایین بری. کجا بری؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن