حانیه بغضآلود اظهار کرد:
– داداش؟
ابرو در هم کشید و گفت:
– نکنه انتظار داری برم از زیر کف دست دکتر و پرستار و سرباز بکشمش بیرون و بیارمش؟! الانم که ساعت ملاقات نیست، بیاید تا وقتش میشه بریم یه چیزی بخورید.
هردو ثابت سرجایشان از حرکت ایستادند که امیرحافظ پر اخم تشر زد:
– ناشتا اوممتوجه شد دیگه، دارم بیاید بریم یه چیزی بخورید، این بچه هم گرسنهست.
دنبالش راه افتادند. خودش هم مضطرب بود ولی طوری محکم برخورد کرد که حانیه و آناشید کمی به خودشان بیایند.
ساعت انگار نمیگذشت. امیرحافظ گفتهبود آناشید برگشته، اظهار کردهبود به متوجه شدنش میآید و او یک دنیا حرف و گله برای بیان کردن داشت.
صاف روی تخت دراز کشیدهبود، بدون هیچ حرکتی و فکرش پیِ این بود حرکت کردهبود که چه فرقی دارد مشکل چه باشد؟! چه فرقی دارد وقتی قرار بود روزهای عمرش را در زندان سپری کند سالم باشد یا بیمار؟!
پلک بست و کسی در سرش بیان کرد “حالا که آنا هست، یزدان هست، زندگی و امیدم باید باشه.”
روی تخت از اتاق بیرون بردنش، سرباز چسبیده به تختش کنار پرستارها توقف کرده بود و نگاه از او جدا نمیکرد.
سرش به طرز وحشتناکی تیر کشید و خندهاش گحرکت کرد. کف دستی که با دستبند به تخت بود را بالا گحرکت کرد و گفت:
– به نظرت من حال و شرایط فرار کردن دارم که چشم ازم برنمیداری؟! اونم تو آسانسور؟!
سرباز رو برگرداند و همان موقع در آسانسور باز شد. در باز شد و امیرحسین فکر کرد نکند خواب و خیال است؟! خودش بود؟! بیدار بود؟! پس… پس واقعاً برگشتهبود؟!
#part637
آنــــــاشــــــــید
با هزار خواهش و التماس از پرستار و دکتر و هرکسی که میتوانست میل داشتهبود زودتر از ساعت ملاقات امیرحسین را ببیند و سرپرستار با اکراه سرش را به چپ و راست تکان داد، قلبش به حال آناشید و اشکهایی که انگار بیاختیار از خودش بیوقفه پایین میریخسریع سوخته و اضافه کردهبود:
– در حد ده دقیقه، بیشتر نشه لطفاً.
اشاره به یزدان در آغوشش کرد.
– بچه رو هم نبر.
– آخه…
حانیه تبسمی نیمبند زد، کف دست دراز کرد و گفت:
– بدش به من، همین که اجازه دادن بری ببینیاش فعلاً غنیمته، یزدانو ساعت ملاقات یهطوری میبریم.
نگاهش را میان حانیه و امیرحافظ که با لبخندی غمزده خیرهی یزدان بود جابهجا کرد و سمتی که پرستار اضافه کردهبود دوید. دوید و توجه نکرد که امیرحافظ اظهار کرد:
– ممکنه یه کم عصبی باشه آنا خانم، لطفاً رعایتش رو بکن.
زانوهایش سست بود انگار، مثل وقتهایی که خواب ترسناک میمتوجه شد، میمیل داشت بدود ولی جان در پاهایش نبود و با اینحال به زور و سختی به دویدن ادامه داد.
پرستار گفتهبود:
– پرسیدم بیان کردن سیتی انجام شده و برگردوندنش توی بخش.
حتی منتظر آسانسور هم نماند، شوق و دلواپسی و هیجان و ترسِ دیدار امیرحسین را داشت و با همانحال کف دست به نردهها گرفت و بالا حرکت کرد.
قبل از اینکه بخواهد بپرسد در کدام اتاق بستریست، درِ آسانسور پیش نگاههایش باز شد و لحظهای به آنچه که میمشاهده کرد شک کرد.
روزگارهایی را که در تنهایی گذراندهبود، بارها با خودش فکر کردهبود که چه زمانی و چهطور میتواند دوباره او را ببیند. همهجورش را تصور کردهبود جز این! جز این که امیرحسین با رنگی پریده روی تخت بیمارستان باشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن